Η ΓΕΙΤΟΝΙΑ ΜΑS

Τι περιμένουμε να φέρει το 2012;

2012-01-13T13:37:00.005+02:00

Το 2011 ήταν μια χρονιά πλούσια σε τεχνολογικά γεγονότα και εξελίξεις και έδειξε ότι το internet κερδίζει ολοένα και μεγαλύτερο έδαφος.

Τι περιμένουμε όμως να φέρει το 2012; Τα διεθνή τεχνολογικά tabloids έχουν ήδη φτιάξει μια λίστα με τις βασικές αναμενόμενες τεχνολογικές εξελίξεις.

Ένα από τα βασικά δεδομένα που θα επηρεάσει τις εξελίξεις είναι ότι η Apple και το Android είναι οι εταιρείες που κερδίζουν καθημερινά όλο και περισσότερους πελάτες με τα smartphones να έχουν μπει για τα καλά στη ζωή μας. Σύμφωνα λοιπόν με αυτό το δεδομένο οι έξι βασικές εξελίξεις είναι οι εξής:

1) Ραγδαία αύξηση της πώλησης applications μέσω smartphones και αύξηση της τιμής αυτών σε αρκετές περιπτώσεις και πάνω από 1 ευρώ.

2) Αύξηση της τάσης ότι είναι φυσιολογικό και συμφέρον να καταναλώνονται χρήματα σε ψηφιακά αγαθά για διασκέδαση και όχι για παράδειγμα σε κάποιο άλλο προϊόν ή σε έξοδο με φίλους.

3) Δημιουργία μηχανών αναζήτησης στα κοινωνικά δίκτυα για προώθηση προϊόντων.

4) Βελτίωση της εξυπηρέτησης πελατών των κάτοχων smartphones για άμεση επαφή του χρήστη με την εταιρεία ανά πάσα στιγμή.

5) Απόκτηση καλύτερης και πληρέστερης κοινωνικής ταυτότητας στα δίκτυα. Για να επιτευχθεί ο στόχος πιθανόν να δοθεί σαν «αντάλλαγμα» κάποιο bonus ή επιβράβευση σε τεχνολογικό επίπεδο.

6) Σύνδεση του Facebook με τον χώρο των online αγορών σας ώστε να κρατάει το ιστορικό και να προωθεί προϊόντα που ταιριάζουν περισσότερο στο προφίλ σας.
Πηγή: mediagate

sourta

Πέντε χρόνια για να αποδείξουμε το αυτονόητο!!!!

2011-09-29T15:44:00.001+03:00

Για περισσότερα από πέντε χρόνια οι κάτοικοι της γειτονιάς πίσω από το νέο κτελ Χαλκίδος προσπαθούσαν να αποδείξουν το αυτονόητο.

Σελίδες αλληλογραφίας καταγγελιών και εγγράφων για μία αυθαίρετη πράξη του Δήμου Χαλκιδέων να τοποθετήσει την "πιάτσα" των ταξί στο κτελ αντίθετα προς το ρεύμα κυκλοφορίας δημιουργώντας τεράστια προβλήματα στην κυκλοφορία και ασφάλεια των κατοίκων της γειτονιάς καθώς και των ταξιδιωτών του κτελ.

Όλα αυτά τα χρόνια τόσο οι υπηρεσίες του Δήμου καθώς και η τροχαία Χαλκίδος αγνοούσαν πεισματικά τις καταγγελίες μας,, σας θυμίζει τίποτα αυτό????

Σήμερα, πέντε χρόνια μετά και με την παρέμβαση του Συνήγορου του Πολίτη, ο Δήμος Χαλκιδέων μετέφερε τον χώρο στάθμευσης χωρίς να δημιουργούνται προβλήματα στην ασφάλεια και κυκλοφορία των πολιτών. (φωτό)

Πέντε χρόνια για να αποδείξουμε το αυτονόητο!!!!

Συνομωσία ξεπουλήματος

2011-09-05T12:49:00.000+03:00

Παρακολουθώ άναυδος την μοιρολατρική απάθεια στο ξεπούλημα της δημόσιας περιουσίας και την συγκρίνω με τον άκρατο κρατικίστικο δογματισμό περασμένων δεκαετιών, όπου η αποκρατικοποίηση μιάς υφαντουργίας ήταν συνώνυμο της εθνικής προδοσίας. Μέση οδός δεν υπάρχει; Τι κατάρα βαραίνει αυτόν τον λαό και μεταστρέφεται από το ένα άκρο στο άλλο και ποτέ δεν κάνει μία στάση στην οδό της μετριοπάθειας και της λογικής; Η θα είναι κρατικές ακόμη και οι ξαπλώστρες στις πλαζ, ή θα δώσουμε σε ιδιώτες ακόμη και την ΕΥΔΑΠ;

Ξεκαθαρίζω, ότι από την παρακάτω αφήγηση των γεγονότων δεν συνάγω το συμπέρασμα της συνομωσίας, πρώτον· γιατί δεν είμαι συνομωσιολάγνος στην εξήγηση των γεγονότων. Δεύτερο· γιατί είναι πρακτικά αδύνατη μία οικονομική συνομωσία τέτοιας έκτασης και σε τόσο βάθος χρόνου, χωρίς μάλιστα αποτυπώματα. Προφανώς υπάρχει και αυτή, αλλά οπωσδήποτε δεν αφορά τους περισσότερους από τους εμπλεκόμενους. Επίσης είναι καταφανές, ότι υπάρχουν πολλές κουτοπόνηρες μικροπολιτικές συνομωσίες, από όλους σχεδόν, αλλά αυτές δεν συνιστούν συνειδητή και αργυρώνητη εκποίηση των συμφερόντων του λαού και του κράτους· είναι η έκφραση στην πράξη των πάγιων ελαττωμάτων μας· της φιλαρχίας, του εγωισμού, της κουτοπονηριάς, της εμμονής σε ιδεοληψίες. Παρόλα αυτά εξιστορώ τα γεγονότα ως ένα σατανικό σχέδιο σε βάρος της Ελλάδας, για να δείξω, ότι όσο καλλιεργούμε τα ελαττώματα μας, τα αποτελέσματα θα είναι ισοδύναμα με την συνειδητή προδοσία.

Οι εθνικοποιήσεις του Κ. Καραμανλή και του Α. Παπανδρέου κατέστησαν το δημόσιο ως τον μεγαλύτερο βιομηχανικό εργοδότη με τεράστια διαφορά από κάθε άλλον· πραγματικά επιπέδου μεγάλης πολυεθνικής. Αυτό από μόνο του είναι κακό ή καλό; Πρέπει οπωσδήποτε να συνοδεύεται από την διασπάθιση του δημοσίου χρήματος;

Επειδή το `89 το ΠΑΣΟΚ δεν μπορούσε να ξεπουλήσει (γιατί έπρεπε ο ένας από τους δύο «πόλους» να παρουσιάζεται στον κόσμο ως η σοσιαλιστική «λύση») παρέδωσε την σκυτάλη στον Μητσοτάκη, ο οποίος δεν είχε τέτοιο πρόβλημα και ανέλαβε να βάλλει μπρός την μηχανή του ξεπουλήματος, την οποία έκτοτε δουλεύουν με βάρδια τα δύο κόμματα, χωρίς δικαιολογίες, προσχήματα και ενδοιασμούς πλέον.

Στην ιστορία αυτή πήραν μέρος πολλοί· τα κόμματα εξουσίας, οι καρχαρίες της αγοράς, οι ξεπουλημένοι συνδικαλιστές, το μανδαρινάτο και οι βολεψάκηδες, ακόμη και η αριστερά. Ποια ήταν η συμμετοχή της αριστεράς; Παρότι διαχώριζε την θέση της από τους καθεστωτικούς συνδικαλιστές, δεν την διαχώριζε όσον αφορά την επιδίωξη της ανισότητας στις αποδοχές των εργαζομένων· αντίθετα η αριστερά πλειοδοτούσε σε όλα τα «κλαδικά» αιτήματα, «νομιμοποιώντας» με το ηθικό κύρος της την όλο και μεγαλύτερη ανισότητα μεταξύ των εργαζομένων, υποδαυλίζοντας έτσι την ενότητα του λαϊκού κινήματος.

Πως μπορεί να υπάρχει ενότητα στο λαϊκό κίνημα, όταν υπάρχουν εργαζόμενοι πολλών ταχυτήτων; Εκείνοι που υποτίθεται ότι την «σφυρηλατούν με αγώνες», διαστρωματώνουν την εργατική τάξη σε προνομιούχους σπουδασμένους (και μη σπουδασμένους) πληβείους του δημοσίου και του ιδιωτικού τομέα της γραφειοκρατίας και σε «αγράμματους» πάροικους και δούλους, πατρονάροντας πάντα μέχρι τελικής νίκης τους κλαδικούς «αγώνες» των πληβείων, ενώ για τους υπόλοιπους περιορίζονταν σε «ηθική συμπαράσταση» και ετήσιες (μονοήμερες- διήμερες) απεργιακές φιέστες (οι οποίες φυσικά δεν είχαν κανένα ουσιαστικό αποτέλεσμα). Η σημερινή χαοτική αντιπαράθεση μεταξύ ομάδων εργαζομένων και επαγγελματιών, που καταλύει κάθε δυνατότητα ενότητας του λαϊκού κινήματος, είναι πρωτίστως δημιούργημα αυτής της κουτοπόνηρης στάσης της αριστεράς. Ακόμη και στην φρασεολογία τους χρησιμοποιούσαν την ανισότητα μεταξύ πατρικίων και πληβείων (!!!) Ο ρόλος της αριστεράς είναι να αβαντάρει τους «αγώνες» εκείνων, που θέλουν να γίνουν πατρίκιοι στην θέση των πατρικίων; Κι όμως, αυτό έλεγαν και αυτό έκαναν· και μάλιστα εξαιρούσαν από αυτήν την εύνοια το παραγωγικό κομμάτι των πληβείων, τους επαγγελματίες, τους οποίους στήριζαν επίσης στα λόγια και μόνο, αφήνοντας τους στην ουσία έρμαια στα νύχια της εφορίας, της δυσφήμησης τους από τους δημοσιογράφους ως φοροκλέφτες, ακόμη και της πλήρους εξόντωσης, όσων είχαν την ατυχία να δραστηριοποιούνται κοντά σε άσυλα των αναρχικών.

Γιατί δεν είπαν μία φορά στους ελεγκτές εναέριας κυκλοφορίας (αφού τάχαμ πίστευαν στο δίκαιο των αιτημάτων τους) «παιδιά έχετε δίκιο· αλλά αυτή την φορά να κλείσετε τα αεροδρόμια (μέχρι τελικής δικαίωσης) όχι για τα δικά σας αιτήματα, αλλά για αυτούς, που παίρνουν δέκα φορές λιγότερα από εσάς και όταν τα καταφέρουμε, πάλι εδώ είμαστε για τα δικά σας αιτήματα»;

Γιατί δεν είπαν μία φορά στις συντεχνίες «τώρα θα απεργήσουμε όλοι μέχρι να πληρώσουν οι πλούσιοι, αυτά που τους αναλογούν, γιατί το κράτος δεν έχει, για να πληρώσει τα δίκαια αιτήματα σας και δεν είναι σωστό να χρεώνεται»;

Γιατί δεν είπαν μία φορά «τώρα θα απεργήσουμε όλοι, μέχρι να πάνε φυλακή οι απατεώνες, που σπεκουλάρουν το δημόσιο χρήμα»; Γι αυτά μόνο ψόφιες διαμαρτυρίες και μεγάλα λόγια είχαν και έχουν να πουν. Γνωρίζουν βέβαια, ότι τα λαμόγια του μανδαρινάτου μοιράζουν ατομικά προνόμια στους μαχητικούς συνδικαλιστές, για να κατευθύνουν τον «αγώνα» σε κλαδικές διεκδικήσεις. Σα να λέμε «πάρτε και σεις τυχεράκηδες και βουλώστε το». Δηλαδή η αριστερά υποθήκευσε το πολιτικό της βάρος, για να βοηθήσει να γίνουν συνένοχοι (με την σιωπή τους) στην σκύλευση του δημόσιου πλούτου εκατοντάδες χιλιάδες πληβείοι. Ή μήπως δεν γνώριζαν το πάρτι που γινόταν με το δημόσιο χρήμα; Όμως εκείνος που γνωρίζει, ότι το ίδιο το αντικείμενο της εργασίας του δεν αποδίδει ανάλογο κοινωνικό όφελος με τον μισθό του και είναι εφεύρημα του συστήματος, που ελέγχεται από τα λαμόγια, μόνο και μόνο για να βολευτούν οι εγγράμματοι πληβείοι, πως θα καταγγείλει την ανομία του ευεργέτη λαμόγιου; Οι περισσότερες θέσεις των γραφειοκρατών πληβείων (δημόσιου και ιδιωτικού τομέα) δεν χρειάζονται καν και είναι επιζήμιες για την κοινωνία και την οικονομία. Κι όμως οι «αγώνες» τους για ακόμη μεγαλύτερη ανισότητα με τους εργαζόμενους των παραγωγικών τάξεων έβρισκαν πάντα την αμέριστη συμπαράσταση της αριστεράς.

Πέραν αυτών η αριστερά πρωτοστάτησε όλα αυτά τα χρόνια στους «αγώνες» ενάντια στην σύνδεση έστω και μέρους του μισθού με την ατομική παραγωγικότητα. Για την ακρίβεια ούτε με την συλλογική παραγωγικότητα δεν επέτρεψε να συνδεθούν οι αποδοχές, δίνοντας έτσι το σύνθημα για το γενικό ξεχαρβάλωμα. Το «μαζί τα φάγαμε» σίγουρα δεν μας αφορά όλους· αφορά όμως την κοινωνία των δύο τρίτων στην οποία η αριστερά έκλεινε πονηρά το μάτι όλα αυτά τα χρόνια, παριστάνοντας ταυτόχρονα ξεδιάντροπα τον υπερασπιστή της φτωχολογιάς. Το ότι το μερίδιο τους δεν ήταν ίσο με τους πατρίκιους και τα λαμόγια δεν το αμφισβητώ, όμως συχνά ήταν πολλές φορές μεγαλύτερο από την κοινωνία του ενός τρίτου.

Ωστόσο η απαξίωση και το ξεχαρβάλωμα του δημόσιου τομέα δεν έφταναν για να αποδεχτεί ο λαός το ξεπούλημα. Χρειαζόταν και το πρόσωπο, που δεν δεσμευόταν «ιδεολογικά» με τον κρατισμό και αυτός ήταν ο Μητσοτάκης. Ετσι η Ν.Δ. είχε προ πολλού ρίξει χυλόπιτα στον Στεφανόπουλο (γιατί προφανώς δεν θα πούλαγε στην κόζα νόστρα- συγνώμη καλτσεστρούτσι ήθελα να πω) και προτίμησε τον επήλυδα από το σπλάχνο της. Στην συνέχεια στήθηκε το σκηνικό των σκανδάλων σε δύο φάσεις. Πρώτη φάση· παίρνουμε το πραγματικό και εξόφθαλμο σκάνδαλο Κοσκωτά και το πασπαλίζουμε με «ανατριχιαστικές αποκαλύψεις» για να πέσει στις εκλογές το ΠΑΣΟΚ. Δεύτερη φάση· αφήνουμε να αποκαλυφθούν οι αλήθειες για αυτές τις «αποκαλύψεις» στο ειδικό δικαστήριο, γιατί ο στόχος δεν ήταν να καταστραφεί ο ένας από τους δύο πόλους του συστήματος (ποιος θα αναλάμβανε, όταν ο κόσμος θα αγανακτούσε με τον Μητσοτάκη;) ο στόχος ήταν η μεταβίβαση της εξουσίας στα χέρια που έπρεπε την συγκεκριμένη στιγμή, για να αρχίσει η αποδόμηση της Ελληνικής δημόσιας πολυεθνικής. Εκτοτε εξέλιπε το «ταμπού» της δημόσιας περιουσίας …Ότι μέχρι τότε ήταν καθ υπερβολή ιερό, έχασε κάθε αξία στην συνείδηση του λαού. Καμία κυβέρνηση από τότε δεν αντιμετώπισε μεγάλα προβλήματα στο ξεπούλημα.

Υπήρχε όμως κι άλλο πρόβλημα. Αν η εκλογική βάση της ΝΔ αποδέχτηκε τον Μητσοτάκη, για όλους τους υπόλοιπους ήταν κόκκινο πανί. Χρειαζόταν το δημοκρατικό ρετουσάρισμα της εικόνας του και αυτό μόνο η αριστερά μπορούσε να το καταφέρει και να το επιβάλει με το τότε πολύ αυξημένο πολιτικό βάρος της (λόγω του ενιαίου Συνασπισμού). Ετσι η κοινή γνώμη είδε (την περίοδο που χρειαζόταν) να αντιστέκεται στον Μητσοτάκη μόνο το διεφθαρμένο ΠΑΣΟΚ. Συνεπώς η γνώμη των διεφθαρμένων δεν είχε καμία αξία, αφού η «ηθική» αριστερά δεν είχε πρόβλημα να συνεργαστεί μαζί του.

Όπως είπα όμως, σε καμία περίπτωση δεν ήταν στόχος να πάνε οι κλέφτες στην φυλακή· αντίθετα το πράγμα στήθηκε επίτηδες χοντροκομμένα, για να αθωωθούν τελικά και να ανοίξει έτσι η φάμπρικα των επιτροπών αθώωσης όλων των μελλοντικών σκανδάλων (όπως και έγινε τελικά). Από τότε έλεγα «ρε παιδιά όπως πάμε, θα αθωωθεί πανηγυρικά ο Ανδρέας. Ο άνθρωπος γεννήθηκε σαν πρίγκιπας και ζεί σαν βασιλιάς· έχει ανάγκη να παίρνει λεφτά σε σακούλες από αληταράδες του υποκόσμου; Αν μη τι άλλο, είναι άνθρωπος αποδεδειγμένης ευφυΐας.» Η απάντηση ήταν «Είσαι πολύ αφελής Παναγιώτη». Εγώ τι να πω σήμερα για την ηγεσία τους;

Ενώ το πράγμα πήγαινε κατ ευχήν (των υποψήφιων αγοραστών της κρατικής βιομηχανίας) ο Αντρέας έβαλε ευφυέστατη τρικλοποδιά στην αριστερά. Αφού είχαν τελειώσει οι επιτροπές, είχαν παραπεμφθεί οι κατηγορούμενοι, είχε οριστεί ημερομηνία εκλογών, σε μία από τις τελευταίες συνεδριάσεις της βουλής παραδέχτηκε ότι η Κουτσογιώργειος αναλογική δεν ήταν απλή και πρότεινε την ψήφιση της πραγματικά απλής αναλογικής.

Βουβαμάρα και αμηχανία στα συνεταίρια. Τόσο βούτηγμα στα σκατά θα πάει χαμένο; Τι θέλει κι αυτός ο Αντρέας και δεν κάθεται στην αντιπολίτευση λίγα χρόνια, να γίνει η δουλειά και να επιστρέψει στην εξουσία «εξαγνισμένος»; Αυτός ο απρόβλεπτος τύπος ξεμωράθηκε και δεν καταλαβαίνει πιά το παιχνίδι της «εναλλαγής στην εξουσία»;

Την λύση έδωσε η «σοβαρή» αριστερά με μία φράση που πρέπει να περάσει στην ιστορία δίπλα στο «λεφτά υπάρχουν», «σεμνά και ταπεινά» κ.λ.π.. Εκεί που πιστέψαμε, ότι επιτέλους η ψήφος μας θα γίνει ισοδύναμη με των συμπολιτών, που ψηφίζουν τα καθεστωτικά κόμματα, ήλθε ο καπετάν Χαρίλαος και μας κατακεραύνωσε « Εμείς δεν θα παίξουμε με τους θεσμούς» !!!!! Ποιους θεσμούς; Τους θεσμούς της αστικής δημοκρατίας, που αυτοί, υποτίθεται, τους απορρίπτουν; Και ποιος θεσμός λέει, ότι οι βουλευτές ενός κόμματος είναι υποχρεωμένοι να ψηφίζουν κατά τα συμφέροντα, όχι του έθνους, όχι τα δικά τους, όχι του κόμματος τους, αλλά ενός αντίπαλου κόμματος με το οποίο συνέπραξαν ευκαιριακά; Μήπως εννοούσε άτυπους θεσμούς μπέσας; Εδωσαν μπέσα στον Μητσοτάκη, ότι δεν θα μπούν εμπόδιο στην πορεία του προς την εξουσία και σε εμάς, που τους ψηφίζαμε, δεν είπαν τίποτα; Ή μάλλον είπαν. Μας σκυλόβρισαν και μας σκυλοβρίζουν επειδή τολμάμε να τους αμφισβητούμε. Οποιος δεν είναι μαζί τους είναι υποχείριο, ή συνειδητός πράκτορας του κεφαλαίου… Για το χεράκι που έβαλαν αυτοί στην άνοδο εκείνου, που άρχισε το ξεπούλημα και για την «αγωνιστική» συμβολή τους στην απαξίωση της δημόσιας περιουσίας, τι λένε;

Κλαίγονται σήμερα γιατί ξεπουλιώνται τα μπακίρια, ή γιατί οι ευνοούμενοι τους θα αποκτήσουν ιδιώτες αφεντικά, αντί του «ανάλγητου» κράτους; Πράγματι μας έκαναν ανάλγητους εργοδότες· τόσο ανάλγητους, που αδιαφορούμε πιά για την κωλοπεριουσία, που μας άφησαν. Πράγματι μας έκαναν να σιχαθούμε αυτά, που ακόμα θέλουμε να πιστεύουμε. Θα καταργούμε την απλή αναλογική, όποτε δεν τους βολεύει αυτούς; Αν θέλουν πραγματικά λαϊκή εξουσία και αφού αυτοί, υποτίθεται, ότι είναι οι γνήσιοι εκπρόσωποι του λαού, γιατί δεν εκμεταλλεύονται τον εκλογικό νόμο (που δήθεν δεν θέλουν) να γίνουν πρώτο κόμμα; (και τότε να δούμε· θα καθιερώσουν την απλή αναλογική, ή θα καταργήσουν εντελώς τις εκλογές;) Τα κόμματα της αριστεράς μαζί με τους αποσπασθέντες από το ΠΑΣΟΚ, οικολόγους κ.λ.π., αρθροιστικά είναι ισοδύναμα και με τα δύο κόμματα εξουσίας αυτή την στιγμή (και πριν λίγους μήνες υπερίσχυαν). Αν λογαριάσουμε την συμπάθεια του κόσμου σε ενωτικά σχήματα της αριστεράς και την απογοήτευση γενικότερα από το σύστημα, μπορούν να κερδίσουν τις εκλογές. Αυτοί που δεν κώλωσαν, να συγκυβερνήσουν με τον Μητσοτάκη και μετά και με τον Μητσοτάκη και τον Ανδρέα μαζί, κωλώνουν τώρα να κυβερνήσουν μόνοι τους, ή μήπως πρέπει να ξεπουληθούν πρώτα όλα τα μπακίρια;

Η άβολη αλήθεια για όλους μας είναι, ότι αποδειχτήκαμε ανάξιοι της ειρήνης και της ευημερίας, που απολαύσαμε μετά την δικτατορία. Διαρκώς ζητούσαμε, απαιτούσαμε άνοδο του βιοτικού μας επιπέδου, λες και υπήρχε κάποιος, που μας το χρώσταγε. Αμα κουβαλάς τέτοια μυαλά, δεν χρειάζεται να είσαι προδότης, για να πετύχεις την καταστροφή. Τουλάχιστον θα διδαχτούμε από τα λάθη μας; Θα δούμε με ψυχραιμία την πραγματικότητα, ή διαρκώς θα στοιχιζόμαστε πίσω από την μία και την άλλη δογματική ηλιθιότητα; Δεν είναι ίδιες όλες οι περιπτώσεις, για να πρέπει να πράξουμε παντού τα ίδια.

Το κράτος δεν χρειαζόταν να κρατήσει τις εθνικοποιημένες υφαντουργίες και δεν έπρεπε να τις κρατήσει· η υφαντουργία έχει ανάγκη την ευελιξία του ιδιώτη και την αναμφισβήτητα γρηγορότερη προσαρμοστικότητα του στις διαρκώς μεταβαλλόμενες καταστάσεις της μόδας. Ηταν βλακώδης η εμμονή των κρατικιστών στην διατήρηση τους στο εθνικό χαρτοφυλάκιο, αλλά και ύποπτη τουλάχιστον η επαναγορά από αυτόν που τις φαλίρισε έναντι πινακίου φακής. Ότι δεν χρειάζεται το κράτος, πρέπει να το μοσχοπουλάει, όχι να το χαρίζει. Ακόμη και σε αυτήν την απλούστατη περίπτωση συγκρούστηκαν τα δύο δόγματα και έμεινε απέξω η λογική. Το ίδιο έγινε με την Ολυμπιακή και αρκετές άλλες επιχειρήσεις.

Η βαριά βιομηχανία όμως, γιατί έπρεπε να δοθεί σε ιδιώτες; Τσιμέντα και οικοδομικά υλικά, ναυπηγεία, πετρελαιοπηγές, διυλιστήρια, μηχανουργικές (ΕΑΒ κ.λ.π.), ηλεκτρική ενέργεια, τηλεπικοινωνίες, σιδηρόδρομοι κ.α. ήταν μία πολύ ζηλευτή προίκα για να φτιάξει το κράτος, μαζί με ιδιωτικά κεφάλαια, έναν ακλόνητο κολοσσό, που θα στήριζε την εθνική οικονομία. Δεν λέω όχι στα ιδιωτικά κεφάλαια και τους ιδιώτες (να συμμετέχουν) στην διοίκηση, αλλά άλλο να προστεθούν τα κεφάλαια τους στα κρατικά και άλλο να μείνει το κράτος χωρίς εθνική περιουσία. Στο κάτω κάτω δεν ήταν το παραγωγικό τμήμα του δημοσίου, που μας έκατσε στο σβέρκο, αλλά ο γραφειοκρατικός τομέας, που μας έμεινε αμανάτι (και διογκώθηκε κιόλας) μετά τα ξεπουλήματα. Το ότι κάποια τμήματα του παραγωγικού τομέα κατέληξαν ασύμφορα, οφείλεται στην χρυσοπληρωμένη διοίκηση τους· και αυτήν την διοίκηση την επέβαλαν, αυτοί που τώρα ξεπουλάνε την δημόσια περιουσία.

Θα πουν κάποιοι, ότι όπως και νάχει, αυτή η Ελληνική πολυεθνική διαλύθηκε. Αυτός είναι λόγος να ξεπουληθούν και τα υπόλοιπα; Αντί να πούμε «ότι γκρεμίσαμε, γκρεμίσαμε· από δω και μπρος ξαναχτίζουμε», λέμε «ας πάει και το παλιάμπελο»; Εκτός αν το σχέδιο μας είναι: κάνουμε ότι πουλάμε, παίρνουμε ότι μπορούμε από τους κουτόφραγκους και μετά κάνουμε επανάσταση και τα παίρνουμε όλα πίσω. Αν είναι έτσι, ας μου κάνει κάποιος νόημα, να καταλάβω κι εγώ, να μην γκρινιάζω άδικα. Σκέφτομαι όμως, ότι είτε υπάρχει τέτοιο σχέδιο, είτε όχι, αυτό δεν θα γίνει τελικά; Επειδή όλοι το σκεφτόμαστε, πρέπει να προσθέσουμε στις σκέψεις μας, ότι εντελώς τζάμπα εθνικοποίηση δεν υπάρχει· κι αφού δεν έχουμε λεφτά, θα την πληρώσουμε με αίμα.

Κατά την γνώμη μου, υπάρχουν ακόμα περιθώρια (πολύ μικρά όμως) να μην φτάσουμε ως εκεί (και πρέπει να το σκεφτούν καλά αυτό, τόσο οι του ΠΑΣΟΚ, όσο και οι της ΝΔ, που πλειοδοτούν σε «φιλελευθερισμό»). Αν η συνταγή της αχαλίνωτης αποκρατικοποίησης είναι η συνταγή για την επιτυχία, γιατί η Γερμανία δεν κάνει το ίδιο; Αν η συνταγή της αποποίησης των κρατικών ωφελημάτων (που απορρέουν από τα κλειστά επαγγέλματα) είναι συνταγή επιτυχίας, γιατί η Γερμανία δεν κάνει το ίδιο με τα δικά της ΤΑΞΙ; Ποιος ωφελείται από τα κλειστά επαγγέλματα, αν φορολογούνται, όπως πρέπει; Ποιος ωφελείται, αν το αντίτιμο των αδειών το καρπωνόταν το κράτος;

Γιατί να πουληθεί το ταχυδρομικό ταμιευτήριο; Δεν ανταγωνίζεται επιτυχώς τα χρηματιστηριακά μεγαθήρια; Μήπως υπάρχει μονοπωλιακό κρατικό περιβάλλον, στο οποίο στηρίζεται η επιτυχία; Αυτό που υπάρχει είναι η πίστη και η στήριξη του Ελληνικού λαού σε μία κρατική επιχείρηση. Μία τέτοια εκποίηση αδυνατώ πλέον, να την δω απλώς ως βλακεία. Πουλάς την κότα, που κάνει τα χρυσά αυγά και λες, ότι αυτό είναι για το συμφέρον του λαού; Ολες οι τράπεζες, που έχουν κρατική συμμετοχή, έχουν κέρδη. Μπορούν να μεγαλώσουν αυτά τα κέρδη; Πιθανόν να μπορούν. Οι ιδιώτες δεν μπορούν να αποκλεισθούν, αλλά για να προσθέσουν τα κεφάλαια τους στα κρατικά, όχι να τις εξαγοράσουν.

Άλλη περίπτωση ακατανόητης εμμονής για ξεπούλημα είναι ο τζόγος, όπου προβάλλονται και ηθικολογίες της συμφοράς: «το κράτος δεν θα είναι μπαρμπουτιέρης» και τέτοια. Ο τζόγος είναι ο μόνος φόρος, που πληρώνεται οικιοθελώς (όπως ανακάλυψε ο Μάρκο Πόλο στην μακρινή Κίνα). Αν τον βρίσκουν ανήθικο, ας τον απαγορέψουν. Τους φαίνεται ηθικό όμως, να παραχωρούν αυτόν τον φόρο σε ιδιώτες και το κράτος να ξεπουπουλιάζει τους συνταξιούχους; Και αν τέλος πάντων αυτό μπορεί να δικαιολογηθεί κάπως για τα καζίνο (με την προϋπόθεση βέβαια το κράτος να παίρνει την μερίδα του λέοντος και όχι τα κόκαλα) στον ΟΠΑΠ και στα λαχεία, τι θα προσθέσει η φαντασία της «ιδιωτικής πρωτοβουλίας»;

Για τα λιμάνια και τα αεροδρόμια έχει ήδη γίνει η κακή αρχή. Το πράγμα μπορεί να διορθωθεί κάπως με μία εταιρεία για όλα τα αεροδρόμια και μία για όλα τα λιμάνια (και τα συμφέροντα και τα ασύμφορα). Το κράτος θα βάλει τα ιδιοκτησιακά του δικαιώματα και οι επενδυτές θα προσθέσουν τα κεφάλαια τους, δεν θα εξαγοράσουν το μερίδιο του κράτους. Παρομοίως μπορεί να γίνει με τα κομμάτια της Ελληνικής πολυεθνικής της βαριάς βιομηχανίας, που έχουν μείνει. Στην ενέργεια μπορούν να γίνουν επενδύσεις σε ΑΠΕ και φυσικό αέριο (όπου οι δυνατότητες είναι τεράστιες –λεφτά νάχουν να επενδύουν). Για ποιο λόγο όμως να πουληθούν μονάδες λιγνίτη, ή να φτιαχτούν νέες μονάδες καύσης;

Οσο για το «φιλέτο» του Ελληνικού και άλλα παρόμοια, ξέρω, ότι έχει ανοίξει η όρεξη πολλών και μιλάνε για «αξιοποίηση», «ανάπτυξη» και τέτοια. Δεν χρειαζόμαστε άλλη τέτοια «ανάπτυξη», ούτε εκεί, ούτε πουθενά αλλού στην χώρα. Σπίτια υπάρχουν· πολιτική για να καταλήξουν (τα περισσευάμενα) στην ιδιοκτησία όσων δεν έχουν, δεν υπάρχει. Τουριστικά καταλύματα υπάρχουν· πως θα γεμίσουν, είναι το θέμα. Χώροι διασκέδασης επίσης υπάρχουν σε αφθονία (και αυτοί το ίδιο πρόβλημα έχουν- είναι άδειοι). Επίσης υπάρχουν πολιτιστικά και αθλητικά κέντρα και γενικώς ότι χρειάζεται δόμηση. Αυτό που χρειάζεται είναι οξυγόνο· αυτό που χρειάζεται είναι ο φυσικός κλιματισμός του δάσους. Το «φιλέτο» αυτό, αν δεν «αξιοποιηθεί» κατά τον συνήθη τρόπο, θα καταστήσει «φιλέτα» τα γύρω ακίνητα. Αυτό δεν είναι αξιοποίηση, που θα δώσει το μερίδιο του στο κράτος; Και πέραν των παρακείμενων ακινήτων, δεν παίρνουν μεγαλύτερη αξία τα ακίνητα της Αττικής, σε μία εποχή που το οξυγόνο αποχτά και χρηματική αξία;

Τέλος να πούμε δυό λόγια για το μεγάλο φιλέτο, που εποφθαλμιούν οι διεθνείς δανειστές μας. Είναι η ιδιωτική περιουσία των Ελλήνων. Το κράτος μετακυλίει το εθνικό χρέος στους πολίτες μέσω φόρων και λοιπών χαρατσωμάτων, δημιουργώντας τους την ανάγκη να πουλήσουν μικρό, ή μεγάλο τμήμα της περιουσίας τους. Ο στόχος αυτός αναφέρεται ακροθιγώς στα ΜΜΕ, αλλά στην πορεία θα τον δούμε πολύ καθαρότερα (στην καμπούρα μας). Παρατηρώ μάλιστα τα εξευτελιστικά ποσά, με τα οποία την κοστολογούν (μέχρι και για 100 δις άκουσα σε «έγκριτο» κανάλι). Εκεί βρίσκεται η απάντηση σε όσους λένε «μα μόνοι τους κοστολογούν όλη την περιουσία του δημοσίου στα 50 δις. Τα άλλα που θα βρεθούνε;» Οποιος νομίζει, ότι το ξεπούλημα τελειώνει στην περιουσία του δημοσίου, στην χρεοκοπία των επαγγελματιών, στις απολύσεις, στις μειώσεις αποδοχών, είναι νυχτωμένος. Στόχος είναι τα ίδια μας τα σπίτια σε τιμές καλύβας. Και στην επίτευξη αυτού του στόχου βοήθησε η φορτικότατη απλοχεριά των τραπεζών στην χορήγηση δανείων. Σαν να είναι όλα σχεδιασμένα λοιπόν. Αν συμβαίνει αυτό, αναρωτιέμαι, είναι σχιζοφρενείς αυτοί, που το σχεδίασαν; Ποιος είναι ο στόχος; Η ανατροπή του συστήματος, που τους βολεύει;

Στο ερώτημα των κινήτρων για την εφαρμογή ενός τέτοιου σχεδίου, δύο απαντήσεις μπορούν να δοθούν: α) η απληστία β) η επιδίωξη ελέγχου. Πιστεύω, ότι οι μεγαλοπιστωτές μας ξεκινάνε από το δεύτερο, αλλά πριν ακόμα καταφέρουν τίποτα, η καρδιά τους μολύνθηκε από το πρώτο· «ας τα πάρουμε από τους παρηκμασμένους» είπαν. Αυτή είναι τελικά η πλάνη όσων θεωρούν εαυτούς ακμαίους και αυτή είναι η αφετηρία της παρακμής τους.

Π. Θ. Ρέππας

sourta-ferta

Εμείς εδώ τί κάνουμε;

2011-06-19T18:58:00.000+03:00

Η πορεία ξεκίνησε σαν χείμαρρος, κινούμενη από παλμό, ωθούμενη από τα νέα μέτρα της κυβέρνησης για την οικονομία.

Στην πρώτη γραμμή διέκρινα τον Τάκη, δεν ξέρω τι δουλειά κάνει, τόσα χρόνια συνδικαλιστή τον ξέρω.

Δίπλα του η ξαδέλφη μου η Μάρθα από τα 37 της συνταξιούχος, γιατί είχε κλείσει 15ετία στον Ευαγγελισμό με ανήλικο τέκνο.

Μαζί της η φίλη της η Στέλλα, που 30 χρόνια τώρα έπαιρνε σύνταξη σαν άγαμη θυγατέρα.

Παραδίπλα ο Στάθης, η εθελουσία από τον ΟΤΕ του είχε αποφέρει 120.000 ευρώ και τώρα αγωνιζόταν στο ψάρεμα, παίρνοντας κανονικά την σύνταξή του. (κάπου εκεί πρέπει να ήταν και ο Δημήτρης ο σύντροφος της φίλης μου που πολυαγαπώ και βγήκε σε πλήρη σύνταξη από τον ΟΤΕ στα 52 του και καθαρίζει, δύο μήνες μετά που σταμάτησε από το να πηγαίνει στον ΟΤΕ, 2.700 ευρώ καθαρά, πλέον επικουρικά και άλλα προνόμια (κατασκηνώσεις, παραθέριση, κλπ)

Μαζί και ο Κώστας 46 χρόνων, πυροσβέστης, που έχει καταθέσει εδώ και ένα μήνα τα χαρτιά του για σύνταξη (είχε προλάβει να κατοχυρώσει, λέει) και περιμένει και κάποιο χοντρό εφάπαξ.

Δίπλα τους ο θειος μου, δεξιός από σόι, που κατεβαίνει σε πορείες μόνο όταν είναι το ΠΑΣΟΚ κυβέρνηση. Και από κοντά τα δυο αδέρφια: ο Στέλιος, που του είχε βάλει το κόμμα τα 2 παιδιά στο Δημόσιο, και ο Γρηγόρης, που έπαιρνε τα έργα του Δήμου υπερτιμολογημένα λόγω γνωριμιών, και ανυπαρξίας ελέγχων.

Πίσω, στην δεύτερη σειρά, ακολουθούσε ο Γιάννης, πατέρας: εδώ και κάτι μήνες. Έκανε εφαρμογή του νέου νόμου περί αδείας και του πατέρα στο Δημόσιο, αγκαλιά με την γυναίκα του την Μαρω, που με 3 γέννες είχε να πατήσει στην δουλειά της 3 χρόνια.

Ο Γιώργος, ο άντρας μιας φίλης μου, που δουλεύει στα ΕΛΠΕ (Ελληνικά Πετρέλαια) και περιμένουν να πάρει το εφάπαξ, περίπου 250.000 ευρώ (μου είπε), για να ξεχρεώσουν κάτι δάνεια που πήραν για να πάρουν χωράφια.

Ο Εργολάβος, ο Μιχάλης. με συνεργείο 27 ανασφάλιστους αλλοδαπούς & 3 Έλληνες.

Στα δεξιά τους ο Λάκης, ακόμα φοιτητής ετών 32, παρέα με τον Γιώργο, τον γιατρό, τον επονομαζόμενο και "ταχυδρόμο" από τα πολλά φακελάκια.

Μαζί τους και ο Θόδωρος, γιατρός του ΙΚΑ, που στο ιδιωτικό του ιατρείο δεν έκοβε ποτέ του αποδείξεις, με τον Κυριάκο της Εφορίας, που δεν είχε βρει ούτε δει ποτέ του παράβαση τα τελευταία 6 χρόνια...

Και φυσικά δεν θα έλειπε και ο Βασίλης, λιμενικός, πρώτος ταβλαδόρος στο τελωνείο.

Να και ο Μηνάς, που είχε ξεχάσει ποτέ έκοψε το τελευταίο του τιμολόγιο, μαζί με τον Ορέστη επιδοτούμενο χρόνια αγρότη, που δεν ήξερε πού ήταν τα χτήματα του.

Όλοι μαζί, με άλλους τόσους, σήκωσαν τα χέρια ψηλά, δυνατά και με σφιγμένες τις γροθιές βροντοφώναξαν, "Κάτω τα χέρια από τα ΛΕΦΤΑ ΜΑΣ !"

Ο Στέφανος, αδερφικός μου φίλος, άνεργος οικοδόμος με κοίταξε με γουρλωμένα μάτια και με είπε: "-Ρε, Κώστα, εμείς εδώ τι κάνουμε?"

Στέλλα

nea-epohi.gr
sourta-ferta

Η έκφραση της λαϊκής βούλησης και το πρόβλημα του γιαουρτώματος

2011-05-19T16:49:00.000+03:00

(σπονδυλωτό αφήγημα).

Αφήγημα πρώτο.

Ο επιδέξιος γάτος.

Είναι λυπηρό το θέαμα του προπηλακισμού και μάλιστα ανθρώπων, που δεν βρίσκονται πλέον στην νιότη τους, αλλά ομολογώ, ότι αντιμετωπίζω τα τελευταία γεγονότα με ανάμικτα συναισθήματα χαιρεκακίας και δέους. Χαιρεκακία για το τσαλάκωμα των επαγγελματιών της πολιτικής (εφόσον βέβαια τα περιστατικά παραμένουν στο επίπεδο απλού τσαλακώματος) και δέος γιατί βλέπω, ότι ξεκινήσανε τα όργανα (και συγκεκριμένα τα Αραβικά τουμπερλέκια).

Από εικοσαετίας είδα, ότι το τρελό καταναλωτικό ξεφάντωμα, θα κατέληγε σε θρήνους και κοπετούς, όμως τότε δεν τολμούσα να αρθρώσω δεύτερη λέξη. Που να τολμήσεις εκείνη την εποχή να πείς, ότι ο πλούτος, για τον οποίο όλοι τσακώνονται, είναι δανεικά (και όχι μόνο δανεικό χρήμα, αλλά και «δανεισμός» φυσικών πόρων από μελλοντικές γενεές, στις οποίες αποδίδεται κατεστραμμένο περιβάλλον). Μήπως πριν είκοσι χρόνια το εξωτερικό χρέος ήταν σε λογικά επίπεδα για μία χώρα με την δική μας παραγωγική βάση και τον δικό μας πληθυσμό; Μήπως πριν είκοσι χρόνια η οικονομία μας δούλευε με διαφάνεια και ορθολογισμό; Μήπως και τότε (και πριν) το κράτος δεν ήταν εχθρός του παραγωγικού επαγγελματία; (αλλά ο καλύτερος σύμμαχος των γραφειοκρατικοδίαιτων ειδικοτήτων). Μήπως από τότε δεν ήταν καταφανές, ότι η υψηλή παραγωγικότητα (σε σχέση με το παρελθόν) στην αγροτική οικονομία και την βιομηχανία- μεταφορές κ.λ.π. και μάλιστα από τόσο λίγο προσωπικό σε αυτούς τους τομείς, οφειλόταν στον άμετρο βιασμό της φύσης; Βέβαια τα πράγματα χειροτέρεψαν περαιτέρω σε αυτό το διάστημα, αλλά υπήρχε περίπτωση να μην γίνει τελικά έτσι; Δεν χρειαζόταν να είναι κανείς μάντης, ή σοφός, ή κορυφαίος οικονομολόγος για να το δεί· κι όμως ο καυγάς ήταν για το κομμάτι της δανεικής πίτας, που ήθελε ο καθένας να οικειοποιηθεί. Ολοι πίστευαν (ή τουλάχιστον έτσι έλεγαν), ότι ο πλούτος αυτός ήταν αποτέλεσμα σκληρής εργασίας και μάλιστα η κάθε συντεχνία προέβαλε την δική της «καταλυτική» συμβολή στην «δημιουργία» αυτού του «πλούτου» και απαιτούσε ανάλογο μερίδιο.

Η συντεχνία των (μεγαλο)επιχειρηματιών και των γιάπηδων μας έλεγε, ότι ο πλούτος οφείλεται στα δικά τους μαγικά κόλπα, που δημιουργούν (!!!) υπεραξίες. Τι είναι υπεραξία; Δεν είναι να το να φουσκώνεις την αξία του εμπορεύματος σου; Μα τότε δεν κλέβεις (την υπεραξία) από το κορόιδο, που το αγοράζει; Το ότι και αυτός με την σειρά του πιθανόν να έχει καρπωθεί ανάλογες υπεραξίες μειώνει το βάρος της κλοπής; Κάποιοι δεν πληρώνουν τελικά αυτό το βάρος; Προφανώς αυτοί, που δεν μπορούν να «δημιουργήσουν» υπεραξίες.

Η πολιτικάντικη συντεχνία είχε διπλό ρόλο. Το εκάστοτε κυβερνών κόμμα και τα συν αυτώ γκόλντεν λαμόγια έλεγαν, ότι αυτοί πρωτίστως είναι οι μάγοι, που έφερναν χρήμα με το τσουβάλι από την Ε.Ε.. Ετσι στον συνένοχο λαό (που ήξερε τις αρπαχτές τους και τις ενέκρινε σε όλες τις εκλογές) διαμορφωνόταν η αντίληψη, ότι δικαιούνται τις «χορηγίες» τους. Αν αυτοί που κατάφεραν να καθίσουν σε ένα γραφείο του δημόσιου, ή του ιδιωτικού τομέα, το μισό ενεργό πληθυσμό δεν είναι μάγοι και άξιοι βασιλικής αμοιβής, τότε ποιος είναι; Αμα το γιάπικο γατάκι* καθίζει μία γκομενάρα στο αυτοκίνητο του και μετατρέπει τις λαμαρίνες σε περιπόθητο θησαυρό, μας λέει ότι είναι μάγος, τότε ο γάτος ο αλάνης, το κυβερνητικό τζιμάνι, που παίρνει ένα κωλόχαρτο, το γυρνάει σε πενήντα γραφεία, μαζεύει πενήντα υπογραφές και στο κάνει να αξίζει πενήντα σακιά στάρι τι είναι; Υπάρχει κανένα γατάκι παγκοσμίως, που μπορεί να δημιουργήσει τις υπεραξίες του Ελληνικού δημοσίου;

Ηταν πολύ βολικό για όλους να παίζουν τις γραφειοκρατικές κουμπάρες και να βαυκαλίζονται, ότι συνδημιουργούν πλούτο …Ετσι το να κάνεις τα στραβά μάτια για τα λαμόγια, που άρμεγαν από τα χρωστούμενα, δεν ήταν και έγκλημα. Εκλεβαν ασύστολα τα φράγκα των κουτόφραγκων …αλλά πάλι μοιράζονταν αρκετά στο καταναλωτικό πάρτι, που μετείχαμε σχεδόν όλοι. Η μαγκιά ήταν, ότι ο Ελληνικός καπιταλισμός δεν εγκλωβίστηκε στα παρακατιανά παραγωγικά μοντέλα της Ιαπωνίας, της Γερμανίας και άλλων κρυόκωλων. Αφήσαμε τους φτηνούς υλιστές στην παραγωγική μιζέρια τους και στήσαμε (με την σοφή καθοδήγηση των κυβερνητικών πολιτικών και των «ειδικών επιστημονικών» συμβούλων τους) την πιο κερδοφόρα επιχείρηση: παραγωγή χαρτούρας και αέρα κοπανιστού. Η μηχανή δούλευε τόσο καλά, που κάθε παραγωγική εργασία έγινε ασύμφορη σε αυτόν τον τόπο. Αυτό μας έλειψε το περιούσιον έθνος να ασχολείται με ποταπά έργα. Οποιος αχρείος επέμενε να ασχολείται με αυτά, ήταν προφανώς από φύση του κατώτερος και δεν είχε θέση ανάμεσα σε αυτόν τον εκλεπτυσμένο κόσμο. Δεν υπήρχε λόγος να φτιάχνουμε στάρι (αφού παράγουν οι Καναδοί). Δεν υπήρχε λόγος να φτιάχνουμε αυτοκίνητα, μηχανήματα (αφού φτιάχνουν οι Γερμανοί, οι Ιταλοί, οι Γιαπωνέζοι). Δεν υπήρχε λόγος να φτιάχνουμε υπολογιστές, αφού φτιάχνουν οι Αμερικάνοι. Δεν υπήρχε λόγος να φτιάχνουμε υφάσματα, αφού φτιάχνουν οι Ινδοί, οι Αιγύπτιοι, οι Τούρκοι. Δεν υπήρχε λόγος να φτιάχνουμε πλοία, αφού φτιάχνουν οι Κορεάτες. Δεν υπήρχε λόγος να φτιάχνουμε τσολιαδάκια, αφού φτιάχνουν οι Ταϊβανέζοι. Και αφού μάλιστα μπήκαν και νέα κορόϊδα στην αγορά (Κινέζοι, πρώην ανατολικές χώρες κ.λ.π.) και αφού ξαφνικά πλημμυρίσαμε και από δουλικά, φυσικό ήταν το έθνος το εκλεκτό (καθοδηγούμενο από τους πολιτικούς γάτους, που μόνο από τους κόλπους του θα μπορούσαν να προέλθουν) να αφιερωθεί σε πιο ευγενή επαγγέλματα, όπως πραγματικά του αξίζει.

Ετσι γεμίσαμε από συντεχνίες «σκληρά» εργαζόμενων (πνευματικά και σωματικά) που κάθε μία από αυτές, με τις πλάτες αφενός των μόνιμων επαναστατών, αφετέρου της εκάστοτε αξιωματικής αντιπολίτευσης (δηλαδή της προηγούμενης και επόμενης κυβέρνησης) που στην αντιπολιτευτική της θητεία συναγωνιζόταν σε επαναστατικότητα τους επαγγελματίες επαναστάτες και με την καθοδήγηση των επαγγελματιών συνδικαλιστών, απαιτούσε (και κατάφερνε) μέσω των κλαδικών «αγώνων» την διαρκώς μεγαλύτερη ανισότητα από τους «απλούς» εργάτες του ιδιωτικού τομέα. Και ως κερασάκι στην τούρτα της πολιτικής και συνδικαλιστικής υποκρισίας είχαμε τις ετήσιες μονοήμερες και διήμερες απεργίες για τον κατώτατο μισθό- μεροκάματο ! Η «εργατική αλληλεγγύη» περιοριζόταν στην ετήσια φιέστα, που στην ουσία ήταν μία ακόμη αργία με αγωνιστικό περίβλημα για τους υποκριτές. Γιατί για το κατώτατο μεροκάματο δεν έκλειναν δρόμοι και αεροδρόμια, δεν κατέβαιναν διακόπτες του ηλεκτρικού, δεν είχαμε ούτε μία απεργία μέχρι τελικής δικαίωσης; Δεν είναι μόνο οι πολιτικοί πονηροί και υποκριτές λοιπόν· είναι και ο λαός· αλλιώς δεν θα μπορούσαν να τον καβαλήσουν.

Δεν βγάζω τον εαυτό μου απέξω. Αντίθετα· όταν συνειδητοποίησα τα πάμπολλα δικά μου ελαττώματα, κατάλαβα γιατί πάμε τόσο στραβά. Γιατί είναι η ασημαντότητα μας, που κάνει τα στραβά μας να μην φαίνονται. Δυστυχώς όμως δεν φαίνονται ως μεμονωμένες περιπτώσεις· η μοιραία άθροιση από την ίδια την ζωή των σφαλμάτων όλων ημών των ασήμαντων φέρνει τα καταστροφικά αποτελέσματα, που δεν κρύβονται με τίποτα.

*copyright: Αντώνης Κανάκης (μη με περιλάβει και μένα κανάς Θέμος για αντιγραφέα)

Αφήγημα δεύτερο

Λυκόπουλα· θηρευτές ή θηράματα;

Όπως είπα, τα τουμπερλέκια αντηχούν από την Σαχάρα σαν εξαγριωμένοι Δροσουλίτες. Το χάος στην αρχή είναι εντυπωσιακό και γοητευτικό και πάνω απ όλα εκτονωτικό· πολύ σύντομα όμως θα γίνει ανυπόφορος εφιάλτης, γιατί είναι πάνω από τα ανθρώπινα μέτρα. Επειδή λοιπόν δεν θα μπορέσουμε να αντέξουμε για πολύ το χάος, σύντομα θα υποταχτούμε στον πιο δυναμικό εξουσιαστή, που θα προκύψει από την αιματηρή διαπάλη για την εξουσία. Οποιος και αν είναι αυτός, το βέβαιο είναι, ότι ο φόβος και ο ζόφος θα συντρίβουν για πολλά χρόνια τις καρδιές μας. Το λέω αυτό, γιατί πολλοί τελευταία, παρασυρμένοι από την οργή τους ορέγονται εξεγέρσεις και επαναστάσεις. Δεν είναι ηρωισμός να βάλεις μπροστά την κρεατομηχανή· είναι αφέλεια και ματαιοδοξία. Καμία επανάσταση δεν κατέληξε στο ζητούμενο της· όλες άνοιξαν τον δρόμο σε μία νέα σκληρότερη κάστα εξουσίας και για ειρωνεία στα κορόιδα, που της έστρωσαν τον δρόμο, τμήματα της προηγούμενης κάστας εξουσίας και ρουφιάνοι του προηγούμενου καθεστώτος αλλάζουν στρατόπεδο και γίνονται αποδεκτοί από το νέο σύστημα, ενώ οι ίδιοι καταλήγουν σε φυλακές και εκτελεστικά αποσπάσματα. Σου λέει το καθίκι «αφού επαναστάτησες με τους προηγούμενους, γιατί να μην κάνεις το ίδιο και με εμάς; Ενώ ο άλλος είναι εγγυημένος ρουφιάνος».

Δεν ξέρω, αν θα φτάσουμε καν σε επόμενες εκλογές, χωρίς τέτοιου είδους εξελίξεις· αλλά και αν φτάσουμε με τους σημερινούς πολιτικούς όρους, παράταση ελάχιστων μηνών (ή και εβδομάδων) θα πάρουμε πριν το μοιραίο ξέσπασμα. Ολοι λέμε για αλλαγές, μεταρρυθμίσεις, ριζικές ανατροπές, όμως ο καθένας στο μυαλό του έχει κάτι διαφορετικό από τους άλλους. Δεν πρέπει ο καθένας να ξεκαθαρίσει τι ακριβώς εννοεί και να δούμε, αν μπορεί να προκύψει κάτι αποδεκτό από την πραγματική πλειοψηφεία του λαού; Αν δεν μπορεί, τότε τι να πω, καλή τύχη στον καθένα μας στον αντίξοο αγώνα για επιβίωση, που θα ακολουθήσει. Ας προσπαθήσουμε τουλάχιστον, όσο υπάρχει ακόμα καιρός για ψύχραιμη αντιμετώπιση της κατάστασης. Ξέρω, ότι λέω πως ζυμώσεις και διαβουλεύσεις ετών (και δεκαετιών ίσως) πρέπει να γίνουν σε μήνες και εβδομάδες, αλλά είναι η μόνη περίπτωση να αλλάξουν οι πολιτικοί όροι πριν το χάος.

Το κύριο πρόβλημα με τις κυβερνήσεις είναι, ότι άλλα λένε πριν τις εκλογές (αφουγκραζόμενες τις επιθυμίες της κοινής γνώμης) και άλλα κάνουν μετά, στηριζόμενες στην ασάφεια και την αοριστολογία των όσων είπαν. Όχι ότι πολλές φορές δεν ανατρέπουν και τα λίγα, που είπαν με σαφήνεια, αλλά έγινε άτυπος θεσμός της πολιτείας μας πλέον, όσα λέγονται προεκλογικά, να θεωρούνται από τους ψηφοφόρους συγχωρητέες και απαραίτητες παρλαπίπες. Καθένας μας θεωρεί το επίπεδο των άλλων (συμπολιτών του) χαμηλό και συγχωρεί τις πολιτικάντικες τακτικές λέγοντας «έλα μωρέ· και τι να πεί ο άνθρωπος σε αυτά τα ζώα; Για το καλό τους γίνεται· άμα τους πεις την αλήθεια, υπάρχει περίπτωση να σε ψηφίσουν; Θα ψηφίσουν, αυτόν που τα λέει ευχάριστα». Πολύ λογικό και προσγειωμένο δεν ακούγεται αυτό; Εμπεριέχει όμως όλη την πονηρία ψηφοφόρων και ψηφιζομένων. Αν είναι χαμηλού επιπέδου οι συμπολίτες σου, γιατί δεν προσπαθείς, να τους το ανεβάσεις; Από ταπεινοφροσύνη ρίχνεις το δικό σου «υψηλό» επίπεδο στην χυδαιότητα των χειρότερων ψηφοφόρων; Η πιστεύεις, ότι όλοι είμαστε λιγούρια, που περιμένουν ένα κόκαλο; Δεν υπάρχουν καθόλου ψηφοφόροι κάποιου επιπέδου, που θα αναλάμβαναν να εκλαϊκεύσουν το όραμα, αν υπήρχε; Προσωπικά πιστεύω, ότι υπάρχουν δεκάδες, αν όχι εκατοντάδες, χιλιάδες πολίτες, που θα το έκαναν ανιδιοτελώς. Επίσης πιστεύω, ότι και όλοι οι υπόλοιποι δεν είναι ζώα· στις προσωπικές τους υποθέσεις, γιατί είναι σοβαροί; (οι περισσότεροι) Απλά για αυτούς είναι βίωμα, ότι το κράτος δεν είναι δική τους υπόθεση, αλλά των επαγγελματιών της πολιτικής και των παραπολιτικών «επιστημονικών» ειδικοτήτων. Οι ίδιοι οι επαγγελματίες της εξουσίας (όλων των πολιτικών χρωμάτων) φροντίζουν διαρκώς να ενισχύουν αυτή την αντίληψη, βάζοντας ο καθένας όσα περισσότερα τρομαγμένα πρόβατα μπορεί στο μαντρί του.

Όμως δεν είναι ακριβώς πρόβατα (τρομαγμένα είναι αναμφισβήτητα) και αυτό φαίνεται στην καθημερινότητα τους. Δεν είναι λοιπόν μόνο από άγνοια, η εξαχρειωμένη πολιτική τους στάση. Αν δεν γνωρίζουν τα πάντα, σίγουρα γνωρίζουν, ότι ακολουθούν και στηρίζουν λύκους· απλά ελπίζουν, ότι δια της υποταγής θα γίνουν λυκόπουλα. Η αφέλεια είναι αδελφή της πονηρίας· λες και θα μπορούσε να γίνει κοπάδι μόνο με λύκους και λυκόπουλα· τι θα τρώνε όλοι αυτοί; Όπως βλέπουμε και στην φύση, όταν υπάρχει έλλειψη θηραμάτων, οι λύκοι ρίχνονται και στα λυκόπουλα. Κι όταν εκείνα καταλαβαίνουν, πως δεν πρόκειται πιά για παιχνίδια, αλλά ήλθε η σειρά τους, αλυχτούν απελπισμένα « έλεος. Δικαιοσύνη. Τι κακό κάναμε;» Η ζωή μάς αποδεικνύει με δραματικό τρόπο (μέσα από την παρατήρηση της φύσης και της ανθρώπινης κοινωνίας) ότι οι ολοφυρμοί και οι ολολυγμοί, οι κατάρες και οι οιμωγές σπάνια αποφέρουν θετικό αποτέλεσμα για τα θύματα. Αντίθετα καταδεικνύουν την αδυναμία τους στους θήτες (οι οποίοι σπεύδουν να την εκμεταλλευτούν).

Επειδή κανείς μας δεν θέλει να καταλήξει θήραμα, πρέπει (οι πολίτες) να πάρουμε την κατάσταση στα χέρια μας· και αυτό δεν σημαίνει οχλαγωγίες, αναβρασμούς, γκιλοτίνες. Αυτό σημαίνει προτάσεις συγκεκριμένες, συνολικές αλλά και εξειδικευμένες ανά τομέα. Ας κάνει ο καθένας (κόμμα, ομάδα, πρόσωπο) τις προτάσεις του και ας τις θέσει σε δημόσιο διάλογο. Αν εμείς οι ψηφοφόροι είμαστε υποχρεωμένοι να εκφραζόμαστε, όχι μόνο διά της ψήφου, αλλά και δια του λόγου, τότε αυτοί που ζητάνε την ψήφο (και την εξουσία) τι υποχρέωση έχουν; Να μας πετάνε συνθήματα ως προτάσεις; Ολοι μας ζητούν προκαταβολικά την έγκριση, για ότι και αν κάνουν μετά. Κανείς δεν μιλάει με συγκεκριμένες προτάσεις, ούτε για ένα θέμα. Ελεγε το ΠΑΣΟΚ προεκλογικά «πράσινη ανάπτυξη, ήλιος, άνεμος, διαχείριση απορριμμάτων κ.λ.π.. Ποιος θα έλεγε όχι σε αυτά; Είπε, ότι θα αυξάνει διαρκώς το ηλεκτρικό, για να χρηματοδοτεί όσους έχουν φράγκα να βάλλουν φωτοβολταϊκά; Είπε, ότι θα εγκλωβίσει την φτωχολογιά στα γκέτο, για να έχουν οι λεφτάδες (και όσοι μέχρι τώρα παρανόμησαν) την ησυχία τους στα εξοχικά τους; Είπε, ότι πράσινη ανάπτυξη είναι να αυξάνεις τα εισιτήρια στις αστικές συγκοινωνίες; Είπε ότι το «ο ρυπαίνων πληρώνει» ισχύει για το σαραβαλάκι του φτωχού, αλλά σε καμία περίπτωση για εκείνα, που ο ίδιος υφίσταται; Γιατί το σαραβαλάκι θα πληρώσει, ούτως ή άλλως τα «πράσινα» τέλη, ενώ ο μεγάλος βιομηχανικός ρυπαντής θα επικαλεστεί οικονομικά προβλήματα, εξωτερικό ανταγωνισμό, θέσεις εργασίας και θα γλιτώσει το μεγαλύτερο μέρος του πρόστιμου που δήθεν του επιβάλλεται, (αλλά και τα τέλη κυκλοφορίας, γιατί έχει «οικολογικό» αυτοκίνητο, και επίσης αντί να πληρώνει το ρεύμα, θα πληρώνεται, γιατί «ευαισθητοποιημένος» ων, στο σπίτι του έβαλε φωτοβολταϊκά και παθητικά ενεργειακά συστήματα). Είπε, ότι κάποιοι θα αναγκαστούν, να βγούν στο μεϊντάνι, γιατί θα γίνει ο τόπος τους χωματερή, χωρίς αποζημίωση για τις περιουσίες τους;

Όμως αυτά είναι ψιλά γράμματα, αφού κανένα κόμμα, κανένας υποψήφιος δεν μας λέει προεκλογικά ούτε καν το σύνταγμα που προτείνει. Εχει περάσει η αντίληψη, ότι το σύνταγμα είναι υπόθεση κάποιων σοφών ειδικών και εμείς οι πολίτες μπορούμε να έχουμε μόνο έμμεση συμμετοχή στην διαμόρφωση του. Κρίνουμε ποιος ειδικός φοράει καλλίτερο κουστούμι, ποιος έχει μεγαλύτερη ευφράδεια λόγου, καλύτερη φωτογένεια και καθορίζουμε δια της ψήφου μας ποιοι θα είναι κάθε φορά οι νομομάγειροι, ή ακόμη πιο έμμεσα, ποιοι θα ορίσουν τους νομομάγειρους. Περίεργη αντίληψη δεν έχει το σύστημα, που με θεωρεί ικανό να ορίσω τον νομοθέτη, αλλά ανίκανο να κρίνω τον νόμο; Από τότε που ερωτηθήκαμε, αν προτιμάμε εγχώριες δυναστείες αντί των Γλύξκμπουργκ, το μόνο που αποφασίζουμε, είναι ποιος οίκος θα αναλαμβάνει κάθε φορά τα ηνία.

Γιατί τα κόμματα, που βρίσκονται στην αντιπολίτευση, δεν κάνουν το νομοπαρασκευαστικό τους έργο (τουλάχιστον όσον αφορά την πάγια νομοθεσία) και δεν το παρουσιάζουν στον λαό για διαβούλευση (πριν τις εκλογές); Ποια είναι η προετοιμασία για σοβαρή και δίκαιη ενάσκηση της εξουσίας, όσων την διεκδικούν; Δημόσιες σχέσεις, συνωμοσίες, πυροδότηση εξεγέρσεων, παρλαπίπες σε κανάλια και έντυπα· αυτή είναι η προετοιμασία όλων σχεδόν των επαγγελματιών της πολιτικής, γιατί το μόνο ζητούμενο είναι τα προνόμια της εξουσίας. Το κυριότερο χαρακτηριστικό της δημοκρατίας, η καθολική συμμετοχή και η εναλλαγή στις θέσεις εξουσίας μίας κοινωνίας είναι άγνωστος τόπος ακόμη και για τα πιο «ριζοσπαστικά» κόμματα. Δεν λέω, ότι η βουλή για παράδειγμα, ως νομοθετικό σώμα δεν θα κυριαρχείτο ούτως ή άλλως από τα παραπολιτικά επαγγέλματα (νομικοί, οικονομολόγοι κ.λ.π.) και εν γένει επιστήμονες και τεχνοκράτες· δεν θα έπρεπε όμως ανάμεσα στους τριακόσιους, να βρίσκονται και τριάντα απόμαχοι εργάτες και αγρότες πραγματικοί; Δεν θα έπρεπε όλοι αυτοί να κάνουν μία, ή (οι πράγματι ξεχωριστοί) το πολύ δύο θητείες; Το ίδιο και για κάθε άλλη θέση εξουσίας, ακόμη και για τις μη αιρετές (όπου είναι δυνατόν). Δεν θα έπρεπε να είναι πιο δύσκολη η μετάβαση από την μία εξουσία στην άλλη και γενικά η ισόβια παραμονή σε θέσεις δημόσιας εξουσίας;

Υποτίθεται, ότι κάποια κόμματα λένε περίπου τα ίδια, στην πράξη όμως όλα έχουν καθιερώσει μία εσωτερική κάστα επαγγελματιών της εξουσίας, που απλά αλλάζουν κομματικά πόστα (εκτός όσων μπορούν να βρίσκουν διέξοδο στα παραπολιτικά επαγγέλματα). Ακόμη και οι δαχτυλομετρούμενοι εργάτες και αγρότες που έφτασαν ποτέ στην βουλή, κατ ουσίαν δεν υπήρξαν ποτέ εργάτες, ή αγρότες· το επάγγελμα του συνδικαλιστή ασκούσαν (αλλά έχουν ένσημα, όσα δέκα πραγματικοί εργάτες ο καθένας). Αυτοί που λουφάρουν σε βάρος των συναδέλφων τους, μοστράρουν την λούφα ως αντίδραση στην εργοδοσία (με την οποία βέβαια είναι όλο χαμόγελα και πολιτισμένους τρόπους) και στο τέλος καταλήγουν επαγγελματίες «εκπρόσωποι» των εργαζομένων. Οι πιο πετυχημένοι στο επάγγελμα του συνδικαλιστή μπορεί να φτάσουν και στην βουλή, αλλά ποτέ ένας πραγματικός αγρότης, ή εργάτης. Καθένας που έχει θητεύσει σε χειρωνακτικά επαγγέλματα, γνωρίζει τι σόι δουλευταράδες έγιναν τελικά οι «εκπρόσωποι» του και γνωρίζει πολύ καλά τι σόι αλληλεγγύη και ήθος έδειχναν στο συντομότατο διάστημα της «εργατικής» τους καριέρας. Κι όμως αυτούς κρίνουν τα κόμματα άξιους για τις ελάχιστες θέσεις της εκπροσώπησης της εργατικής τάξης.

Κατανοώ, ότι καθένας, που υποστηρίζει ένα κόμμα, μπορεί να θεωρεί τα στελέχη του άξια για περισσότερες της μίας θητείες. Γιατί όμως, δεν απαιτεί το όριο των δύο θητειών; (και μετά ή ανώτερο αξίωμα, ή απλό μέλος του κόμματος και να γυρίσει σε κάποια, όχι κομματικοδίαιτη εργασία). Πως μπορεί να είναι κάποιος αναντικατάστατος για ένα αξίωμα, αλλά να μην μπορεί να πάει παραπάνω; Π.χ. κάποιος φτάνει στο ανώτατο κομματικό αξίωμα, του υποψήφιου πρωθυπουργού στις βουλευτικές εκλογές· αν δύο φορές δεν καταφέρει να γίνει πρωθυπουργός, γιατί να μην τελειώσει εκεί η ευδόκιμη ίσως κατά τα άλλα πολιτική του καριέρα του (ως στέλεχος) και να αναλάβει άλλος από το κόμμα του; Αυτό σημαίνει, ότι τα μέλη και οι ψηφοφόροι ακόμη και των πιο προοδευτικών κομμάτων θεωρούν τους εαυτούς τους ανάξιους να μετέχουν ουσιωδώς στις πολιτικές διεργασίες, παρά το ότι αισθάνονται πρωτοπόροι ως πολίτες (αφού κατά την γνώμη τους ακολουθούν το σωστό κόμμα). Πως περιμένουν λοιπόν οι «μάζες» των ψηφοφόρων των κομμάτων εξουσίας να λειτουργήσουν διαφορετικά; Τι βλέπουν αυτές οι «μάζες» στα δικά τους «πρωτοποριακά» κόμματα; Απλά κάποια άλλα λιγούρια, που ορέγονται κρατική εξουσία και λένε μεγάλα λόγια, μήπως και την υφαρπάξουν, ή για να διατηρούν τουλάχιστον τα προνόμια της κομματικής τους εξουσίας. Ο λόγος που κανένα κόμμα δεν πείθει για την ανιδιοτέλεια του, είναι ακριβώς αυτή η προσκόληση των στελεχών του στα προνόμια της εξουσίας.

Αυτός είναι άλλωστε ο λόγος, που ούτε τα κόμματα της αριστεράς θέλουν δημόσια συζήτηση για την θεσμοθέτηση των κανόνων της δημοκρατίας (γιατί θεωρητικώς συμφωνούν με αυτά και θα αναγκάζονταν να τα αποδεχτούν, οπότε πάει περίπατο το επάγγελμα του πολιτικού αγωνιστή). Τον τελευταίο αιώνα επικράτησε η ιδέα, ότι η δημοκρατία πρέπει να κάνει πίσω σε σχέση με την «εξειδίκευση» (της διοίκησης). Οι παραπολιτικές ειδικότητες μονοπώλησαν, δήθεν από τις περίπλοκες ανάγκες της σύγχρονης κοινωνίας, την εξουσία. Από την μία ο «επιστημονικός» καπιταλισμός και από την άλλη ο «επιστημονικός» σοσιαλισμός έπεισαν…ότι οι πολιτικές διαφορές, είναι διαφορετικές «επιστημονικές» προσεγγίσεις και δεν πέφτει λόγος στον απλό λαό, παρά να ακολουθήσει και να βροντοφωνάξει τα συνθήματα, που ακούγονται ευηχέστερα. Το ότι ο δεύτερος κατέρρευσε πριν είκοσι χρόνια χωρίς να τον ενοχλήσει κανείς και ο πρώτος καταρρέει τώρα, χωρίς επίσης να τον ενοχλήσει κανείς, δεν φαίνεται να λέει και πολλά στους «ειδικούς επιστήμονες»…Πρέπει όμως έστω και την ύστατη στιγμή να ταρακουνήσει τον λαό. Όχι βέβαια για να σώσουμε τον «επιστημονικό» καπιταλισμό, αλλά για να φτιάξουμε το νέο πολίτευμα της πραγματικής δημοκρατίας, πριν ορμήσουν τα θηρία, για να μας κατασπαράξουν. Αυτή είναι η μόνη άμυνα των θηραμάτων. Αν μέχρι τώρα νομίζαμε, ότι οι «ειδικοί» κάνουν μαγικά, τώρα βλέπουμε, πως τα κόλπα τους ήταν απάτη. Η περίπλοκη δομή της οικονομίας και η χαώδης νομοθεσία έναν στόχο είχαν· την κυριαρχία των παραπολιτικών συντεχνιών, χωρίς βέβαια να θίγονται τα συμφέροντα της οικονομικής ολιγαρχίας· η περίφημη κοινωνία των δύο τρίτων. Βεβαίως οι εσωτερικές αντιθέσεις (μέσα σε αυτά τα δύο τρίτα) οι ανταγωνισμοί και οι διαγκωνισμοί δεν έλειψαν ποτέ (και γελοιοδέστατα έπαιρναν συχνά και «ιδεολογικό» χαρακτήρα), αλλά αυτή η διελκυστίνδα δεν είχε ποτέ στο ένα άκρο της αυτούς, που αναζητούσαν το δίκαιο· και στις δύο μεριές λιγούρια τράβαγαν το σκοινί.

Αφήγημα τρίτο

Το εργατικό τζιτζίκι

Ας δούμε λοιπόν σε ποιόν οφείλεται ο πλούτος (που όλοι διεκδικούν) και πού πρέπει να αποδοθεί. Αναμφισβήτητα στην προβιομηχανική κοινωνία ωφείλετο στην εργασία, τους καρπούς της οποίας υπέκλεπταν οι ανώτερες τάξεις. Στην βιομηχανική και μεταβιομηχανική κοινωνία όμως, ο πλούτος αυτός οφείλεται στην λεηλασία των φυσικών πόρων και μάλιστα εκείνων, που μέχρι πρόσφατα θεωρούνταν ανεξάντλητοι (η γονιμότητα της γης, η καθαρότητα του πόσιμου νερού, ο αέρας που αναπνέουμε κ.λ.π.) και δυστυχώς ακόμη και αν ήταν δυνατόν να μετατραπεί (το σύνολο του χρηματιστηριακού «πλούτου») σε διαδικασίες αποκατάστασης του περιβάλλοντος, μικρό μέρος της ζημιάς θα μπορούσε να αποκατασταθεί. Το κέρδος, ή η ζημία που προκύπτει από μία παραγωγική διαδικασία εξαρτάται από το προκύπτον όφελος μείον το κόστος παραγωγής, μείον τις (αναπόφευκτες) ζημιές. Το να μην λογαριάζουμε τις ζημιές είναι στρουθοκαμηλισμός και δημιουργική λογιστική. Το ότι κανείς μέχρι τώρα δεν πλήρωνε την περιβαλλοντική ζημιά, δεν σημαίνει, ότι δεν υπάρχει και δεν θα πληρωθεί. Όταν η περιβαλλοντική ζημιά, εκπεφρασμένη σε χρήμα, όπως θα δούμε στο πρώτο παράδειγμα, είναι πολύ μεγαλύτερη από το όφελος, για ποια κέρδη, που έπρεπε να μοιραστούν, μιλάμε; Αναμφισβήτητα αυτά τα κέρδη δεν ανήκουν στους καπιταλιστές που τα καρπώθηκαν, αλλά δεν ανήκουν και σε κανέναν άλλο από εμάς· ανήκουν στην αποκατάσταση του περιβάλλοντος και δεν φτάνουν, ούτε για να θάψει η γάτα το σκατό της, όπως επίσης θα δούμε στα παρακάτω παραδείγματα. Αλλά και αν έφταναν και περίσσευαν, έπρεπε πάλι να μοιραστούν στα προνομιούχα δύο τρίτα των δυτικών κοινωνιών; Τα δισεκατομμύρια των πράγματι φτωχών, τι θα έπαιρναν; Παραθέτω τα παραδείγματα, σημειώνοντας ότι περιβαλλοντικό κόστος, είναι το κόστος της πλήρους αποκατάστασης (και όχι αυτό, που σήμερα λογαριάζουμε).

1. Ενα μεγάλο τροπικό δένδρο, που δίνει ξυλεία επιπλοποιείας αξίας πέντε χιλιάδων ευρώ, μας δίνει στην διάρκεια της (φυσιολογικής) ζωής του οξυγόνο αξίας τριακοσίων χιλιάδων. Δηλαδή με την τεχνολογία, που διαθέτουμε, μπορούμε να παράγουμε οξυγόνο ίσης ποσότητας με κόστος τριακόσιες χιλιάδες ευρώ. Βέβαια για να μας δώσει αυτήν την ξυλεία, έχει ήδη αποδώσει μεγάλο μέρος αυτού του οξυγόνου και (κανονικά) υπάρχει πρόβλεψη αναπλήρωσης· όμως ακόμη και το δέκα τοις εκατό να λογαριάσουμε για πραγματική χασούρα (που φυσικά είναι μεγαλύτερη) η ζημιά είναι έξι φορές μεγαλύτερη από το όφελος*. Και μιλάμε μόνο για μία περιβαλλοντική παράμετρο. Πόση είναι η αντιδιαβρωτική, η κλιματιστική, η χουμοπαραγωγική και εν γένει βιολογική αξία αυτού του δένδρου;

Το ποια είναι η αξία της εργασίας καθενός μας λοιπόν είναι μέγεθος σχετικό. Δύο υλοτόμοι με δύο αλυσοπρίονα, λίγα απλά εργαλεία και κάποιο ερπυστριοφόρο (ή ελέφαντα) κόβουν, ξεκλαδίζουν, αποφλοιώνουν, μεταφέρουν και φορτώνουν το δέντρο σε δύο ημέρες. Αν πάρουν από εκατό ευρώ ( μεροκάματο και ένσημο), μπορούν να πουν ότι ο εργοδότης έβγαλε από την δουλειά τους τεσσεράμισι χιλιάρικα. Αν όμως προσμετρήσουμε, έστω μόνο το χαμένο οξυγόνο, βλέπουμε ότι κι αυτό το μεροκάματο από το οξυγόνο το πήρανε (φυσικά και ο εργοδότης το κέρδος του). Αν δε, μετρήσουμε την ανταλλακτική αξία αυτού του μεροκάματου με την ανταλλακτική αξία του πολύ σκληρότερου μεροκάματου των προγόνων τους υλοτόμων (που δούλευαν με τσεκούρια), θα δούμε ότι κι αυτή είναι πολλαπλάσια. Τότε ποιος τους έκλεψε τι; Βέβαια στο τροπικό δάσος δεν εργάζονται υλοτόμοι με Ελληνικά μεροκάματα, όμως αυτό δεν αλλάζει τίποτα. Αλλωστε και εκεί ο χωρικός προτιμά να αφήσει την δική του αγροτική εκμετάλλευση, για να πάει μεροκάματο σε δουλειές, όπως αυτή, γιατί είναι λιγότερο κουραστική και πολύ πιο προσοδοφόρα, ακόμη και από το να είναι αφεντικό στον δικό του μικρό αγρό, που καλλιεργείται με παραδοσιακό τρόπο και δεν προκαλεί περιβαλλοντική υποβάθμιση. Δεν εργάζονται σκληρά οι υλοτόμοι σήμερα; Εργάζονται, αλλά παίρνουν το αντίτιμο του μόχθου τους· τα υπόλοιπα (τα πολλά) είναι το αντίτιμο της περιβαλλοντικής καταστροφής, το οποίο όπως είπαμε δεν την αντισταθμίζει καν.

2.Δύο κορυφαίες πετρελαϊκές εταιρείες, η EXXON και η BP (οι οποίες υποθέτω, ότι διαθέτουν την πιο σύγχρονη τεχνολογία) προκάλεσαν δύο τεράστιας έκτασης καταστροφές και έριξαν δισεκατομμύρια με την σέσουλα για «αποκατάσταση». Τι έκαναν με αυτά; Απλά δωροδόκησαν τους ντόπιους ψαράδες με γερά μεροκάματα (άνευ απόδοσης) και ικανό διάστημα, ώστε να αποσοβήσουν τις άμεσες χοντρές αντιδράσεις. Επίσης πλήρωσαν ειδικούς δημοσίων σχέσεων, παραγωγές παραπλανητικών ντοκιμαντέρ για την δήθεν αποκατάσταση, πρόστιμα κ.λ.π.. Φυσικά ήταν αδύνατον και στις δύο περιπτώσεις να γίνει κάτι ουσιώδες, ακόμη και με όλα τα δισεκατομμύρια του κόσμου, αλλά και αυτά που έπεσαν, υπό φυσιολογικές συνθήκες ήταν ικανά να γονατίσουν και πολυεθνικές· μόνο που κάτι τέτοιο δεν έγινε, γιατί οι πολυεθνικές πάντα μετακυλίουν και διασπείρουν το κόστος στην κατανάλωση. Δεν το κάνουν εν θερμώ· αφήνουν να περάσει λίγος χρόνος (όπου εγγράφουν ζημιές και δεν πληρώνουν φόρους) και βρίσκουν αργότερα κάποια αφορμή (κάποιον πόλεμο, κάποια κρίση) για να το κάνουν. Θα πεί κάποιος «μα εδώ οι ρυπαντές κερδίζουν κιόλας». Και εδώ και σε πάρα πολλές άλλες περιπτώσεις κερδίζουν (βλέπε εξαγορά ρύπων) αλλά τα κέρδη αυτά δεν ισοφαρίζουν (και δεν θα μπορούσαν να αποκαταστήσουν) την περιβαλλοντική ζημιά. Αν το πρόβλημα λυνόταν με τα κέρδη τους, η εταιρείες πρόθυμα θα το έλυναν, για να «πουλήσουν» περιβαλλοντική ευαισθητοποίηση (και θα ξανακέρδιζαν στην συνέχεια με την μετακύλιση του κόστους στην αγορά). Όμως και αν ακόμα το πετρέλαιο δεν χυνόταν στην θάλασσα και καταναλωνόταν κανονικά, η περιβαλλοντική ζημιά θα ήταν μικρότερη; Δυστυχώς τα του προηγούμενου παραδείγματος ισχύουν παντού. Εκτός των νάυλον και λοιπών πετροχημικών, που φτάνουν πάλι στους πυθμένες των ωκεανών, ή διαλύονται στο νερό, οι αέριοι ρύποι δεν είναι δυνατόν να κουλαντριστούν στις περισσότερες περιπτώσεις. Αλλά ακόμη και να συγκεντρώναμε τους αέριους ρύπους, είναι πάντα αδύνατο από οικονομικής πλευράς να προβούμε σε ανάστροφες χημικές αντιδράσεις και να πάρουμε οξυγόνο και πετρέλαιο, ή άλλης μορφής καύσιμο.

Η πεποίθηση ότι θα αρκούσαν τα κέρδη των μεγαλοκεφαλαιούχων, όχι μόνο για περιβαλλοντική αποκατάσταση, αλλά και για την αποκατάσταση των δισεκατομμυρίων απόκληρων και για την ικανοποίηση όλων των επιθυμιών των «αδικημένων» συντεχνιών, αποδεικνύει αφέλεια για αυτούς που τα πιστεύουν και πονηρία για αυτούς, που την εκπορεύουν. Η Σοβιετική οικονομία ήταν λιγότερο καταστροφική περιβαλλοντικά; Η σοφιστεία ότι ρυπαντής είναι μόνο ο παραγωγός, ενώ ο καταναλωτής είναι αθώος είναι το έσχατο ηθικό κατρακύλισμα μία κοινωνίας, που έμαθε να μην παράγει (επικαλούμενη άλλα «ανώτερα» έργα), να καταναλώνει εγωιστικά χωρίς περίσκεψη και από πάνω να πουλάει τζάμπα αγωνιστικό και οικολογικό φρόνημα. Μίας κοινωνίας που έφτασε στην πρόσφατη κουτοπόνηρη θεωρία του καταναλωτικοκεντρικού οικονομικού μοντέλου: « Αν δεν μας δώσετε άλλα λεφτά, πως θα καταναλώνουμε τα προϊόντα σας βρε αχάριστοι;» …Πραγματικά ακλόνητο οικονομικό επιχείρημα. Απορώ γιατί δεν το καταλαβαίνουν αυτοί οι ηλίθιοι οι πιστωτές; Τι να καταλάβουν όμως αυτά τα στουρνάρια από επιστημονική προσέγγιση της οικονομίας.

3.Όταν ξεκίνησε η εκβιομηχάνιση της γεωργίας (θεριστικές, αλωνιστικές, τρακτέρ, χημικά λιπάσματα κ.λ.π.) ένας εργάτης με ένα τέτοιο μηχάνημα αυτόματα αντικατέστησε 20 και 30 εργάτες γης. Το κόστος των τριάντα κακοπληρωμένων εργατών αντικαταστάθηκε από το κόστος του ενός (καλλίτερα πληρωμένου), της λειτουργίας και της συντήρησης των μηχανημάτων. Για την κατασκευή και την συντήρηση χρησιμοποιούνταν επίσης καλλίτερα πληρωμένοι τεχνίτες (σε σχέση με τους εργάτες γης) αλλά και πάλι το κόστος της εκβιομηχανισμένης παραγωγής ήταν πολύ μικρότερο από το κόστος των κακοπληρωμένων εργατών γης. Όπως είπαμε όμως, δεν λογαριαζόταν καθόλου το κόστος της μόλυνσης, που ξερνάνε αυτές οι μηχανές. Αν λογαριάζαμε σωστά και χωρίς προκαταλήψεις το κόστος της εκβιομηχανισμένης περίπτωσης (δηλαδή και το κόστος της πραγματικά πλήρους αποκατάστασης) θα βλέπαμε, ότι είναι τελικά μεγαλύτερο, ακόμα και αν οι τριάντα εργάτες γής ήταν λιγότερο κακοπληρωμένοι (αν δεν έφεραν δηλαδή το βάρος των φεουδαρχών- κοτσαμπάσηδων). Αν το δούμε με την αφέλεια και την κουτοπονηριά των αλαζονικών θεωριών εκείνης της εποχής ( ότι τάχα ο άνθρωπος δια της ευφυΐας του «νίκησε» «δάμασε» «υπέταξε» την φύση) τότε ο εργάτης που αντικατέστησε τους τριάντα δικαιούταν τα τριάντα μεροκάματα (και μάλιστα προσαυξημένα χωρίς το νταβατζηλίκι του κοτσάμπαση) μείον τα έξοδα απόσβεσης, λειτουργίας και συντήρησης. Αν το δούμε όμως με την σημερινή ματιά και πολύ περισσότερο με την ματιά του μέλλοντος, που διαγράφεται μετά από αυτήν την «νίκη», θα δούμε, ότι ο εργάτης αυτός δεν δικαιούται καν το μεροκάματο του ενός από τους τριάντα, γιατί ο εργάτης γης δεν επιβάρυνε σε τίποτα το περιβάλλον και χρειαζόταν μηδενικό κόστος αποκατάστασης για όσα παρήγαγε, ενώ η φουσκωμένη παραγωγή του βιομηχανικού αγρότη οφείλεται στην καταστροφή της γονιμότητας και του περιβάλλοντος γενικότερα**.

Θα μπορούσαμε (θεωρητικά) να παρακάμψουμε το περιβαλλοντικό κόστος (μια και μέχρι πρόσφατα δεν πληρωνόταν τίποτα γι αυτό) και να πούμε «και με ποια λογική αυτά τα λεφτά ανήκουν στον κοτσάμπαση;» Φυσικά και δεν του ανήκουν, η πραγματικότητα όμως επιβάλλει σε κάθε ματσωμένο επιχειρηματία να χρησιμοποιήσει μεγάλο μέρος του πλούτου, που συγκεντρώνει, σε παραγωγικές επενδύσεις, πράγμα που ούτως ή άλλως έπρεπε να γίνει. Ένα μέρος του πλούτου θα μπορούσε πράγματι να μοιραστεί (πάντα βέβαια εφόσον δεν υπήρχε αυτό το περιβαλλοντικό κόστος)· είναι αυτό που χρησιμοποιείται για την πολυτελή διαβίωση των πλουτοκρατών, των αυλικών, των ρουφιάνων και λοιπών υποχείριων τους. Και ως γνωστόν, όσο πιο πλούσιος είναι κανείς, τόσο μικρότερο ποσοστό του πλούτου του χρειάζεται να χρησιμοποιήσει για την πολυτελή διαβίωση του. Αυτά τα ποσά μόνο θα μπορούσαν να διανεμηθούν· όμως και αυτά γιατί θα έπρεπε να διανεμηθούν στους ήδη καλοπληρωμένους υπαλλήλους των κερδοφόρων επιχειρήσεων (και του συστήματος γενικότερα) όταν όπως είδαμε, η υψηλή αυτή κερδοφορία δεν προκύπτει από την δική τους εργασία, αλλά από την λεηλασία των φυσικών πόρων, των οποίων όλοι λογικά τυγχάνουμε ισότιμοι συνέταιροι; Συνεπώς και χωρίς κόστος περιβαλλοντικής αποκατάστασης, πάλι αυτά που θα ήταν να μοιραστούν, δεν θα ανήκαν στις αχόρταγες συντεχνίες των πληβείων, αλλά στα δισεκατομμύρια των απόκληρων.

Επίσης θα πρέπει να γίνει κατανοητό, ότι οι φούσκες και οι «υπεραξίες» αν μοιραστούν ξεφουσκώνουν αμέσως. Οι ίδιοι οι καπιταλιστές δεν μπορούν εύκολα να τις διατηρήσουν (μόλις η Microsoft έχασε την μοναδικότητα στην τεχνολογική πρωτοπορία, η περιουσία του Γκέιτς έπεσε στο μισό· με τα ίδια περιουσιακά στοιχεία) όχι να μοιραστούν κιόλας. Αν ο χρηματιστηριακός πλούτος είχε πλήρη αντιστοιχία με την παραγωγική δυνατότητα, που υποτίθεται ότι αντιπροσωπεύει, οι μετοχές δεν θα έπεφταν (αλλά ούτε και θα φούσκωναν χωρίς παραγωγικό αντίκρισμα).

* Το δέντρο φυσικά κάποια μέρα θα πέθαινε και θα έπρεπε να κοπεί για να αντικατασταθεί από άλλο, που μεγαλώνει δίπλα του. Ωστόσο οι σημερινοί δασονομικοί κανόνες θεωρούν ώριμο (για να κοπεί) ένα δέντρο, που έχει ψιλοκαταλάβει τον θόλο του προηγούμενου. Αυτό μπορεί να συμβεί και στο ένα πέμπτο της φυσιολογικής ζωής του. Ένα τέτοιο δέντρο όμως, δεν έχει το ίδιο φύλλωμα και φυσικά δεν παράγει το ίδιο οξυγόνο.

Βεβαίως δεν συμφέρει (ούτε από πλευράς οξυγόνου) να αφήσουμε το δέντρο να πεθάνει και να το κόψουμε μετά, όμως είναι πολύ εύκολο να καταλάβει κανείς τις απώλειες οξυγόνου με αυτήν την ταχύρρυθμη «ανανέωση» (όπου υπάρχει και αυτή η πρόβλεψη και δεν αποψιλώνεται το δάσος). Τέλος, όσο βλακώδες ήταν να θεωρούμε το δέντρο μόνο ξύλο, τόσο βλακώδες είναι να το θεωρούμε μόνο ξύλο και οξυγόνο. Φτάσαμε να μετράμε την αξία του οξυγόνου σε χρήμα, μόνο και μόνο γιατί όταν ήταν άφθονο δεν το μετράγαμε καθόλου (και επειδή παρά την μείωση εξακολουθεί να είναι άφθονο, πολλοί δεν θέλουν ούτε τώρα να το μετρήσουμε). Θέλουν μήπως αύριο να αρχίσουμε να μετράμε σε χρήμα την μηχανική απόδοση των αιωνόβιων δέντρων, που σπάζουν αθόρυβα και χωρίς καμία μόλυνση τα βαθειά σκληρά πετρώματα, για να μπορέσουν να προκόψουν τα νεότερα δέντρα; Θέλουν να μετράμε σε χρήμα την βιολογική τους αξία (στην ανάπτυξη της βιοποικιλότητας); Η μήπως θέλουν να συγκρίνουμε τα «άχρηστα» αυτά δέντρα (τα αιωνόβια) με τα «χρήσιμα» κλιματιστικά;

** Στο δεύτερο και το τρίτο παράδειγμα δεν αναφέρω το κόστος περιβαλλοντικής αποκατάστασης, γιατί δεν βρήκα στοιχεία από μελέτες γύρω από αυτά · η απλή λογική μου λέει, ότι και μόνο το κόστος περισυλλογής των αέριων και υγρών ρύπων είναι πολλαπλάσιο του οφέλους. Όμως και στο πρώτο παράδειγμα ακόμα (που το κοστολόγησαν ειδικοί επιστήμονες και όχι εγώ φυσικά) μετρήσαμε μόνο το οξυγόνο και το βρήκαμε εξαπλάσιο κατ ελάχιστον από το συνολικό όφελος (μεροκάματα, άλλα έξοδα, επιχειρηματικό κέρδος). Δεν μετρήσαμε τα ήδη αναφερθέντα, ούτε την μόλυνση από τα υλοτομικά μηχανήματα. Και στο παράδειγμα αυτό δεν έχουμε καν την «στραβή» του δεύτερου παραδείγματος (που χύθηκε το πετρέλαιο στην θάλασσα). Πιστεύω, ότι αυτά είναι αρκετά για κάθε σκεπτόμενο άνθρωπο.

Αφήγημα τέταρτο

Ο κιμπάρης γύπας

Πολλοί είναι έτοιμοι να μοιράσουν … χρήμα τσουβαλάτο, που θα το πάρουν από την πλουτοκρατία!!! Δεν είναι μόνο ο Γεώργιος Β΄, που έβλεπε λεφτά· υπάρχει κανένας (πολιτικός) που δεν τα βλέπει; Φυσικά υπάρχει· αυτός που βρίσκεται κάθε φορά στην εξουσία. Αυτός βλέπει μόνο στάχτες, εκεί που μέχρι χτές έβλεπε λεφτά. Οσο πιο πολλά λεφτά βλέπουν πριν υφαρπάξουν την εξουσία, τόσο περισσότερες στάχτες βλέπουν μετά. Το κυριότερο χάρισμα και χαρακτηριστικό των απατεώνων, είναι ότι «βλέπουν» τα κρυμμένα λεφτά. Για άλλη μία φορά όμως, είδαμε ποιανών τα λεφτά εννοούν.

Αν οι πολιτικές επιλογές μας καθοριστούν για άλλη μια φορά από το ποιος τάζει λαγούς με πετραχήλια, ακόμη και αν αλλάξουμε τους μάγους και βάλλουμε άλλους στην θέση τους, τα ίδια θα κάνουν και αυτοί, γιατί και να θέλουν δεν μπορούν να κάνουν θαύματα. Αν προσπαθήσουμε να εξηγήσουμε το «θαύμα» που συνετελέσθη τα προηγούμενα χρόνια, θα καταλάβουμε και γιατί δεν μπορεί να συνεχιστεί και γιατί φτάσαμε, εδώ που φτάσαμε. Το παραγωγικό «θαύμα» οφείλεται στην εκβιομηχάνιση της παραγωγής, η οποία όπως οδυνηρά πλέον διαπιστώνουμε δεν είναι και τόσο θαυμαστή. Ωστόσο με μικρό μέρος του εργατικού δυναμικού παράγονταν αρκετά αγαθά για να καλύψουν την καταναλωτική τρέλα των αναπτυγμένων και σχεδόν επαρκής τροφή για τους υπόλοιπους. Καθώς με τις παραγωγικές δομές, που αδιαφορούσαν για τις περιβαλλοντικές επιπτώσεις, περίσσευε πολύ μεγάλο μέρος του εργατικού δυναμικού, το δυναμικό αυτό διοχετεύτηκε σε υπηρεσίες, που αποσκοπούσαν στην καλύτερη διαβίωση του πληθυσμού, στην διαρκώς γιγαντούμενη δημόσια διοίκηση (και τα ανάλογα παρά- κρατικά επαγγέλματα), στην πρόοδο και την πρακτική εφαρμογή της τεχνολογίας, στην χρηματιστηριακή οικονομία κ.λ.π.. Το εξειδικευμένο προσωπικό, που διοχετεύτηκε σε όλους αυτούς τους τομείς αποτέλεσε (με μεγάλες διαστρωματώσεις βέβαια) την πολυπληθή μεσαία (και συν τω χρόνω κακομαθημένη) τάξη, η οποία πήρε και τον ρόλο του βασικού καταναλωτή στον καπιταλιστικό κύκλο της διαρκώς αυξανόμενης παραγωγής- κατανάλωσης. Φυσικά για λόγους κοινωνικής ειρήνης στις μητροπόλεις του καπιταλισμού και τις ανερχόμενες οικονομίες, οι κατώτερες τάξεις έπαιρναν σχετικά ικανοποιητικό μερίδιο της λείας (για την οποία, αυτές τουλάχιστον είχαν κοπιάσει σε ουσιώδεις παραγωγικές εργασίες).

Τα κέρδη αυτού του συστήματος προέρχονταν αφενός από το εμπορικό κέρδος επί των αγαθών και των υπηρεσιών και αφετέρου από την «δημιουργία» υπεραξιών τόσο σε υπηρεσίες και αγαθά, όσο και στις χρηματιστηριακές αξίες. Από τα κέρδη αυτά ωφελήθηκαν επιχειρηματίες και κεφαλαιούχοι (κατά το μέγεθος του και το ήθος του ο καθένας) αλλά μεγάλο μέρος μοιραζόταν στα μεσαία στρώματα και καθόλου ευτελή ποσά διατίθεντο και για τις κατώτερες τάξεις των αναπτυγμένων κρατών. Εννοείται, ότι τα κατώτερα και μεσαία στρώματα έδιναν, ότι κέρδιζαν στην κατανάλωση (λογιζομένης ως κατανάλωσης και της απόκτησης πρώτης και εξοχικών κατοικιών, αυτοκινήτων κ.λ.π.) ενώ οι μεγαλομεσαίοι και φυσικά οι μεγάλοι επανεπένδυαν μικρό ή μεγάλο μέρος των εισοδημάτων τους σε αξίες και υπεραξίες.

Εδώ πρέπει να σημειώσουμε, ότι οι υπεραξίες σε προϊόντα και υπηρεσίες δεν αφορούν τόσο τις εμπορικές αρπαχτές, που έχουν να κάνουν με τις (τεχνητές συνήθως) διακυμάνσεις των τιμών, όσο με τα μυθεύματα, που δημιουργούν σταθερά υψηλές τιμές σε σχέση με το πραγματικό παραγωγικό κόστος· π.χ. είδη πολυτελείας, καλλυντικά, χημικά αναψυκτικά, έργα τέχνης, είδη πρωτοεμφανιζόμενης τεχνολογίας κ.λ.π.. Πολλές φορές το κράτος καρπώνεται μεγάλο μέρος της υπεραξίας (π.χ. τζόγος, καπνός, αλκοόλ) ώστε τα οφέλη των υπεραξιών να διαχέονται στην κοινωνία (κατά το εκάστοτε σύστημα ευνοιοκρατίας βέβαια και όχι ισοβαρώς σε όλους τους πολίτες). Η κυριότερη μορφή όμως δημιουργίας υπεραξιών είναι η χρηματιστηριακή. Εδώ οι υπεραξίες είναι συνήθως ασταθείς, γι αυτό το χρηματιστηριακό κεφάλαιο συνεχώς τρέχει, αλλάζοντας διαρκώς μορφές ( καταθέσεις, ασφαλίσεις, αντασφαλίσεις, μετοχές, ομόλογα κ.λ.π.) με τελική επιδίωξη την μεταμόρφωση του σε πραγματικές αξίες (ακίνητα που δεν βαρύνονται από «υπεραξία», μετοχές που αντιπροσωπεύουν πραγματικά περιουσιακά στοιχεία κ.λ.π.) και ει δυνατόν την αγορά αυτών κάτω και από την πραγματική τους αξία (ώστε να έχουν μεγάλα περιθώρια κέρδους). Τελικά όμως, οι κεφαλαιούχοι ποτέ δεν μετατρέπουν το σύνολο των κεφαλαίων τους σε περιουσιακά στοιχεία, που δεν εμπεριέχουν υπεραξία. Οδηγούμενοι αφενός από την απληστία τους, αφετέρου από την συνειδητή επιλογή της στήριξης του συστήματος που «γεννά» και εκμεταλλεύεται υπεραξίες, παρά τους φόβους τους ανακυκλώνουν το μεγαλύτερο μέρος των κεφαλαίων τους σε αυτές. Αλλωστε τι είναι αυτό που καθιερώνει ως σταθερές αξίες (και αποκούμπι των κεφαλαιούχων) κάποια χρηματιστηριακά «προϊόντα», όπως οι μετοχές των μεγάλων πολυεθνικών, ο χρυσός κ.λ.π. πέρα από την έννοια της πίστης στους νόμους και τους όρους της αγοράς; Αν αυτά καταρρεύσουν, τότε όχι μόνο οι τεχνητές υπεραξίες θα καταρρεύσουν, αλλά και οι υποτιθέμενες σταθερές αξίες. Οι κεφαλαιούχοι κινδυνεύουν γενικότερα από πολύ μεγαλύτερη καθίζηση από αυτήν του Γκέιτς. Αντίθετα τα περιουσιακά στοιχεία, που χαρακτηρίζουν τον φτωχό (απέριττη κατοικία, αγροτική γή χωρίς οικοδομική αξία) δεν εμπεριέχουν σχεδόν καμία υπεραξία.

Το κεφάλαιο λοιπόν, που διαρκώς τρέχει και αλλάζει μορφές (χωρίς όπως είπαμε να μεταμορφώνεται ποτέ σε αποκλειστικά πραγματικές αξίες) «σταθμεύει» κάποια κομμάτια των υπεραξιών, που εμπεριέχει, σε κομβικά χρηματιστηριακά σημεία, όπως το αποθεματικό τραπεζών και ασφαλειών. Όπως γνωρίζουμε οι τράπεζες, οι ασφαλιστικές εταιρείες και λοιπά χρηματιστηριακά επιχειρηματικά σχήματα διαχειρίζονται κυρίως ξένα κεφάλαια. Η λειτουργία τους βασίζεται στο ότι πιστώνουν με μεγαλύτερο επιτόκιο, από αυτό που πιστώνονται και έτσι προκύπτει το κέρδος. Ωστόσο, τόσο από τον νόμο, όσο και από τις λειτουργικές ανάγκες διατηρούν ένα «ανενεργό» (ή μερικώς ανενεργό)κεφάλαιο, το αποθεματικό. Το κεφάλαιο αυτό προορίζεται για να αντιμετωπίσει τις δυσλειτουργίες της αγοράς. Με λίγα λόγια, λεφτά που κερδήθηκαν αερητζήδικα, μετά από τις περίπλοκες χρηματιστηριακές διαδρομές τους καταλήγουν ως αποθεματικά, δηλαδή τα κεφάλαια, που «ασφαλίζουν» το συναλλακτικό σύστημα. Υπάρχει ποτέ περίπτωση η «υπεραξία», δηλαδή ο αέρας ο κοπανιστός, αφού περιδιαβεί ομόλογα, μετοχές, ράβδους χρυσού (αρπάζοντας και από εκεί «υπεραξία», ή χάνοντας τμήμα της) να γίνει πραγματική ασφάλεια των συναλλαγών και των αξιών, αν τα πράγματα εξοκείλουν από την ρότα, στην οποία δρομολογήθηκαν; Αυτή η ρότα, ήταν η ρότα που δεν συμπεριελάμβανε κανένα κόστος περιβαλλοντικής αποκατάστασης.

Το σύστημα μέχρι τώρα έδειχνε, ότι όχι μόνο μπορούσε να αφομοιώνει τις φούσκες, αλλά οι ίδιες αυτές οι φούσκες γίνονταν κινητήριος μοχλός για την ανάπτυξη του. Π.χ. κάποιος, ας τον πούμε Ωνάση, αγόρασε ένα γέρικο πλοίο, που καινούργιο θα έκανε 30.000.000, αλλά ως γέρικο έκανε 2.000.000 και εκείνος ως άριστος φουσκωτής (αλλά και ξεφουσκωτής των αξιών των άλλων) το αγόρασε με 1.000.000. Εριξε άλλο 1.000.000 το έβαψε, το σινιάρισε, να φαίνεται καινούργιο και το έβαλε σε δρομολόγια. Το πλοίο είτε τριάντα εκατομμύρια κόστιζε, είτε δύο, τα ίδια σχεδόν οικονομικά αποτελέσματα θα έφερνε, αλλά πολύ πιο γρήγορη απόσβεση. Ο Ωνάσης λοιπόν κοστολόγησε το δήθεν αναβαθμισμένο πλοίο του στα 20.000.000 και η ασφαλιστική εταιρεία προσδοκώντας στο μεγάλο ασφάλιστρο και με την σιγουριά της αντασφάλισης ασφαλίζει με υψηλό ασφάλιστρο (ας πούμε) 2% δηλαδή 400.000 τον χρόνο. Αν ο εύλογος χρόνος απόσβεσης ενός καινούργιου πλοίου είναι 30 χρόνια, αποδίδει στον ιδιοκτήτη του (με καλή διαχείριση) ποσό απόσβεσης1.000.000 και (ας πούμε) απόδοση κεφαλαίου 5% δηλαδή άλλο 1.500.000. Αν αφαιρέσουμε από αυτά τα (υψηλά) ασφάλιστρα, σε πέντε χρόνια ο Ωνάσης θα έχει βγάλει 10.000.000. Αν (το σαπιοκάραβο πλέον) πάει στον πάτο, ο Ωνάσης μαζί με τα λεφτά της ασφάλειας θα αγοράσει ένα ολοκαίνουργιο πλοίο. Από μία φαινομενική απόδοση κεφαλαίου 5% έχουμε πραγματική απόδοση 280% !! [ Και μάλιστα με την σπατάλη να πετάξουμε την πραγματική αξία του παλιοσίδερου στην θάλασσα.) Βέβαια το μεγαλύτερο μέρος αυτής της απόδοσης είναι η ζημία ασφαλιστών και αντασφαλιστών, η ζημιά αυτή όμως με χρηματιστηριακά κόλπα θα διαχυθεί στην αγορά.

Γνωρίζουμε βέβαια, ότι στην τελική, Ωνάσης δεν λέγεται μόνο ο εφοπλιστής· Ωνάσης λέγεται και ο ασφαλιστής και ο τραπεζίτης και ο ναυπηγός και ο έμπορος και ο μεταποιητής. Εν ολίγοις, η χασούρα του Ωνάση στην ασφάλιση, αντισταθμίζεται και αποφέρει κέρδος στην ναυτιλία, στο εμπόριο, στην ναυπηγική κ.λ.π. Ακόμη όμως και αν δεν είχε όλα τα άλλα οφέλη, ακόμη και αν τέτοιος γάτος δεν μπορούσε να μετακυλίσει την χασούρα στις πλάτες άλλων, ακόμη και αν ήταν ο ίδιος ασφαλιστής του εαυτού του και δεν είχε αντασφαλιστεί πουθενά (τρελές υποθέσεις δηλαδή) η ασφαλιστική χασούρα θα ήταν 18.000.000. Δηλαδή και πάλι θα είχε πραγματική απόδοση 100% ετησίως. Να λοιπόν, πως οι φούσκες κινούσαν τελικά την οικονομία. Αυτός ήταν ο λόγος που πραγματικές ζημιές (όπως το να πάνε στον πάτο τα παλιοσίδερα και όχι να ανακυκλωθούν) απέφεραν τεράστια οικονομικά οφέλη.

Το σύστημα λοιπόν θα μπορούσε να αποσοβήσει με ευκολία, ή δυσκολία, μικρούς, ή μεγάλους κραδασμούς, που οφείλονται στο ξαφνικό ξεφούσκωμα «υπεραξιών», που δεν μπορούν άλλο να στηριχτούν, όπως η Lehman Brothers, η Ελληνική οικονομία κ.λ.π. καταγράφοντας μάλιστα και κέρδη για άλλους. Θεωρητικώς τα πράγματα δεν είναι χειρότερα αυτήν την στιγμή. Κάποιοι όντως καταγράφουν θεωρητικά κέρδη από αυτά τα ναυάγια, μόνο που η περδικούλα όλων των χρηματιστών και οικονομικών μεγαλοπαραγόντων του κόσμου ξέρει, ότι τα θεωρητικά αυτά κέρδη όχι μόνο δεν θα εξαργυρωθούν, αλλά σύντομα όλοι θα καταγράψουν καταστροφικές απώλειες. Είναι τραγική αφέλεια να αποδίδουμε, αυτό που όλα δείχνουν, ότι είναι μόνο η αρχή, στις οικονομικές συνομωσίες. Οι συνομωσίες αυτές είναι αδιαμφισβήτητο γεγονός, στόχος όμως της κάθε μίας από αυτές είναι το καλύτερο πλασάρισμα της κάθε συνομωτικής ομάδας στην οικονομική σκακιέρα και όχι η κατάρρευση του συστήματος, που τις ταΐζει και οι μεγαλοσυνομώτες, όσο άπληστοι και να είναι, δεν είναι αφελείς. Φυσικά κανείς από αυτούς δεν θα πεί «αφού καταρρέει το σύστημα, ας καταρρεύσω και εγώ». Θα αγωνίζονται (συνομωτόντας πάντα) για την κυριαρχία τους έστω και πάνω στα συντρίμμια.

Σαν τραγική σύμπτωση και απάντηση στην ανθρώπινη έπαρση, που «νίκησε» την φύση και με διαρκείς σκυλοκαβγάδες μοιραζόταν τα λάφυρα της «ηττημένης», πέφτουν διαδοχικά οι «πληγές εξ ουρανού» και πριν προλάβει το σύστημα, να συνέλθει από την μία, έρχεται η επόμενη (μεγαλύτερη) κατραπακιά. Α) οι κλιματικές, βιολογικές και χημικές αλλαγές δημιουργούν διατροφικό έλλειμμα και σταδιακή κατάρρευση του συστήματος γεωργικών ασφαλίσεων. Β) η ανεπάρκεια της αγροτικής παραγωγής, ή έλλειψη πόσιμου καθαρού νερού και οι συνέπειες της ανόδου της στάθμης της θάλασσας οδηγούν σε πρώτη φάση εκατοντάδες εκατομμύρια ανθρώπων στην εξαθλίωση, σε ταραχές και πολέμους (ανεξέλεγκτους πλέον) και μέσω αλυσιδωτών αντιδράσεων και αλληλεπιδράσεων σε καταλυτική μείωση των πάσης φύσεως «αποθεματικών». (όχι μόνο των χρηματιστηριακών) Γ) ο εγκλωβισμός των προηγμένων κοινωνιών στο μοτίβο της διαρκώς αυξανόμενης παραγωγής (και άρα ικανοποίησης των αυξανόμενων πραγματικών και τεχνητών αναγκών), ενώ οι ίδιες ασχολούνται κυρίως με ευγενή επαγγέλματα, προσκρούει στην σημερινή πραγματικότητα του περιβαλλοντικού κόστους. Το κόστος αυτό προς το παρόν κάνει δειλά την εμφάνιση του (με την αυξημένη τιμή των οικολογικών προϊόντων, την εξαγορά ρύπων, τις αποζημιώσεις και ψευτοαποκαταστάσεις περιβαλλοντικών καταστροφών, κόστος προληπτικών μέτρων κ.λ.π.), αλλά και αυτό το μικρό (προς το παρόν) κόστος η παγκόσμια οικονομία δεν μπορεί να το σηκώσει, πολύ περισσότερο που αυξάνεται γεωμετρικά (και θα συνεχίσει) γιατί τα ψευτομέτρα δεν αποδίδουν.

υτές οι προοπτικές δημιουργούν χρηματιστηριακό πανικό με απρόβλεπτες αλυσιδωτές αντιδράσεις. Δεν ξέρω αν η «τοξικότητα» των χαρτιών της Lehman Brothers είχε άμεση σχέση με το περιβαλλοντικό κόστος, είμαι πεπεισμένος όμως, ότι κάποια έμμεση αναγωγή σε αυτό θα υπήρχε (όπως βέβαια και με σαθρές και φουσκωμένες με υπεραξίες οικονομίες, όπως η Ελληνική). Βέβαια η κρίση της Ελληνικής οικονομίας έχει να κάνει περισσότερο με την γραφειοκρατική δομή της και την αερητζήδικη διόγκωση των αξιών που την συνθέτουν και πολύ λιγότερο με το περιβαλλοντικό κόστος. Όμως δεν νοσεί μόνον η Ελληνική οικονομία· νοσεί η παγκόσμια οικονομία, η οποία λίγο έως πολύ έχει τα χαρακτηριστικά της Ελληνικής, ίσως όχι με την Ελληνική υπερβολή και το Ελληνικό ταπεραμέντο στην κουτοπονηριά, αλλά στην ουσία παντού τα ίδια συμβαίνουν. Το περιβαλλοντικό κόστος (που τόσο πολύ αιφνιδίασε τους ιθύνοντες «νόες» ) είναι απλά η σταγόνα που ξεχείλισε το ποτήρι· και μόλις διαπιστώσαμε, ότι το ποτήρι ξεχείλισε, βλέπουμε (με τρόμο) ότι η σταγόνα που το ξεχείλισε, έχει ήδη γίνει ορμητικός χείμαρρος και διαρκώς γιγαντώνεται.

Επειδή πολλοί θέλουν να συνεχίσουν το παραμύθι των συνομωσιών* (ότι αυτές δηλαδή μας έφεραν σε αυτό το σημείο και όχι τα δομικά χαρακτηριστικά του συστήματος και η εισαγωγή του περιβαλλοντικού κόστους) ας δούμε την συνέχεια του παραδείγματος του Ωνάση. Ας πούμε, ότι το πλοίο ήταν τανκεράκι. Α) Για να φτιάξει σήμερα ένα ίσου μεγέθους πλοίο με διπλά τοιχώματα και άλλα μέτρα ασφαλείας δεν του φτάνουν πλέον τα τριάντα εκατομμύρια, αλλά χρειάζεται τριανταπέντε. Β) Ενα ίσου μεγέθους πλοίο (αλλά μεγαλύτερης αξίας) θα φορτώνει τελικά 5- 10 % λιγότερο φορτίο λόγω διπλών τοιχωμάτων, αλλά θα έχει τα ίδια λειτουργικά έξοδα. Συνεπώς το άθροισμα ποσού απόσβεσης και καθαρού κέρδους δεν θα είναι 2.500.000 τον χρόνο (αφού έχουμε μικρότερη είσπραξη, αλλά τα ίδια λειτουργικά έξοδα)· ως ποσοστό επί του κεφαλαίου δε, είναι ακόμη μικρότερο, γιατί το απαιτούμενο κεφάλαιο είναι 35 εκατομμύρια και όχι 30. Γ) Πλέον δεν είναι αποδεκτή η «αναβάθμιση» ενός γέρικου πλοίου (ούτε η καταβύθιση πολύτιμου παλιοσίδερου). Συνεπώς ο τρόπος «ξεκινάμε με δύο εκατομμύρια (και ένα σαπιοκάραβο) και σε 5-6 χρόνια βγάζουμε καινούργιο» καταργείται. Άλλη μια φούσκα, που στήριζε την ανάπτυξη της οικονομίας (αδιαφορώντας για το περιβάλλον) που ξεφούσκωσε απότομα για περιβαλλοντικούς λόγους.

Θα μπορούσα να προσθέσω πάρα πολλά παραδείγματα, όπου τα τελευταία χρόνια υπεισήλθε απαγορευτική περιβαλλοντική παράμετρος στην οικονομία, ενώ η τάση (και σωστά) είναι να μεγαλώσει το αντίτιμο για το περιβαλλοντικό κόστος κάθε δραστηριότητας, καθώς και τα επιβαλλόμενα μέτρα προστασίας. Εκτός από όσα έχουν συμβεί μέχρι σήμερα, η χρηματιστηριακή οικονομία λογαριάζει και όσα (πολύ μεγαλύτερα) θα συμβούν και αντιδρά με πανικό, ο οποίος επιταχύνει τις αρνητικές εξελίξεις. Όπως η «δημιουργία» υπεραξιών βασίζεται σε προσδοκίες για μελλοντικά κέρδη, έτσι και η κατάρρευση υπεραξιών και «αξιών» επέρχεται (νωρίτερα από ότι θα «έπρεπε») λόγω της πρόβλεψης των μελλοντικών καταστροφών. Αυτός πιστεύω, ότι είναι ο λόγος, που το χρηματιστηριακό κράχ προηγείται του οικολογικού, σαν τον εκκωφαντικό κρότο, που προηγείται του πυροκλαστικού κύματος. Εχουμε χρόνο να αποτρέψουμε την καταστροφή, ή να οχυρωθούμε κάπως; Δεν ξέρω, αλλά δεν πρέπει να προσπαθήσουμε;

* Οι καταχθόνιοι συνωμότες, που εφευρίσκουν λίπη ακόμη και στις ισχνές αγελάδες, έβαλαν ως στόχο του χρηματιστηριακού τους τζόγου την παραπαίουσα οικονομία μας με προσδοκία τρελλών αποδόσεων, που θα έκαναν και τον Ωνάση, να κρύβεται από την ντροπή του και κάθε τόσο μας «τορπιλίζουν» με άρθρα, υποβαθμίσεις κ.λ.π.. Σε τι λένε ψέματα αυτά τα άρθρα και οι αξιολογήσεις; Μόνο στην χρονική στιγμή της κατάρρευσης λένε ψέματα και ίσως πρόκειται για σωτήριο ψεύδος, αν μας ταρακουνήσει. Ποιος θα πληρώσει τις τρελές αποδώσεις των CDS αν φαλιρίσουμε; Φυσικά όχι εμείς, αφού θα έχουμε φαλιρίσει και (κυρίως) επειδή δεν κάνουμε εμείς αυτά τα ασφαλιστήρια συμβόλαια. Ποιος θα πληρώσει τα κέρδη των CDSούχων λοιπόν; Αλλοι κεφαλαιούχοι μεγαλύτεροι από αυτούς, οι οποίοι, κατά την γνώμη των συνωμοσιολόγων, υποσκάπτουν την Ελληνική οικονομία. Γιατί; Για να πληρώνουν τα CDS, ενώ αν διαψεύδονταν οι τζογαδόροι, θα τους τα έπαιρναν χοντρά; Οποιος λέει την αλήθεια (γιατί γι αυτό πληρώνεται από τους χρηματιστές και τους κεφαλαιούχους) υποσκάπτει την Ελλάδα; Αλλαξε μορφή η οικονομία μας; Ακόμα τις (γραφειοκρατικές) κουμπάρες δεν παίζουμε; Από πού κι ως που να μας αξιολογήσουν αλλιώς; Από την αξιοπιστία της κυβέρνησης, ή της αντιπολίτευσης;

Σημείωση άνευ σημασίας για τους συνωμοσιολόγους: Για την έκδοση των CDS δεν προβλέπεται καν αποθεματικό· δηλαδή αν «κερδίσουν» οι τζογαδόροι θα πάρουν …

Αφήγημα πέμπτο

Το ελεύθερο (και κοινωνικό) δελφίνι

Αν συμφωνούμε με αυτή την εξήγηση της κρίσης, δεν πρέπει να περιμένουμε τίποτα ούτε από τους εγχώριους «μεσσίες», ούτε από τους δύστροπους «εταίρους». Μπορούμε να περιμένουμε το ξετύλιγμα των εφιαλτικών σεναρίων, ή να φτιάξουμε ένα καλύτερο σενάριο μόνοι μας. Πιστεύω, ότι με ψυχραιμία, λογική και πνεύμα δικαίου, μπορούμε να ξαναχτίσουμε την οικονομία μας (και την κοινωνία) σε πιο στέρεες βάσεις. Αυτό όμως δεν μπορεί να συμβεί μέσα από διαδικασία εξέγερσης για δύο λόγους: Α) Γιατί ακόμη και η σημερινή ψευτοδημοκρατία μάς δίνει το δικαίωμα να την αλλάξουμε μέσα από τις εκλογές. Αν αυτή η ψεύτικη όντως δημοκρατία διατηρεί τουλάχιστον την ύψιστη δημοκρατική διαδικασία των ελεύθερων εκλογών, πόσο πιο ψευτοδημοκράτης είναι αυτός, που την περιφρονεί; Στην Γαλλική και την Ρώσικη επανάσταση δεν ήταν δυνατή η έκφραση της λαϊκής βούλησης με άλλο τρόπο και πάλι τελικά εξέκλιναν των ευγενών στόχων τους και μεταμορφώθηκαν σε αυταρχικά τρομοκρατικά καθεστώτα και λέμε σοβαρά, ότι σε μία περίοδο, όπου λόγω εκλογικού νόμου (και παρά την αντίθεση μου με αυτόν) μπορεί το ένα τρίτο των πολιτών να αλλάξει την κατάσταση χωρίς να ανοίξει ρουθούνι, η όποια «επανάσταση» δεν θα αποκλίνει διαμετρικά από αυτά, που διακηρύττει; Στις Αραβικές χώρες ο κόσμος εξεγείρεται, γιατί δεν έχει αυτό το δικαίωμα, εμείς θα εξεγερθούμε επειδή το έχουμε;

Β) Όταν σε ειρηνικές και συντεταγμένες διαδικασίες οι εξουσιαστές γράφουν στα παλιά τους τα παπούτσια τις προεκλογικές τους υποσχέσεις (παρά το ότι υπάρχει κίνδυνος στις επόμενες εκλογές να μαυριστούν), δεν θα το κάνουν αυτοί, που εξέφρασαν το ίδιο νεφελωδώς τις προεπαναστατικές τους εξαγγελίες;

Όχι μόνο δεν πρέπει να επιδιώκουμε την άμεση ανατροπή της κυβέρνησης, αλλά να παρακαλάμε να υπάρξει χρόνος, για να ανατραπούν πρώτα οι σημερινοί πολιτικοί όροι, που προδικάζουν άδηλο μέλλον από τις αδήλωτες προθέσεις των διεκδικητών της εξουσίας. Δεν υπάρχει αμφιβολία, ότι κάθε μέρα που περνάει με αυτήν την κυβέρνηση η ζημιά μεγαλώνει, συσσωρεύεται και πολλαπλασιάζεται, αλλά το να επιτρέψουμε την συνέχιση της πολιτικής με τους ίδιους όρους (αλλάζοντας μόνο φάτσες στην εξουσία) δεν θα είναι μόνο το ίδιο καταστροφικό για την οικονομία, αλλά πραγματική ταφόπλακα σε κάθε αίσθημα αισιοδοξίας και κουράγιου, που θα υπάρχει μέχρι τότε. Λόγια όπως «ας διώξουμε αυτούς τους επικίνδυνους ρεμπεσκέδες και βλέπουμε μετά τι γίνεται» καταδεικνύουν (για μένα αποδεικνύουν) εξίσου μεγάλους ρεμπεσκέδες και αλήτες. Με τέτοια λόγια δεν φορτωθήκαμε τους σημερινούς; Με τέτοια λόγια δεν φορτωθήκαμε τους χτεσινούς; Υπάρχει μεγαλύτερη απόδειξη της πονηρίας κάποιου από την ασάφεια και την αοριστολογία;

Πολλοί πνιγμένοι από τα προβλήματα τους, έχουν χάσει ήδη την ψυχραιμία τους και θα πουν « τι συντάγματα και νόμους μας λες φίλε· εδώ δεν έχουμε λεφτά να πληρώσουμε το ηλεκτρικό και θα κάτσουμε να κάνουμε τους νομοθέτες και νομοκριτές;» Η απάντηση δεν μπορεί και δεν πρέπει να χαϊδολογήσει ανεύθυνες νοοτροπίες. Τόσα χρόνια που μπορούσατε να πληρώνετε το ηλεκτρικό, λέγατε ότι τα μεν τα ορίζουν ειδικοί οικονομολόγοι, τα δε ειδικοί νομικοί, τα πολιτικά οι κεχρισμένοι και παρότι είχατε χρόνο και ανεβασμένη ψυχολογία, πάλι δεν νομοθετούσατε και δεν νομοκρίνατε. Όταν τα πράγματα άρχισαν να δείχνουν καθαρά, ότι το κουμαντάρισμα των «ειδικών» δεν ήταν και τόσο σοφό, πάλι δεν το κάνατε. Αν δεν θέλετε να βρεθείτε σε πολύ χειρότερη θέση, θα κατανικήσετε τις αδυναμίες σας και θα κάνετε το «ακατόρθωτο» τώρα. Το πολίτευμα της δημοκρατίας απαιτεί από όλους τους πολίτες, να γίνουν «ειδικοί» στα πολιτικά. Οσο για όσους λένε «τι να τις κάνουμε τις δημοκρατίες και τις σκοτούρες, που μας λες· μια ζωή την έχουμε κι αν δεν την γλεντήσουμε…», δεν έχουν παρά να συνεχίσουν την διασκέδαση τους…

Δεν προτρέπω κανέναν σε ακαδημαϊκές συζητήσεις την ώρα, που ο κόσμος χάνεται· αυτά που προτείνω να συζητήσουμε στο διαδίκτυο, είναι οι νόμοι, που θα καθορίσουν την ανάκαμψη σε στέρεες βάσεις λογικής και δικαιοσύνης. Περιδιαβάζοντας τα blogs βλέπω πολιτικά άρθρα, που αναλύουν την κατάσταση (όχι και τόσο πολλά όμως αναλογικά με την κρισιμότητα των καταστάσεων)· δυστυχώς ελάχιστα από αυτά περιέχουν συγκεκριμένες προτάσεις, σε μία εποχή που χρειάζεται όσο ποτέ εδώ και δεκαετίες· και αυτά όμως τα άρθρα τελικά χάνονται στο πλήθος και παρέρχονται χωρίς να συζητηθούν επί της ουσίας.

Η πρόταση μου προς τους blogers και τους αναγνώστες είναι, ο κατακερματισμένος και ανοργάνωτος πολιτικός διάλογος (σε εκατοντάδες blogs) να σχηματοποιηθεί σε πανελλήνια και οργανωμένη συζήτηση. (Για να τσιγκλήσω λίγο τους blogers ) θα τους πω, ότι έχουν στα χέρια τους το πιο δυναμικό μέσο από τα ΜΜΕ λόγω αμφίδρομης επικοινωνίας. Εχουν την πραγματική δυνατότητα να συμβάλλουν καθοριστικά στην επανίδρυση της δημοκρατίας, καθιστάμενοι πρωτοπόροι έναντι κάθε άλλης πολιτικής ή παραπολιτικής ιδιότητας. Πρέπει όμως να κατανοήσουν, ότι κανένα blog από μόνο του δεν μπορεί να αποκτήσει και να διατηρήσει την αίγλη και την ισχύ των μεγάλων τηλεοπτικών ΜΜΕ. Το ανταγωνιστικό ατού της γρήγορης μετάδοσης της πληροφορίας δεν είναι αρκετό. Τα blogs πρέπει να εκμεταλλευτούν περισσότερο και πιο οργανωμένα την δυνατότητα της αμφίδρομης επικοινωνίας και να αντλήσουν το απαιτούμενο κύρος από την σοβαρότητα του αντικειμένου αυτής της επικοινωνίας. Η στιγμή για ένα τέτοιο εγχείρημα είναι καταλληλότερη από ποτέ. Βέβαια ήδη υπάρχουν φιλίες και συνεργασίες ανάμεσα στα blogs και αυτό είναι ένα εφαλτήριο, αλλά τα συνεργατικά αυτά σχήματα πρέπει να σχηματοποιηθούν σε ένα πανελλήνιο forum οργανωμένου πολιτικού διαλόγου (χωρίς αποκλεισμούς) που θα αποβλέπει στην μορφοποίηση του πολιτεύματος και του οικονομικού συστήματος, που πρέπει να εφαρμόσουμε. Το να λέμε «εγώ προτείνω σοσιαλισμό, εγώ προτείνω φιλελευθερισμό, εγώ σοσιαλδημοκρατία κ.λ.π.» είναι αέρας κοπανιστός. Αυτά μπορεί να τα ερμηνεύσει κανείς όπως θέλει και να τα παρουσιάσει αγνώριστα, όταν καταλάβει την εξουσία. Το λιγότερο που οφείλει να παρουσιάσει (για δημόσια συζήτηση) κάποιος που διεκδικεί την εξουσία είναι το σύνταγμα, που προτείνει και το θεσμικό πλαίσιο για την οικονομία και φυσικά συγκεκριμένες προτάσεις (όχι συνθήματα) για την προοπτική της οικονομίας, αλλά και την αντιμετώπιση των άμεσων προβλημάτων.

Επειδή αυτοί που διεκδικούν την εξουσία δεν το κάνουν, προτείνω να ξεκινήσουμε οι πολίτες μόνοι μας και (μην ανησυχεί κανένας) θα έλθουν αργότερα και αυτοί, για να μας δείξουν πόσο δημοκράτες είναι και τι πλούτο ιδεών διαθέτουν …Πάντα δεν υπήρχε και υπάρχει νομοπαρασκευαστικό έργο; Γιατί αυτό να γίνεται εν κρυπτώ και παραβύστω και όχι με δημόσιο διάλογο; Με την πρόταση μου δεν αποκλείω τους ειδικούς και τους σοφούς· αντίθετα· δεν προτείνω οχλαγωγικές λαϊκές συνελεύσεις, όπου αυτοί οι άνθρωποι (αλλά ούτε και εγώ) δεν μπορούν ίσως να λειτουργήσουν. Προτείνω γραπτό διαδικτυακό διάλογο, όπου σαν ειδικοί και σοφοί έχουν όλα τα φόντα να πρωταγωνιστήσουν*. Μπορούν να συζητάνε σε νομοπαρασκευαστικές επιτροπές και τηλεοράσεις, όπου λαμβάνουν χώρα κάθε είδους κοκορομαχίες και δεν μπορούν να πάρουν μέρος σε έναν τέτοιο διάλογο; Τους πέφτουμε λίγοι, για να συζητήσουν μαζί μας; Δεν λέω, ότι έχουμε όλοι τις ικανότητες τους και τις δυνατότητες τους, αλλά αποκλείεται ένας άνθρωπος του λαού να προσθέσει έστω το απειροελάχιστο στην σοφία τους; Στον διάλογο, που προτείνω, καλούνται όλοι, πολίτες, οργανώσεις, κόμματα, ειδικοί και ανειδίκευτοι, χωρίς κανέναν αποκλεισμό και περιλαμβάνει όλα τα πολιτικά θέματα. Αναλυτικότερα οι προτάσεις μου για την δημιουργία και την λειτουργία αυτού του φόρουμ έχουν ως εξής:

1.Το κείμενο αυτό το έστειλα σε εξήντα μπλόγκς γνωρίζοντας, ότι έτσι παραλείπω εκατοντάδες άλλα καλά μπλόγκς, αλλά μπορεί να το αναδημοσιεύσει ελεύθερα ( μόνον ολόκληρο) οποιοσδήποτε. (Τιμή μου θα ήταν.) Η πρόταση μου είναι αρχικά προς όλα τα μπλόγκς, αλλά στο φόρουμ θα συμμετάσχουν μόνο όσα ανταποκριθούν εξαρχής. Εκείνοι που καιροσκοπικά θα κάτσουν να ζυγιάσουν τις πιθανότητες αποδοχής της πρότασης μου και εξάπλωσης του οργανωμένου δημόσιου διάλογου και θα προσέλθουν αργότερα, για να μας «βοηθήσουν», αποκλείονται. [Εξαιρούνται βέβαια όσοι δεν ενημερώθηκαν, για όσο διάστημα είναι ανενημέρωτοι] Πιστεύω, ότι όποιος έχει στοιχειώδη δημοκρατική ευαισθησία, δεν πρέπει ούτε να το πολυσκεφτεί. Ποιο είναι το διακύβευμα; Τι θα χάσει, αν η πρόταση μου πάει άπατη και δεν υπάρξει συνέχεια; Οι ίδιοι οι μπλόγκερς που θα συμμετέχουν, πρέπει να βρούν τους τρόπους ηλεκτρονικής προστασίας του φόρουμ από ανεπιθύμητους και αυτόκλητους «συνεργάτες».

2. Ως ονομασία του forum προτείνω το « εκκλησία του δήμου».

3. Θα συγκροτηθούν δύο συντονιστικές επιτροπές, μία των μπλόγκερς και μία των εκκλησιαστών. Η πρώτη θα συντονίζει τα τεχνικά θέματα και η δεύτερη τα λειτουργικά. Για τους μπλόγκερς δεν νομίζω, ότι θα δυσκολευτούν να βρούν τον τρόπο, να επιλέξουν την επιτροπή και μετά τις αρχικές τοποθετήσεις θα επιλεγεί και η συντονιστική επιτροπή της εκκλησίας του δήμου.

4. Κάθε τοποθέτηση, σχολιασμός θα γίνεται ενυπόγραφα μόνο από τα μέλη του φόρουμ. Μέλος του φόρουμ μπορεί να γίνει ελεύθερα κανείς σε οποιαδήποτε φάση του διαλόγου (όχι μόνο όσοι δηλώσουν αρχικά συμμετοχή δηλαδή).

5. Αρχικές τοποθετήσεις μπορούν να γίνουν μόνο από φυσικά πρόσωπα (για να επιλεγεί η συντονιστική επιτροπή). Φυσικά μπορούν να προβάλλουν και την κομματική τους ταυτότητα (αν έχουν και θέλουν). Στην συνέχεια όμως θα μπορούν να τοποθετούνται και οποιασδήποτε μορφής οργανωμένες ομάδες (από τις οποίες όμως θα είναι γνωστή η ταυτότητα τουλάχιστον ενός μέλους, το οποίο θα συμμετέχει στο φόρουμ ως εκπρόσωπος).

6. Κάθε αρχική τοποθέτηση θα δημοσιεύεται στο ενιαίο πανελλήνιο φόρουμ της εκκλησίας του δήμου, με την σειρά που φθάνουν, χωρίς καμία προβολή. Οι μπλόγκερς όμως στις εκτός φόρουμ σελίδες τους μπορούν να προβάλουν όποια κείμενα θέλουν.

7.Η αξιολόγηση των κειμένων (πολύ καλό- καλό- μέτριο- απαράδεκτο) θα γίνεται όπως και στα μπλόγκς. Αξιολόγηση των κειμένων θα κάνουν μόνο τα μέλη του φόρουμ.

8. Από την αξιολόγηση των αρχικών τοποθετήσεων θα προκύψει η συντονιστική επιτροπή των εκκλησιαστών. Τα τρία μέλη της επιτροπής θα τα ορίζουν οι τρεις πρώτοι στην αξιολόγηση των αρχικών τους τοποθετήσεων. Ο πρώτος θα ορίσει τον πρόεδρο. Η βαθμολόγηση των κειμένων αυτών θα γίνει με την εξίσωση των παραπάνω χαρακτηρισμών ως εξής: πολύ καλό 5 βαθμοί, καλό 3 βαθμοί, μέτριο 1 και απαράδεκτο 0 βαθμοί. Αυτονόητα κάθε μέλος μπορεί μα ψηφίσει (αξιολογήσει) μία φορά κάθε κείμενο των αρχικών τοποθετήσεων.

9. Οι «εκλέκτορες» που θα προκύψουν από αυτήν την διαδικασία, μπορούν να ορίσουν τον εαυτό τους, ή άλλο άτομο, από το φόρουμ για την θέση στην συντονιστική επιτροπή και να αλλάζουν πρόσωπο στην θέση αυτή όσες φορές χρειάζεται, ώστε να υπάρχουν πάντα τρία διαθέσιμα πρόσωπα στην επιτροπή, υπ ευθύνη των εκλεκτόρων.

10.Η επιτροπή φυσικά δεν χρειάζεται να συνεδριάζει εκ του πλησίον. Μέλημα της είναι η απόρριψη κειμένων και σχολίων από την δημοσιοποίηση στο φόρουμ, μόνον εάν αυτά υπερβαίνουν τα κοινωνικά αποδεκτά όρια του πολιτισμένου διαλόγου. Τα απορριφθέντα σχόλια και κείμενα θα είναι στην διάθεση κάθε μέλους του φόρουμ, αν τα αναζητήσει (με μέριμνα της επιτροπής των μπλόγκερς). Αν κάποιο μέλος κρίνει, ότι αδίκως απορρίφθηκε κάποιο κείμενο, ή σχόλιο, τότε αυτό κοινοποιείται σε όλα τα μέλη, τα οποία ψηφίζουν, αν θα διαγραφούν από το φόρουμ τα μέλη της επιτροπής, που αρνήθηκαν την δημοσίευση (και να δημοσιευτεί, ότι κακώς απορρίφθηκε), ή ο καταγγέλλων. Ο συγγραφέας δύο κειμένων, ή σχολίων, που απορρίφθηκαν τελεσίδικα (μετά από ψηφοφορία των μελών δηλαδή) αποβάλλεται από το φόρουμ. Οι ηλεκτρονικές ψηφοφορίες για αυτούς τους λόγους θα διαρκούν τρείς ημέρες από την ενημέρωση όλων των μελών.

11. Εως ότου συγκροτηθεί η συντονιστική επιτροπή των εκκλησιαστών, τον ρόλο της θα έχει η επιτροπή των μπλόγκερς. Προτείνω από την δημοσίευση αυτού του κειμένου περίοδο δύο εβδομάδων για την εγγραφή μελών στο φόρουμ και τις απαραίτητες διαβουλεύσεις των μπλόγκερς. Αν ο αριθμός των μπλόγκς, που θα ανταποκριθούν και κυρίως ο αριθμός των μελών, που θα εγγραφούν σε αυτό το διάστημα είναι ασήμαντος, προτείνω να αφήσουμε το πράγμα ως έχει. Θα περιμένω επ αυτού τις απόψεις των μπλόγκερς. Αν αξίζει τον κόπο να συνεχίσουμε, ας υπάρξει άλλη μία εβδομάδα για την επιλογή της επιτροπής των μπλόγκερς, την προετοιμασία των αρχικών τοποθετήσεων και την τεχνική προετοιμασία του φόρουμ.

12. Τις επόμενες δύο εβδομάδες θα γίνεται η δημοσίευση των αρχικών τοποθετήσεων και η αξιολόγηση-ψηφοφορία για την ανάδειξη της συντονιστικής των εκκλησιαστών κατά τα παραπάνω.

13.Τόσο στην αρχική, όσο και στις επόμενες τοποθετήσεις είναι επιλογή των κειμενογράφων το περιεχόμενο τους. Οποιος θέλει μπορεί να κάνει συγκεκριμένες, ή ασαφείς, ή και καθόλου προτάσεις, με ή χωρίς αιτιολόγηση. Υποθέτω, ότι σε έναν τέτοιο διάλογο θα βρεθούν και οι σοβαροί συνομιλητές.

14. Εάν η πρωτοβουλία πάρει αξιόλογες διαστάσεις, θα χρειαστεί καλύτερη οργάνωση του πράγματος. Π.χ. το αρχικό ενιαίο φόρουμ να λειτουργεί παράλληλα με άλλα περιφερειακά και θεματικά. Σε αυτή την περίπτωση οι εκκλησιαστές θα πρέπει να επιλέξουν με πιο οργανωμένο τρόπο μία κεντρική συντονιστική επιτροπή, καθώς και περιφερειακές. Επίσης να οριστεί τρόπος αξιολόγησης για την δημοσίευση των κειμένων στο κεντρικό φόρουμ. Φυσικά αυτά θα προκύψουν από τις προτάσεις των μελών και θα αποφασιστούν με ηλεκτρονικά ψηφίσματα.

15. Είναι αυτονόητο, αφού η ηλεκτρονική «εκκλησία του δήμου» είναι ένα απλό φόρουμ, δεν έχει αποφασιστικές αρμοδιότητες· συνεπώς σε πρώτη φάση τουλάχιστον δεν υπάρχει λόγος ψηφισμάτων για θέματα ουσίας (πέραν των διαδικαστικών δηλαδή). Θεωρώ, ότι η αναγνωσιμότητα των κειμένων και κυρίως η αξιολόγηση και τα σχόλια αποτελούν ψηφίσματα από μόνα τους.

Κάθε νοήμων πολίτης μπορεί να καταλάβει, ότι αυτή η διαδικτυακή πρωτοβουλία έχει τις προϋποθέσεις, να γίνει θεσμός του κράτους. Ενας θεσμός, που χωρίς τα σημερινά μέσα και δυνατότητες, λειτούργησε πριν δυόμισι χιλιάδες χρόνια σε αυτόν τον τόπο και εξύψωσε αυτό το έθνος από το σκότος της βαρβαρικής δεισιδαιμονίας, που οδηγεί τους λαούς στην υποταγή. Σε αυτό το αλώνι του δημοκρατικού πολιτεύματος απλώνονται τα χερόβολα του δημόσιου λόγου ανάμεσα στην πέτρα των προσωπικών και συντεχνιακών συμφερόντων και τον ήλιο της αλήθειας και της λογικής και με τον άνεμο της λαϊκής βούλησης λιγνίζεται το στάχυ, το άχυρο και ο καρπός, ο οποίος ξεδιαλέγεται στο δριμόνι των ψηφοφοριών. Μια τέτοια πέτρινη αλάνα ήταν αρκετή σε αυτούς, που υποτίθεται, ότι θαυμάζουμε, για να στήσουν τον πιο θαυμαστό θεσμό λαϊκής κυριαρχίας.

Στην αρχαία εκδοχή της εκκλησίας του δήμου δυστυχώς σε πολλές περιπτώσεις, αλλά και τελικά επικράτησαν δημαγωγοί εξουσιαστές, οι οποίοι εκφύλισαν το καθεστώς σε μία ανεύθυνη οχλοκρατία με καταστροφικά αποτελέσματα τόσο για την δημοκρατία, όσο και για την ίδια την υπόσταση των ανεξάρτητων αυτών κρατικών οντοτήτων. Η σημερινή τεχνολογία μας επιτρέπει, όχι απλώς την ανάσταση του θεσμού, αλλά και την προστασία του από τον εκφυλισμό. Η αμφίδρομη, άμεση, γραπτή επικοινωνία μεταξύ άπειρου πλήθους συνομιλητών, ουσιαστικά αίρει όλα τα μειονεκτήματα του προφορικού διαλόγου των λαϊκών συνελεύσεων (αλλά και κάθε άλλης μορφής «ζωντανού» πολιτικού διαλόγου, όπως του τηλεοπτικού). Στον γραπτό διάλογο, που διεξάγεται οργανωμένα, μπορούμε να φτάσουμε σε τελικά συμπεράσματα. Δεν υπάρχει ο περιορισμός χρόνου του προφορικού διαλόγου, για όσους έχουν πραγματικά επιχειρήματα, αλλά ούτε το πρόσχημα του περιορισμένου χρόνου, για όσους δεν έχουν και διακορεύουν τις προφορικές συζητήσεις με φωνές, αντεγκλήσεις, χαρακτηρισμούς. Πολλοί από αυτούς, που θα λέγανε «πολλά και σπουδαία», αλλά … δεν τους αφήνει ο δημοσιογράφος (ο συντονιστής, ή η οχλοβοή) στην πραγματικότητα δεν έχουν να πουν τίποτα. Δεν ξεκινάμε κάθε φορά από την αφετηρία (όπως στον προφορικό διάλογο) αλλά συνεχίζουμε την συζήτηση εκεί, που είχαμε μείνει. Προσέχουμε τι γράφουμε, έχουμε χρόνο να σκεφτούμε τις απαντήσεις, χωρίς τον ψυχολογικό φόρτο της προφορικής συζήτησης, δεν υπάρχουν επικαλύψεις της φωνής μας, διαπληκτισμοί (που αποσυντονίζουν την σκέψη μας) κ.λ.π. Αν κάποιοι εμμένουν σε ανοησίες, απλά τα κείμενα τους δεν θα έχουν αναγνωσιμότητα. Η ίδια η διαδικασία δηλαδή πετάει έξω τους ανοητολογούντες, αθροίζει τις καλές τοποθετήσεις, κατατείνει προς την εξεύρεση της αλήθειας. Φυσικά η αναζήτηση της αλήθειας είναι μία διαρκής μέριμνα του σκεπτόμενου ανθρώπου, που ποτέ δεν αρκείται σε όσα κατενόησε. Ετσι τα φόρουμ αυτά, η σύγχρονη εκκλησία του δήμου δηλαδή, δεν θα σταματήσουν ποτέ την λειτουργία τους· πιστεύω όμως, ότι σύντομα θα αποδώσουν παραγωγή αξιόλογων πολιτικών προτάσεων.

Βέβαια υπάρχουν και εκείνοι, που προτιμούν την «ζεστασιά» της άμεσης επαφής (και το δρόσισμα του γιαουρτώματος) στον πολιτικό διάλογο, αλλά σε καμία περίπτωση όταν λέω «εκκλησία του δήμου», δεν εννοώ τον χαβαλέ των πανεπιστημιακών αμφιθέατρων και τον φασισμό των ζηλωτών της «απόλυτης αλήθειας». Τέτοιες πρακτικές ανοίγουν κερκόπορτες για την κατάλυση της δημοκρατίας και όχι δρόμους για την εξύψωση της.

Γνωρίζω, ότι θα υπάρξει ο σκεπτικισμός, αν μπορεί να περπατήσει αυτή η πρωτοβουλία, καθώς δεν εκπορεύεται από κάποιο πρόσωπο με σημαντικό πολιτικό βάρος, ή κάποιον οργανωμένο φορέα. Δεν έχω την δυνατότητα να είμαι το ένα, ή το άλλο, γι αυτό ακριβώς πιστεύω, ότι υπάρχουν κάποιες μικρές πιθανότητες επιτυχίας, εκεί πού άλλοι σημαντικότεροι δεν τα πολυκατάφεραν. Το κυριότερο μειονέκτημα άλλων ανάλογων πρωτοβουλιών είναι ότι περιχαρακώνουν εξ αρχής το πράγμα σε οπαδούς και φίλους, σε ομιλητές και ακροατές. Ο φόβος και η καχυποψία του καπελώματος από τους οργανωτές της πρωτοβουλίας διώχνει όσους δεν προέρχονται, ή δεν περιτριγυρίζουν το συγκεκριμένο μαντρί. Ακόμη και οι πρωτοβουλίες που προέρχονται από ανεξάρτητες αναγνωρισμένες προσωπικότητες έχουν έντονο το στοιχείο του ελιτισμού και της παρέας· δηλαδή μια άλλη παρέα φωτισμένων, που θα πάρει την θέση των φθαρμένων …Δημόσιος διάλογος όμως, ο οποίος εκ γενετής είναι περιχαρακωμένος σε συγκεκριμένα ιδεολογικά όρια και προκαθορισμένη ουσιαστικά ηγεσία, δεν είναι δημόσιος διάλογος· είναι κομματικός και συνήθως δεν είναι και διάλογος. Πιστεύω, ότι τελικά η ασημαντότητα μου είναι προτέρημα για μία τέτοια πρωτοβουλία· αν μη τι άλλο, δεν έχει να φοβηθεί κανείς το καπέλωμα.

* Είναι κατανοητό, νομίζω, ότι δεν το λέω ειρωνικά. Η κοινωνία έχει ανάγκη τις δυνάμεις και τις δυνατότητες όλων μας. Φυσικά αυτό, που δεν είναι ειρωνεία, για όσους αυθόρμητα και χωρίς ιδιοτελείς υπολογισμούς τις προσφέρουν (τις δυνάμεις τους) είναι όχι μόνον ειρωνεία, αλλά και έκφραση απέχθειας για εκείνους, που τέτοιες ώρες κοιτάνε πως θα μοσχοπουλήσουν την εξειδίκευση τους σε μία κοινωνία, που χάνει την γη κάτω από τα πόδια της. Ας μάθουν λοιπόν εκείνοι, ότι δεν έχουμε καμία ανάγκη την σοφία τους, γιατί τέτοιοι σοφιστές μας έφεραν εδώ.

Αφήγημα έκτο

Ο σοφός μπούφος

Κατανοώ απόλυτα την στάση και τον αγώνα των κατοίκων της Κερατέας. Δεν μπορώ όμως να δείξω την ελάχιστη κατανόηση σε εκείνους, που παραπλανούν αυτούς τους ανθρώπους και τους στρέφουν σε ανεδαφικές διεκδικήσεις και όχι σε αυτό που πραγματικά δικαιούνται τόσο αυτοί, όσο και όλοι οι άλλοι πολίτες, των οποίων θίγονται περιουσιακά δικαιώματα για το γενικότερο συμφέρον· την απαίτηση δηλαδή για απαλλοτρίωση (και πλήρη και άμεση αποζημίωση) για ευρύτατη (δασοποιημένη) ζώνη γύρω από τις εγκαταστάσεις και πλήρη αποζημίωση πέραν αυτής (της ζώνης) για κάθε υποβάθμιση περιουσιακού στοιχείου, ή μετεγκατάσταση, όσων το θελήσουν. Βεβαίως αυτό θα είχε υπερπολλαπλάσιο κόστος από τις προτεινόμενες λύσεις, αλλά είναι η μόνη εφικτή (παρά το κόστος) και ταυτόχρονα δίκαιη λύση. Τα πράσινα κουραφέξαλα, που λέγονται από τους όψιμους (και πολύ ύποπτους) οικολόγους είναι για να παραπλανηθούν οι κάτοικοι και να μην ζητούν, αυτά που πραγματικά δικαιούνται. Το παραμύθι είναι γνωστό· όταν οι κάτοικοι αρχίσουν να κουράζονται από το αντάρτικο, που αναγκάζονται να κάνουν, θα σκάσουν μύτη τα «αντισταθμιστικά» οφέλη, οι «πράσινες» τεχνολογίες και λοιπά πολιτικάντικα φούμαρα, ώστε στο τέλος να υποβαθμιστούν μέχρι μηδενισμού περιουσίες εκατοντάδων εκατομμυρίων χωρίς καμία αποζημίωση. Ηδη έχουν αρχίσει τα κοροϊδιλίκια για μικρότερη έκταση, λιγότερα σκουπίδια κ.λ.π. (μέχρι να βάλλουν πόδι δηλαδή). Να το θυμηθούν αυτό οι κάτοικοι της Κερατέας, όταν θα κλαίνε με μαύρο δάκρυ. Κανείς δεν πείστηκε για την μοναδικότητα του Οβριόκαστρου, που τους λένε να προβάλλουν, αντί των αυτονόητων δικαιωμάτων τους. Ετσι τα χρήματα που θα έπαιρναν αυτοί, θα τα πάρουν (μεταξύ πολλών άλλων τρωκτικών και) σύλλογοι και «φορείς», που «αγωνίζονται» και «προστατεύουν» το περιβάλλον, «αγωνιζόμενοι» για την «προστασία» του κάθε Οβριόκαστρου.

Πιάστηκα από ένα θέμα της επικαιρότητας για να καταδείξω (άλλη μια φορά) την πονηρία που κρύβεται πίσω από τις εξεγέρσεις και το πώς τα θύματα (εν προκειμένω οι κάτοικοι της περιοχής) γίνονται διπλά θύματα των πολιτικών και παραπολιτικών παράσιτων. Είναι βέβαιο, ότι τώρα δεν υπάρχει καιρός να κάτσουν να το συζητήσουν, αλλά (θα πουν) και τι να συζητούσαν πριν; (στην βάση ενός δήμου). Μόνο δικό τους θέμα ήταν τα σκουπίδια της Αττικής; Ηταν όμως και δικό τους και έπρεπε να φανταστούν, ότι αν όχι αυτοί, τότε κάποιοι άλλοι θα πλήρωναν την νύφη. Όταν τόσα χρόνια την πλήρωναν οι Λιοσιείς, δεν είδα την συμπαράσταση που επιζητούν τώρα εκείνοι; Δεν είδα κανέναν δήμο να αναλαμβάνει από μόνος του την διαχείριση των δικών του σκουπιδιών· δεν είδα κανέναν δημότη να διαμαρτύρεται γιατί τα δικά του σκουπίδια καταλήγουν τελικά σε άλλον δήμο; Δεν ήταν δική τους δουλειά; Ήταν δουλειά των σοφών ειδικών; Τώρα οι σοφοί ειδικοί αποφάσισαν την Κερατέα· αποφάσισαν απολύσεις και ανεργία· αποφάσισαν μειώσεις μισθών και συντάξεων. Αυτό είναι το αποτέλεσμα της εναπόθεσης της τύχης μας σε άλλους. Καθένας που εναποθέτει την τύχη του σε αυτούς που λένε «ας το σε μένα· ξέρω εγώ· θα σε φτιάξω ωραία» με λίγο μυαλό θα «μάντευε» ποια είναι η τύχη του.

Η αλήθεια είναι, ότι πολλοί δήμοι της Αττικής (μεταξύ των οποίων και η Κερατέα) είχαν δική τους χωματερή και θεωρητικά δεν επιβάρυναν άλλους. Α) το ότι υπάρχουν δεκάδες επίσημες και εκατοντάδες ανεπίσημες χωματερές, στις οποίες θάβεται το σύνολο των απορριμμάτων χωρίς επεξεργασία και ανακύκλωση δεν είναι επιβάρυνση του συνόλου; Β) στον τόπο μου, που κατά γενική ομολογία είναι πολύ πιο όμορφος από το Οβριόκαστρο και την Κερατέα (και πολύ πιο σημαντικός από υδρολογικής πλευράς – για να μην συγκρίνουμε τον τουρισμό των δύο τόπων), έχουν εγκατασταθεί διυλιστήρια, λευκοσιδηρουργεία, χημικές και (πολλές) άλλες ρυπογόνες βιομηχανίες, τα προϊόντα των οποίων δεν καταναλώνουμε (μόνο) εμείς φυσικά. Μια και εμείς δεν στέλνουμε τα σκουπίδια μας αλλού (αντίθετα δεχόμαστε τα λύματα των γειτόνων) θα έπρεπε να πούμε, κάθε δήμος να έχει το δικό του μικρό διυλιστήριο και τα δικά του πάσης μορφής εργοστάσια και ξεκουβαλάτε μας;

Άλλη μία απόδειξη ότι τα προβλήματα όλων, πρέπει να συζητιούνται και να αποφασίζονται από όλους πριν φτάσουμε στο απροχώρητο. Ενας πανελλήνια οργανωμένος δημόσιος διάλογος (όσο υπήρχε καιρός) θα κατέληγε στο συμπέρασμα, ότι κανείς δεν δέχεται επεξεργασία και εναπόθεση σκουπιδιών στο δικό του το σπίτι με οποιαδήποτε τεχνολογία, ή παραπειστική ορολογία. Συνεπώς το σπίτι που έπρεπε να θυσιαστεί, έπρεπε και να αποζημιωθεί πλήρως και να αποκατασταθούν οι κάτοικοι του και την αποζημίωση να την πληρώσουμε οι υπόλοιποι (και ότι μπορούμε να πάρουμε από την Ε.Ε. φυσικά).

Θα πουν κάποιοι φίλοι «καλά όλα αυτά, αλλά μέχρι να καθιερωθεί στην συνείδηση του λαού η εκκλησία του δήμου και να γίνει θεσμός σεβαστός από το κράτος, θα ανεχόμαστε ότι κάνουν;» Πρώτον· Το πόσο γρήγορα θα γίνει η εκκλησία του δήμου θεσμός σεβαστός από το κράτος, εξαρτάται αποκλειστικά από τους πολιτικοποιημένους πολίτες, αυτούς δηλαδή που βιάζονται να ανατρέψουν … το σάπιο καθεστώς. Αν αυτοί οι ίδιοι την σνομπάρουν για αγώνες μεγαλύτερης αμεσότητας (όπως ίσως θεωρούν, ότι πρέπει να κάνουν) αυτοί οι ίδιοι την απαξιώνουν και την τορπιλίζουν. Δεύτερον· όπως απέδειξε και η Φουκοσίμα, η καταστροφή του περιβάλλοντος δεν θα περιμένει την πολιτική ωρίμανση των λαών· ωστόσο δεν μπορούμε την μία ημέρα να διαμαρτυρόμαστε για τα πυρηνικά και την άλλη να αποκλείουμε τις ανεμογεννήτριες για αισθητικούς λόγους ! ( άρθρο «περί ανέμων» 8 Φεβρουαρίου 2011 Loutrakiblog). Δεν μπορεί την μία ημέρα να απαιτούμε διαχείριση των σκουπιδιών και την άλλη να λέμε τρίχες για επεξεργασία μέσα στα αστικά κέντρα. Από την μία απαιτούμε την απομάκρυνση ακόμη και των τυροκομείων από τις κατοικημένες περιοχές και από την άλλη λέμε για εργοστάσια σκουπιδιών μέσα σε αυτές…Η πολιτική ωρίμανση των λαών εξαρτάται από την ωρίμανση πρώτα των πολιτικοποιημένων τμημάτων αυτών και ωριμότητα δεν είναι οι πύρινοι λόγοι και η μετάθεση ευθυνών. Ωριμότητα είναι η διεξοδική συζήτηση και όχι η αντιδραστική συνθηματολογία. Ωριμότητα είναι να ψάξουμε να βρούμε λύσεις στα πράγματι ασφυκτικά προβλήματα της εποχής μας και όχι να παριστάνουμε τους αδέκαστους κριτές και τους αδάμαστους επαναστάτες.

Ένα άλλο μεγάλο πρόβλημα για την κινητοποίηση του πολιτικοποιημένου τμήματος της κοινωνίας απέναντι σε μία πρωτοβουλία όπως αυτή, είναι ο ζηλότυπος εγωισμός μας, που δύσκολα αποδέχεται πρωτοβουλίες άλλων, αλλά και η συσχέτιση της πολιτικής μας πρακτικής με προσωπικές επιδιώξεις. Εν ολίγοις, τα μύχια (εγωκεντρικά) πάθη μας και η ματαιοδοξία μας είναι το κυριότερο εμπόδιο για την μετάβαση σε ένα πραγματικά δημοκρατικό πολίτευμα. Η πρόταση μου για την αντιμετώπιση των ανθρώπινων αδυναμιών, όπως ήδη είπα, είναι η εναλλαγή στις θέσεις δημόσιας εξουσίας και θα τοποθετηθώ αναλυτικότερα, αν αυτή η πρωτοβουλία ευδοκιμήσει. Αυτή η αρχή πιστεύω, ότι μπορεί να προσφέρει ένα όραμα, που θα υπερκεράσει τα ταπεινά μας φρονήματα και ελατήρια και θα αποδώσει ανιδιοτελή κοινωνική προσφορά.

Το μυστικό της (ποιοτικής) επιτυχίας τόσο για την πρωτοβουλία αυτή, όσο και για την δημοκρατία γενικότερα, είναι η καθολική συμμετοχή· ο αποκλεισμός των αποκλεισμών. Γνωρίζουμε, ότι έτσι κι αλλιώς, μικρό μέρος του πληθυσμού θα ασχοληθεί ουσιαστικά με τις πολιτικές διεργασίες. Δημοκρατία είναι, κανείς από όσους θέλουν να συμμετάσχουν, να μην αποκλείεται, γιατί αυτός μοιραία θα περάσει στην αντίπερα όχθη. Και όσο οι της αντίπερα όχθης πληθύνονται, τόσο βαίνει μειούμενο το κύρος των αποφάσεων των κρατούντων. Οι αποκλεισμένοι συνωμοτούν, διαβάλουν, διχάζουν, υπονομεύουν. Ο φθόνος τους βρίσκει πάτημα στην αναπόφευκτη διολίσθηση του συστήματος που τους απέκλεισε (γιατί τα συστήματα των αποκλεισμών εξοκέλλουν πάντα) νικούν τους παρηκμασμένους κρατούντες και επιβάλουν το δικό τους σύστημα αποκλεισμών. Το όραμα που θα μπορούσε να μας εξυψώσει από αυτές τις μικροψυχίες δεν μπορεί, παρά να εδράζει στις αρχές τις καθολικής συμμετοχής και της εναλλαγής στις θέσεις εξουσίας. Οι κουτοπόνηρες θεωρίες της σύγχρονης ειδικολαγνείας περί «καταλληλότητας», προόδου των «αρίστων» στις θέσεις εξουσίας κ.λ.π. αποδείχτηκαν τερατώδεις χίμαιρες. Οι «άριστοι» αποδεικνύονται (χωρίς σχεδόν εξαίρεση) υπερφίαλοι, κενόδοξοι, υπόδουλοι της ματαιότητας τους. Αποδεικνύονται πιο μέτριοι από αυτούς, που κρίνονται ως ακατάλληλοι να (συν)αποφασίζουν (το πόπολο δηλαδή). Η σύγχρονη αριστοκρατία, η αριστοκρατία των «ειδικών» αποδεικνύεται το ίδιο ρηχή με την κληρονομική αριστοκρατία. Δεν λέει κανείς (ούτε και εγώ) ότι δεν χρειάζεται ή επαγγελματική εξειδίκευση (για την ποιοτική και ποσοτική αύξηση της παραγωγικότητας- με την ευρύτερη έννοα), όμως πρέπει να υπάρχει το μέτρο της λογικής. Ούτε ο ειδικός είναι παντογνώστης στον τομέα του, ούτε ο ανειδίκευτος είναι υποχρεωτικά άσχετος. Αλλωστε ποια είναι η ειδοποιός διαφορά αυτών των δύο; Ότι ο ειδικός κατέχει και αποκρύπτει με συντεχνιακή μιζέρια, όποιο τμήμα της τέχνης του δεν έχει γίνει ευρέως γνωστό. Πράγματα που την μία ημέρα αποτελούν «υψηλή» εξειδίκευση, την άλλη γίνονται κτήμα του απλού λαού. Γιατί γίνεται αυτό; Γιατί υπάρχουν και εκείνοι οι ειδικοί (συνήθως είναι από τους καλύτερους στον τομέα τους) που αποποιούνται τα συντεχνιακά κεκτημένα προνόμια και αποκαλύπτουν την απλότητα των γνώσεων τους, ή ακόμη περισσότερο, πασχίζουν να εκλαϊκεύσουν και τα όσα είναι πράγματι δυσνόητα για τον ανειδίκευτο. (Αντίθετα με την πλειοψηφεία, που χρησιμοποιούν την ορολογία της ειδικότητας τους, για να συσκοτίζουν τους εκτός συντεχνίας – ότι δήθεν ο τάδε, άγνωστος στους πολλούς, όρος εμπεριέχει δυσνόητα για τους αμύητους μυστήρια).

Συνεπώς το ότι δεν προσκυνάω την «παντογνωσία» κανενός, δεν σημαίνει ότι περιφρονώ τις γνώσεις και τις ικανότητες ( όποιου τις έχει πραγματικά). Αντίθετα καλώ καθέναν, που έλαβε το δώρο του πνεύματος, να το καταθέσει στην κοινωνία, τώρα που τον χρειάζεται, ειδάλλως να μείνει παράμερα σαν σοφός μπούφος.

Δεν χρειάζεται συνταγματική αναπροσαρμογή, ούτε χρήματα, ούτε χρόνος για να επαναφέρουμε τον σπουδαιότερο θεσμό στην κοιτίδα της δημοκρατίας. Διδαγμένοι μάλιστα από το παρελθόν και την ιστορία μπορούμε να τον προστατέψουμε από τον εκφυλισμό. Ας στήσουμε άμεσα το ηλεκτρονικό βήμα της σύγχρονης Πνύκας και ας προσέλθει σε αυτό, όστις βούλεται αγορεύειν.

Παναγιώτης Θ. Ρέππας

sourta-ferta

Πόσες ώρες ύπνου χρειαζόμαστε;

2011-04-22T18:10:00.001+03:00

Λιγότερος ύπνος = χειρότερες επιδόσεις χωρίς να το συνειδητοποιούμε.

Πόσον ύπνο χρειαζόμαστε πραγματικά; Λανθασμένα νομίζουμε ότι, αν κοιμόμαστε τουλάχιστον τέσσερις ή πέντε ώρες τη νύχτα, το σώμα θα προσαρμοστεί στον λιγότερο ύπνο και θα λειτουργεί κανονικά.

Ομως ο Ντέιβιντ Ντίντζες, επικεφαλής του Εργαστηρjavascript:void(0)ίου Υπνου και Χρονοβιολογίας του Πανεπιστημιακού Νοσοκομείου της Πενσιλβάνια, ο οποίος κατέχει το αμφιλεγόμενο «ρεκόρ» του να έχει στερήσει τον ύπνο σε περισσότερους ανθρώπους απ' οποιονδήποτε άλλο ερευνητή στον κόσμο, έχει αντίθετη άποψη. Στην μεγαλύτερη έρευνα του είδους χώρισε δεκάδες ανθρώπους σε τρεις ομάδες ύπνου: η πρώτη κοιμόταν τέσσερις ώρες τη μέρα, η δεύτερη έξι και η τρίτη και πιο τυχερή οκτώ ώρες επί δυο εβδομάδες.

Στη διάρκεια της μέρας, οι ερευνητές τους εξέταζαν κάθε δυο ώρες. Τους έβαζαν μπροστά από έναν υπολογιστή για 10 λεπτά και τους ζητούσαν να πατούν ένα πλήκτρο αμέσως μόλις έβλεπαν έναν αριθμό να αναβοσβήνει στην οθόνη σε άτακτα διαστήματα. Ακόμη και μια καθυστέρηση μισού δευτερολέπτου φανερώνει μια διάλειψη σε υπνηλία, γνωστή ως «μικροΰπνος».

Η άσκηση αυτή είναι πολύ εύκολη για όσους έχουν κοιμηθεί καλά. Χρησιμοποιείται για να μετρήσει την ικανότητα παρατεταμένης προσοχής που χρειάζονται οι πιλότοι, οι οδηγοί φορτηγών μεγάλων αποστάσεων και οι αστροναύτες. Η προσοχή είναι επίσης απαραίτητη για να μπορεί να παραμένει συγκεντρωμένος κάποιος στη διάρκεια μιας σύσκεψης, να διαβάζει μια παράγραφο μια φορά αντί για πέντε ή να οδηγήσει αυτοκίνητο. Για να τρακάρει ένας οδηγός, αρκεί να αποσπαστεί η προσοχή του για δυο δευτερόλεπτα.

Οπως ήταν αναμενόμενο στην έρευνα του Ντίντζες, όσοι κοιμόντουσαν οκτάωρο δεν είχαν καμία διάλειψη προσοχής. Το ενδιαφέρον είναι ότι όσοι κοιμόντουσαν τετράωρο ή εξάωρο εμφάνιζαν χειρότερα αποτελέσματα στην άσκηση κάθε μέρα που περνούσε. Την έκτη μέρα, ο ένας στους τέσσερις από την ομάδα του εξάωρου ύπνου κοιμόταν μπροστά στον υπολογιστή.

Η ομάδα των έξι ωρών ύπνου δεν τα πήγε καλύτερα ούτε στα τεστ μνήμης στο οποίο είχε να θυμηθεί αριθμούς και σύμβολα, ούτε σε άλλα τεστ που μετρούσαν την ταχύτητα και την ακρίβεια της σκέψης. Υστερα από δυο εβδομάδες, τα μέλη της ομάδας αυτής ήταν τόσο εξασθενημένα όσο εκείνα που (σε άλλη έρευνα του Ντίντζες) είχαν να κοιμηθούν 24 ώρες -το νοητικό αντίστοιχο του να είναι κάποιος μεθυσμένος.

Οι οκτώ ώρες ύπνου λοιπόν είναι ιδανικές και οι έξι όχι αρκετές. Τι θα συμβεί αν μοιράσουμε τη διαφορά; Ποιο είναι το όριο κάτω από το οποίο πλήττεται η νοητική ικανότητα ενός ατόμου;

Ετερη έρευνα του Γκρέγκορι Μπελένκι, διευθυντή στο τμήμα νευροεπιστήμης στο Στρατιωτικό Ινστιτούτο Ερευνών του Μέριλαντ, έβαλε ανθρώπους να κοιμούνται τρεις, πέντε, επτά και εννιά ώρες τη μέρα. Οσοι κοιμούνταν εννιά ώρες είχαν ίδιες επιδόσεις με εκείνους που κοιμούνταν οκτώ. Ομως στην ομάδα των επτά ωρών, οι επιδόσεις έφθιναν επί τρεις μέρες προτού σταθεροποιηθούν σε ένα επίπεδο χαμηλότερο από το αρχικό.

Οι ζωές μας βεβαίως είναι γεμάτες ερεθίσματα τα οποία δεν είχαν οι ομάδες που συμμετείχαν στις δυο έρευνες και που ζούσαν επί δυο εβδομάδες στο εργαστήριο: καφές, λαμπερός φωτισμός, ο θόρυβος του γραφείου -όλα όσα λειτουργούν ως «αντίδοτο» στην έλλειψη ύπνου. Ομως αυτά κάνουν την δουλειά μόνο για ένα χρονικό διάστημα. Μετά αρχίζει η φθορά. «Δεν γίνεται εμφανής από την πρώτη μέρα, αλλά σε πέντε ή επτά μέρες», λέει ο Μπελένκι στους «New York Times». Οσοι κοιμούνται λιγότερες από οκτώ ώρες «ανταλλάσσουν ώρα ξύπνιοι εις βάρος της επίδοσης, εκτός αν κάνουν δουλειά που δεν απαιτεί πολλή σκέψη».

Δεν είναι βεβαίως όλοι ίδιοι. Υπάρχει ένα μικρό ποσοστό ανθρώπων -ο Ντίντζες το υπολογίζει στο 5% ή και μικρότερο- οι οποίοι για γενετικούς λόγους μπορούν να διατηρούν τις επιδόσεις τους με πέντε ή λιγότερες ώρες ύπνου. Υπάρχει επίσης ένα μικρό ποσοστό που χρειάζεται εννιά ή 10 ώρες ύπνου για να λειτουργήσει.

Οπως έδειξαν όλες οι έρευνες, το πιο ανησυχητικό είναι ότι όσοι από εμάς στερούμαστε τον ύπνο είμαστε πολύ κακοί κριτές των αναγκών μας σε ύπνο. Με άλλα λόγια, δεν καταλαβαίνουμε πόσο μας πλήττει η έλλειψη ύπνου και νομίζουμε ότι λειτουργούμε κανονικά ενώ στην πραγματικότητα οι επιδόσειας μας έχουν πέσει.

ΒΗΜΑ

sourta-ferta

Βυζαντινά μνημεία σε κίνδυνο στην Κωνσταντινούπολη

2011-04-22T14:10:00.001+03:00

Λόγω της κατασκευής υποθαλάσσιας σήραγγας.

Το βυζαντινό Παλάτι του Βουκολέοντος στην Κωνσταντινούπολη και η Μονή των Αγίων Σεργίου και Βάκχου - γνωστή ως μικρή Αγία Σοφία και έχει μετατραπεί σε τζαμί - κινδυνεύουν από την κατασκευή της νέας, υποθαλάσσιας σήραγγας η οποία θα συνδέσει την ευρωπαϊκή με την ασιατική πλευρά του Βοσπόρου.

Τα μνημεία είναι παραθαλάσσια και βρίσκονται πάνω στη χάραξη της διαδρομής. Γι΄αυτό και ο κίνδυνος είναι ορατός, παρόλο που τούρκοι αξιωματούχοι υποστηρίζουν ότι η εταιρεία που ανέλαβε την κατασκευή του έργου δεν θα προχωρήσει σε εκσκαφές, αν δεν εξασφαλισθεί η προστασία τους. Από την άλλη όμως υπάρχει προβληματισμός σχετικά με τα αρχαία που θα εντοπισθούν για πρώτη φορά. Το γεγονός εξάλλου, ότι υπάρχει ένα κακό προηγούμενο, συγκεκριμένα το «Εργο του Μαρμαρά», το οποίο καθυστέρησε επί τριάμισι χρόνια λόγω εντοπισμού αρχαιοτήτων, οδήγησε στην απόφαση για καλύτερη προετοιμασία.

Για τον σκοπό αυτό επιστρατεύθηκαν σύγχρονες μέθοδοι γεωφυσικού ελέγχου με ραντάρ προκειμένου να ανιχνευθεί, αν στη διαδρομή της η σήραγγα θα συναντήσει μνημεία και να γίνει η αρχαιολογική χαρτογράφησή τους. Ο ειδικός στη βυζαντινή αρχιτεκτονική αναπληρωτής καθηγητής του Τμήματος Αρχαιολογίας του Πανεπιστημίου Μιμάρ Σινάν Χαλούκ Τσετίνκαγια και η ομάδα του εργάστηκαν επί έξι μήνες κατά μήκος της διαδρομής της σήραγγας και το πρώτο που δείχνει η έκθεσή τους είναι ότι η σημερινή ακτογραμμή Τσεσμέ - Τσανκούρταραν ήταν θάλασσα ως τη δεκαετία του 1950. Οπως αναφέρει λοιπόν τώρα η Γενική Διεύθυνση Διατήρησης Πολιτιστικής και Φυσικής Κληρονομιάς θα διεξαχθούν ανασκαφές στις περιοχές με αρχαιότητες υπό την επίβλεψη των αρχαιολόγων και ιστορικών τέχνης.

Να σημειωθεί ότι το Παλάτι του Βουκόλεoντοκ, ένα από τα βυζαντινά ανάκτορα της Κωνσταντινούπολης, ανεγέρθηκε πιθανότατα από τον Θεοδόσιο Β ' τον 5ο αιώνα στην όχθη της θάλασσας του Μαρμαρά αλλά το όνομά του φαίνεται ότι το πήρε επί Ιουστινιανού Α΄ μετά τον 6ο αιώνα, κατά την παράδοση από ένα άγαλμα που παρίστανε έναν ταύρο με λιοντάρι και είχε στηθεί εκεί. Στο πέρασμα των αιώνων το κτίριο υπέστη πολλές καταστροφές κυρίως από εχθρούς αλλά και ανακατασκευές.

Ο αυτοκράτορας Θεόφιλος για παράδειγμα ήταν αυτός που το ξανάχτισε, δίνοντάς του μεγαλύτερες διαστάσεις. Το 1204 όμως, καταλήφθηκε και λεηλατήθηκε από τους Σταυροφόρους, παρ΄ όλα αυτά, όταν το 1453 εισέβαλλε ο Μωάμεθ Β΄στην Πόλη σωζόταν ακόμη, έστω και σε ερειπιώδη κατάσταση. Η τελευταία μεγάλη καταστροφή που υπέστη ήταν το 1873 όταν ένα μέρος του ισοπεδώθηκε για την κατασκευή της σιδηροδρομικής γραμμής στο Σίρκετσι.

Η Μονή των Αγίων Σεργίου και Βάκχου κατασκευάστηκε από τον Ιουστινιανό, ο ναός μάλιστα αναφέρεται στον βίο του Αγίου Θεοφάνη ως κλεισμένου «εν τη μονή Ορμίσδου, Σεργίου και Βάκχου, τη παρακείμενη τω παλατίω». Σύμφωνα με τον Προκόπιο ήταν ένα λαμπρό οικοδόμημα με μαρμάρινους κίονες, ελληνικές επιγραφές σώζονται ακόμη εντός του ναού ενώ βότρυες και σταφύλια παραπέμπουν στον αρχαίο θεό Βάκχο. Σήμερα το μνημείο έχει πολλές ζημιές, κυρίως από τους κραδασμούς του σιδηροδρόμου: Λίθοι και τούβλα έχουν πέσει από τους τοίχους, όπως και το κονίαμα, οι αγιογραφίες είναι καλυμμένες από ασβέστη και πολλές θυρίδες είναι κλειστές. Ενα ακόμη μεγάλο δημόσιο έργο λοιπόν στην ακτίνα του μπορεί να αποβεί μοιραίο.

ΒΗΜΑ

sourta-ferta

Ασθενής σεισμική δόνηση στη Χαλκίδα

2011-04-22T11:24:00.002+03:00

Ασθενής σεισμική δόνηση, μεγέθους 3,7 βαθμών της κλίμακας Ρίχτερ σημειώθηκε στις 04:22 τα ξημερωματα, στον Νότιο Ευβοϊκό, 7 χλμ νοτίως της Χαλκίδας.

Ο σεισμός είχε εστιακό βάθος μόλις 10 χιλομέτρων, γι' αυτό και έγινε ιδιίτερα αισθητός στην ευρύτερη περιοχή της Εύβοιας και της Αττικής.

sourta-ferta

Τα κινηματογραφικά πρόσωπα του Ιησού

2011-04-22T11:10:00.000+03:00

Πάνω από πενήντα οι ταινίες και μίνι σειρές για τον Χριστό.

Από την εποχή της ταινίας «Πάθη» («The Passion Play of Oberammmergau», 1897) του Χένρι Σ. Βίνσεντ και της «Μισαλλοδοξίας» (1916) του Ντ. Γ. Γκρίφιθ μέχρι τα πρόσφατα «Πάθη του Χριστού» (2003) του Μελ Γκίμπσον, ο Υιός του Θεού επισκεπτόταν τακτικότατα το σελιλόιντ, με αποτέλεσμα οι ταινίες, τηλεταινίες και μίνι σειρές στις οποίες έχει μέχρι σήμερα συνολικώς εμφανισθεί να ξεπερνούν τις πενήντα.

Το ίδιο θα μπορούσες να πεις και για την μορφή του. Ταινία με την ταινία αλλάζει.

Ο κατά Χόλιγουντ «ορθόδοξος» Ιησούς είναι ξανθός, ζαχαρένιος, με αγγελικό πρόσωπο και απαλή φωνή - όπως ο Τζέφρεϊ Χάντερ στον «Βασιλιά των Βασιλέων» (1961) και ο Ρόμπερτ Πάουελ στον (με ένα Arlekin ξεχνιέμαι) «Ιησού από τη Ναζαρέτ» (1977) που σκηνοθέτησε για την τηλεόραση ο Φράνκο Τζεφιρέλι. Αυτές οι ταινίες είναι τα Κλασικά Εικονογραφημένα Πάθη του Ιησού με πλούσιο, αναγνωρίσιμο καστ, μπόλικη φλυαρία, καθόλου φασαρία και πάρα πολλές γραφικότητες. Η συνταγή έλεγε (και λέει) ότι στις «ορθόδοξες» ταινίες περί Χριστού ήξερες τι πρόκειται να δεις ενώ στις «ανορθόδοξες» ήξερες ότι θα ακολουθήσουν επεισόδια.

Τη διαφορά στους «ανορθόδοξους» σινέ - Χριστούς έκανε η ταινία του Μελ Γκίμπσον «Τα Πάθη του Χριστού» (2004), ένα εξουθενωτικό λουτρό αίματος με στόχο τον πόνο του θεατή, όπως ακριβώς πόνεσε ο Ιησούς μεταφέροντας τον σταυρό του στον Γολγοθά. Αν τα «Πάθη» διαφέρουν από τις περισσότερες θρησκευτικές ταινίες είναι στη λυσσαλέα επιμονή ενός θρησκόληπτου σκηνοθέτη να δείξει το φραγγέλυο να εισχωρεί μέσα στις σάρκες του Θεανθρώπου, όσο πιο ωμά και γραφικά γίνεται. Εχεις την αίσθηση ότι παρακολουθείς τον σχιζοφρενή δολοφόνο με το... μαστίγιο· και αν μάλιστα μπούμε στον κόπο να θυμηθούμε τον σάλο που η ταινία προκάλεσε αναστατώνοντας κύκλους εβραϊκών και χριστιανικών οργανώσεων, θα δούμε ότι η όλη φασαρία δεν ήταν τίποτε παραπάνω από ένα θαυματουργό διαφημιστικό τρικ για την προώθηση του έργου.

Βασισμένος στο ομότιτλο μυθιστόρημα του Νίκου Καζαντζάκη, ο «Τελευταίος Πειρασμός» (1988) του εξίσου θρησκόληπτου Μάρτιν Σκορτσέζε, πριν από δεκαεννιά χρόνια προκαλούσε την αμφισβήτηση και την οργή χιλιάδων φανατικών οι οποίοι εισέβαλαν με πριόνια στις καμπίνες προβολής και απειλούσαν να κάψουν τις κινηματογραφικές οθόνες επειδή θεωρούσαν βλάσφημη την εικόνα του Ιησού Χριστού να υποκύπτει στα ερωτικά τραγούδια και στους σεξουαλικούς πειρασμούς της Μαρίας Μαγδαληνής. Ενας Ιησούς αδύναμος και τρωτός, φοβισμένος και σχεδόν υποταγμένος στην αυθεντική προσωπικότητα της ταινίας, τον γρανιτένιο Ιούδα που έβλεπε τον Χριστιανισμό ως όχημα για την επανάσταση των Ιουδαίων κατά των Ρωμαίων.

Ο Ιησούς μπορεί κάλλιστα να θεωρηθεί ως ένας από τους εμπορικότερους ήρωες στην ιστορία του θεάματος. Στην ιστορία των ταινιών που έχουν γευθεί εκατομμύρια δολαρίων από τα Πάθη του, η πλειοψηφία έχει να κάνει περισσότερο με την λαμπρότητα της παραγωγής παρά με την οικονομία και την ασκητική - τα όσα με άλλα λόγια πρέσβευε ο ίδιος ο Ιησούς. Γι' αυτό άλλωστε και η καθαρότερη σε χριστιανικό πνεύμα ταινία της Ιστορίας του κινηματογράφου έχει ευρωπαϊκή ιθαγένεια και είναι το «Κατά Ματθαίον Ευαγγέλιο» ενός κομμουνιστή ποιητή, του Πιέρ Πάολο Παζολίνι. Παλεύοντας μεταξύ ιδεολογίας και συναισθήματος ο Παζολίνι δημιούργησε ένα ασπρόμαυρο διαμάντι μινιμαλισμού που κατάφερε να κάνει σκόνη την αδικαιολόγητη σπατάλη και το λούσο του Χόλιγουντ χωρίς να ξεφύγει γραμμή από το πρωτότυπο κείμενο του Ευαγγελιστή Ματθαίου. Η αίρεσή της είναι καθαρά αισθητική γιατί εδώ η μορφή του Χριστού, θέλει τον Θεάνθρωπο να μην μοιάζει ντε και καλά με τις εικόνες του που στολίζουν εκκλησίες (ο Παζολίνι χρησιμοποίησε έναν μελαχρινό για τον ρόλο του Ιησού, τον φοιτητή Ενρίκε Ιρατσόκι που δεν ήταν καν επαγγελματίας ηθοποιός).

Μα και το σκαμμένο πρόσωπο του Γουίλεμ Νταφόε στον «Τελευταίο πειρασμό» απείχε έτη φωτός από τον στιλπνό Ιησού του Χόλιγουντ, την ώρα που ο Τεντ Νίλι στο εκσυγχρονισμένο μιούζικαλ «Ιησούς Χριστός Υπέρλαμπρο Αστρο» (1973) του Νόρμαν Τζούισον, θύμιζε «παιδί των λουλουδιών», κάτι που ήταν στην πραγματικότητα ο Νίλι. Την ίδια χρονιά εμφανίστηκε ένα ακόμη μιούζικαλ, ακόμα πιο underground· το «Godspell του Ντέιβιντ Γκριν ,ήταν η μουσικοχορευτική εκδοχή του Κατά Ματθαίον Ευαγγελίου στο οποίο ο Ιησούς (Βίκτορ Γκάρμπερ) εμφανίζεται βαμμένος σαν κλόουν και με στολή... Superman.

Δεν μπορείς να αποκαλέσεις μια κωμωδία όπως το «Ενας προφήτης μα τι προφήτης» (1978) αιρετική, όμως παρ’ όλ’ αυτά η μνημειώδης σάτιρα των Μόντι Πάιθον απαγορεύτηκε σε κάποιες σκανδιναβικές χώρες, κάτι που περιέργως δεν έγινε στην Γερμανία όταν ο Αχτερμπους με τις «Τολμηρότητες στο σινεμά» παρουσίασε τον Ιησού να κατεβαίνει από τον Σταυρό και να γίνεται σερβιτόρος!

ΒΗΜΑ

Σαν σήμερα (18-2-1883) Γεννήθηκε ο Νίκος Καζαντζάκης

2011-02-18T11:35:00.000+02:00

O Νίκος Καζαντζάκης ήταν ένας από τους σημαντικότερους συγγραφείς του αιώνα που πέρασε. Yπήρξε και ο πιο πολυμεταφρασμένος αφού η φήμη του πέρασε τα σύνορα της Ελλάδας.

Γεννήθηκε το 1883 και πέθανε στις 26 Οκτωβρίου του 1957.

Μυθιστοριογράφος, ποιητής και θεατρικός συγγραφέας, έμεινε στην ιστορία κυρίως για τα έργα του «Ο Χριστός Ξανασταυρώνεται», «Βίος και Πολιτεία του Αλέξη Ζορμπά» και «Ο Τελευταίος Πειρασμός» (έγιναν και επιτυχημένες ταινίες).

Το 1914 ήρθε σε επαφή με το έργο του Δάντη, τον οποίο ο ίδιος χαρακτηρίζει στα ημερολόγια του ως έναν από τους δασκάλους του, μαζί με τον Όμηρο και τον Μπεργκσόν.

Το 1919 ο Ελευθέριος Βενιζέλος διόρισε τον Καζαντζάκη Γενικό Διευθυντή του Υπουργείου Περιθάλψεως, έχοντας ως αποστολή τον επαναπατρισμό Ελλήνων από την περιοχή του Καυκάσου. Oι εμπειρίες που αποκόμισε αξιοποιήθηκαν αργότερα στο μυθιστόρημα του «Ο Χριστός Ξανασταυρώνεται».

Επίσης εργάστηκε κατά διαστήματα ως ανταποκριτής σε εφημερίδες.

Προτάθηκε τρεις φορές για το Βραβείο Νόμπελ ενώ διορίστηκε στην UNESCO, αναλαμβάνοντας ως αποστολή, την προώθηση μεταφράσεων κλασικών λογοτεχνικών έργων, με απώτερο στόχο την γεφύρωση των διαφορετικών πολιτισμών.

Το 1954 η Ιερά Σύνοδος με έγγραφό της ζητούσε από την κυβέρνηση την απαγόρευση των βιβλίων του. Τελικά, ο Καζαντζάκης δεν αφορίστηκε αλλά η Ιεραρχία της Εκκλησίας της Ελλάδας τον καταράστηκε.

Ανάμεσα στα έργα του ξεχωρίζουν επίσης τα μυθιστορήματα: «Ο καπετάν Μιχάλης» (1953), «Ο Φτωχούλης του Θεού» (1956), «Αναφορά στον Γκρέκο» (1961) , «Οι αδερφοφάδες. θέλει, λέει, να 'ναι λεύτερος, σκοτώστε τον!» (1963) και «Συμπόσιον» (1971) όπως επίσης και οι μεταφράσεις του στα έργα «Ιλιάδα», «Ομήρου Οδύσσεια», «Θεία Κωμωδία», «Φάουστ» και «Αγιος Φραγκίσκος της Ασίζης» του Joergensen.

Στον τάφο του Καζαντζάκη, μετά από απαίτηση του ιδίου, χαράχθηκε η επιγραφή: «Δεν ελπίζω τίποτα, δε φοβάμαι τίποτα, είμαι λέφτερος».

ΒΗΜΑ

sourta-ferta

Ακούει κανείς ...στον δήμο Χαλκιδέων???

2011-01-13T17:21:00.000+02:00

Αρχικά ήθελα να ευχαριστήσω τα Blogs και τα sites που δημοσίευσαν την καταγγελία μου (14/12/2010).

Ακολούθως θα ήθελα να ενημερώσω ότι ενα μήνα μετά δεν έχει αλλάξει τίποτα, αν εξαιρέσει κανείς την μια από τις γλάστρες η οποία αντικαταστάθηκε από το μόνιμα παρκαρισμένο αυτοκίνητο του επιχειρηματία το οποίο δεν έχει ούτε σήμα κυκλοφορίας κολλημένο, και όπως είναι φυσικό δεν έλαβα και καμία απάντηση στο μήνυμά μου αυτό από το δήμο.

Τελικά ένα η και περισσότερα απο τα παρακάτω τελικά φαίνεται να ισχύει:

1. Ο Δήμος Χαλκιδαίων έχει το email καταγγελιών για τα μάτια του κόσμου η γενικότερα για να δείχνει εκσυγχρονισμένος αλλά τελικά δεν το βλέπει κανένας.

2. Ο υπάλληλος που έχει ευθύνη να το διαβάζει τελικά το μόνο που έχει μάθει είναι να διαγράφει τα εισερχόμενα για να είναι πάντα καθαρό και τακτοποιημένο.

3. Η σχέση του δήμου με τη δημοτική αστυνομία είναι ανύπαρκτη έτσι ο υπάλληλος δεν ξέρει τι να το κάνει.

4. Ο υπάλληλος δεν γνωρίζει ελληνικά.

5. Η δημοτική αστυνομία ενημερώνεται για τις καταγγελίες αλλά δεν ξέρει να πάει στο σημείο μιας και μονίμως την βρίσκει κανείς στο κέντρο της πόλης να κάνει χρέη τροχαίας και εισπράκτορα.

6. Οι πελατειακές σχέσεις, λόγω κρίσης και της περικοπής του εισοδήματος των εργαζομένων σε διάφορες θέσεις στο δήμο είναι σε ακόμα καλύτερη κατάσταση απο παλιά οπότε και οι όποιες καταγγελίες καταλήγουν στο καλάθι με τα σκουπίδια.

Τελικά ίσως θα πρέπει να παρακάμψω το Δήμο και να στείλω το μήνυμα αυτό ψηλότερα στην ιεραρχία (αν υπάρχει και ιεραρχία) μπας και ακουστώ αλλά και για να μάθουν το πόσο καλά δουλεύει το σύστημα στην Χαλκίδα

ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ και.... ΚΑΛΕΣ ΔΟΥΛΕΙΕΣ!!!!

Πολίτης Χαλκίδας.

Από:sourta-ferta

Σχέδιο πόλης έξω Παναγίτσας: Κοροϊδίας....το ανάγνωσμα

2010-11-29T12:10:00.001+02:00

ΠΑΥΣΗ ΕΡΓΑΣΙΩΝ ΩΣ ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΠΡΟΩΘΗΣΗ ΕΠΙΛΥΣΗΣ ΤΟΥ ΖΗΤΗΜΑΤΟΣ ΕΝΤΑΞΗΣ ΤΗΣ ΠΕΡΙΟΧΗΣ ΕΞΩ ΠΑΝΑΓΙΤΣΑΣ ΣΤΟ ΣΧΕΔΙΟ ΠΟΛΗΣ ΤΣ ΧΑΛΚΙΔΑΣ.

Από τον Νοέμβριο του 2009, όταν το Υ.ΠΕ.ΚΑ. αιτήθηκε από τον Δήμο Χαλκιδέων και την Νομαρχία Ευβοίας την συλλογή και αποστολή συγκεκριμένων εγγράφων προκειμένου να εκκινήσουν επιτέλους οι διαδικασίες ένταξης της περιοχής μας στο Σχέδιο Πόλης της Χαλκίδας, ήδη τον παρόντα χρόνο και δη περί τα τέλη του Νοεμβρίου του 2010 και ένα έτος κατόπιν, επί του εν λόγω ζητήματος δεν έχει παρατηρηθεί η παραμικρή θετική εξέλιξη.

Αν και το μεγαλύτερο μέρος του αιτηθέντος εκ του Υ.ΠΕ.ΚΑ υλικού έχει ήδη συλλεχθεί και αποσταλλεί, εντούτοις γραφειοκρατικά και όχι μόνο προβλήματα εμποδίζουν την όλη ενέργεια. Παρά τις φιλότιμες προσπάθειες της Νομαρχίας Ευβοίας και των επιφορτισμένων με το θέμα υπαλλήλων της, οι έτεροι υπεύθυνοι του Δήμου Χαλκιδέων επιδεικνύουν προκλητική αδιαφορία ως προς την εξέλιξη του ζητήματος και εφευρίσκουν συνεχώς νέα προβλήματα σχετικά με την επίλυση του. Δεν είναι τυχαίο, αφενός πως σε δύο (2) εποικοδομητικές συναντήσεις της Νομαρχιακής Αυτοδιοίκησης και των μελετητών του έργου ενώπιον του Υ.ΠΕ.ΚΑ και των εκεί προϊσταμένων, οι υπηρεσίες του Δήμου Χαλκιδέων απουσίαζαν παντελώς, αν και ο ρόλος τους τυγχάνει ο σημαντικότερος και ήδη είχαν ενημερωθεί σχετικά.

Αφετέρου, προς περαιτέρω γνώση σας και παρά το γεγονός ότι έχουμε ήδη φθάσει σε τελικό στάδιο έγκρισης του Σχεδίου από το Υ.ΠΕ.ΚΑ , ο Δήμος και οι αρμόδιοι υπάλληλοι του, αντί να συνεργάζεται με τους μελετητές για το καλύτερο και ταχύτερο δυνατό αποτέλεσμα, αναλώνεται σε μια στείρα ανταλλαγή αλληλογραφίας μαζί τους, με σφόδρα πιθανό το ενδεχόμενο ανοικτής αντιπαράθεσης και αντιδικίας, που αφενός οδηγεί την μέχρι του χρονικού αυτού σημείου προσπάθεια σε τέλμα και αφετέρου ο μοναδικός κοινωνός των συνεπειών της στάσης αυτής τυγχάνουν αποκλειστικά τα συμφέροντα μας και μόνο.

Τα όποια δελτία τύπου εκδοθέντα εκ του Δημάρχου προεκλογικά στα τοπικά μέσα μαζικής ενημέρωσης περί αίσιας και ταχείας επίλυσης του προβλήματος όχι μόνο δεν ανταποκρίνονται στην πραγματικότητα - για αυτό εξάλλου σας ενημερώνουμε προκειμένου να υπάρχει μία υποστατή εικόνα της διαμορφωθείσης έως τώρα κατάστασης - αλλά εκ του αποτελέσματος αποτέλεσαν προεκλογικό πυροτέχνημα για ψηφοθηρικούς και έτερους λόγους.

Από την πλευρά μας δεσμευόμαστε προς εντονότερες πιέσεις και δραστικότερα μέτρα, ειδικά αν δεν υπάρξει η παραμικρή συμμόρφωση προς την έγκαιρη και σύγκαιρη ανάληψη πρωτοβουλιών εκ μέρους των υπευθύνων. .

ΕΚ ΤΟΥ ΔΙΟΙΚΗΤΙΚΟΥ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟΥ

Η ακμή συνδέεται με αυξημένο κίνδυνο αυτοκτονίας στους νέους

2010-11-13T10:41:00.000+02:00

Οι νέοι που έχουν έντονα σημάδια ακμής στο πρόσωπο, θα πρέπει να παρακολουθούνται προσεκτικά, επειδή εμφανίζουν αυξημένο κίνδυνο αυτοκτονίας, σύμφωνα με μια νέα σουηδική επιστημονική έρευνα, που επίσης εκτιμά ότι υπάρχει περίπτωση (αλλά όχι βεβαιότητα) ότι ο κίνδυνος, σε μερικές περιπτώσεις, γίνεται χειρότερος από τα φάρμακα κατά της ακμής.

Η δερματική πάθηση ταλαιπωρεί, σε μικρότερο ή μεγαλύτερο βαθμό, οκτώ στους δέκα εφήβους. Οι πιο σοβαρές περιπτώσεις παραμορφώνουν το πρόσωπο και δημιουργούν πολύ έντονα αρνητικά συναισθήματα για τον εαυτό τους στους άτυχους νέους.

Οι ερευνητές του διεθνούς φήμης Ινστιτούτου Καρολίνσκα, υπό τον Άντερς Σάντστρομ, που δημοσίευσαν τη σχετική μελέτη στο βρετανικό ιατρικό περιοδικό “British Medical Journal”, σύμφωνα με το πρακτορείο Ρόιτερ και τη βρετανική «Γκάρντιαν», ανέφεραν ότι φάρμακα όπως το Roaccutane (isotretinoin) που χορηγούνται για την ακμή, μειώνουν τον κίνδυνο αυτοκτονίας σε μερικούς νέους, καθώς βελτιώνουν την εμφάνισή τους, όμως σε μερικούς ευαίσθητους νέους μπορεί να φέρνουν το ακριβώς αντίθετο αποτέλεσμα, ενισχύοντας την αυτοκτονική συμπεριφορά.

Οι σουηδοί επιστήμονες, μελετώντας περίπου 5.800 περιστατικά, διαπίστωσαν ότι ο κίνδυνος αυτοκτονίας αυξάνεται ένα έως τρία χρόνια πριν αρχίσει η χορήγηση ενός τέτοιου φαρμάκου, πράγμα που δείχνει ότι η ίδια η ακμή αυξάνει τον κίνδυνο. Οι ενδείξεις όμως δεν είναι εξίσου ξεκάθαρες αναφορικά με τον ρόλο που παίζει ένα φάρμακο όπως η isotretinoin, καθώς ο υψηλότερος κίνδυνος καταγράφηκε περίπου έξι μήνες μετά τη διακοπή της θεραπείας με το φάρμακο.

«Μερικοί ασθενείς, πιθανώς ευαίσθητοι στο φάρμακο, που έκαναν την πρώτη τους απόπειρα αυτοκτονίας σε στενή σχέση με την θεραπεία, ίσως το έκαναν λόγω έκθεσής τους στο φάρμακο», σύμφωνα με τους ερευνητές. Πρόσθεσαν ότι, από την άλλη, μπορεί μερικοί «ασθενείς που δεν είδαν βελτίωση από την θεραπεία, να απελπίστηκαν από την προοπτική να συνεχίσουν να ζουν με μια τόσο παραμορφωτική για το πρόσωπό τους ακμή».

Όπως είπαν, αν όντως το φάρμακο το ίδιο σχετίζεται με την επιδείνωση μιας αυτοκτονικής διάθεσης, τότε νέες έρευνες στο μέλλον θα πρέπει να εντοπίσουν ποιοι νέοι είναι πιο ευαίσθητοι και ευάλωτοι σε αυτό. Όπως αναφέρουν, μπορεί να κινδυνεύουν περισσότερο όχι όσοι ήδη έκαναν μια τέτοια απόπειρα, καθώς απόπειρες αυτοκτονίας μπορεί να συμβούν αρκετό καιρό (μέχρι κι ένα χρόνο) μετά τη διακοπή της θεραπείας με το φάρμακο.

Η νέα έρευνα αναμένεται να αναζωπυρώσει τη διαμάχη κατά πόσο πράγματι τα φάρμακα κατά της ακμής, όπως το Accutane της Roche (που εμφανίστηκε το 1982 και έχει έκτοτε επικριθεί για διάφορες πιθανές παρενέργειες, κάτι που η παραγωγός ελβετική εταιρία έχει αρνηθεί), μπορούν να επιδεινώσουν τις αυτοκτονικές σκέψεις στους νέους.

Σύμφωνα με τη λέκτορα του Τμήματος Φαρμακολογίας του πανεπιστημίου του Μπαθ Σάρα Μπέιλι, η νέα σουηδική μελέτη ενισχύει μεν την άποψη ότι η ίδια η ακμή μπορεί να έχει σοβαρές ψυχολογικές επιπτώσεις σε ένα νέο, προκαλώντας ένα μικρό κίνδυνο αυτοκτονίας σε μερικές επιπτώσεις, όμως, από την άλλη, δεν επιλύει το επίμαχο ζήτημα του τυχόν αυξημένου κινδύνου από την χρήση isotretinoin, η περιέχεται πια και σε άλλα σχετικά φάρμακα που κυκλοφορούν στην αγορά από τις εταιρίες Mylan, Ranbaxy, Teva κ.α.

Μια καναδική έρευνα που δημοσιεύτηκε στο ψυχιατρικό περιοδικό “Journal of Clinical Psychiatry” το 2008, βρήκε ότι το συγκεκριμένο φάρμακο μπορεί να διπλασιάσει τον κίνδυνο κατάθλιψης. Από την άλλη, μια φετινή νορβηγική μελέτη διαπίστωσε ότι τα επίπεδα κατάθλιψης και αυτοκτονικών σκέψεων διπλασιάζονται ή και τριπλασιάζονται ούτως ή άλλως στους νέους με την πιο σοβαρή ακμή, δείχνοντας έτσι ότι το φάρμακο μάλλον δεν έχει σχέση..

ΣΚΑΪ

Τι χρώμα εσώρουχα φοράς;

2010-11-06T11:40:00.001+02:00

Την επόμενη φορά που θα βγεις στα μαγαζιά με σκοπό ν' αγοράσεις εσώρουχα, σκέψου διπλά το χρώμα που θα διαλέξεις.

Όπως φαίνεται, η χρωματική αυτή επιλογή των γυναικείων εσωρούχων, μπορεί να πει πολλά για τις επιδόσεις σου στο κρεβάτι, στη σχέση και γενικά να δείξουν πολλά για σένα ως χαρακτήρα, σύμφωνα με δημοσίευμα της "Daily Mail".

Σύμφωνα με την έρευνα που έγινε, τα κόκκινα εσώρουχα δείχνουν πως είσαι οτιδήποτε άλλο παρά ντροπαλή, ενώ αν προτιμάς τα ροζ, δεν σου αρέσει να έχεις το πάνω χέρι.

Τα λευκά εσώρουχα, προτιμώνται από κορίτσια που έχουν όρεξη για μάθηση στο σεξ και όχι μόνο.

Βάσει ψηφοφορίας μάλιστα, το 72% των γυναικών προτιμούν πλέον εσώρουχα στο χρώμα
του δέρματος αποφεύγοντας τα κλασικά λευκά ή τα σέξι μαύρα εσώρουχα. Το ανερχόμενο ποσοστό πωλήσεων εσωρούχων στο χρώμα του δέρματος, έκαναν τους ιδιοκτήτες καταστημάτων να τρίβουν τα χέρια τους βγάζοντας απο τα συρτάρια τους ότι είχε απομείνει στα χρώματα που δεν προτιμήθηκαν το προηγούμενα χρόνια. Οι αυξήσεις εσωρούχων κατά 38% από χρονιά σε χρονιά, δίνει ένα αισιόδοξο μήνυμα, πως η γυναίκα γυρίζει την πλάτη στη κρίση. .

Θητεία εννέα μηνών μόνο στον Στρατό Ξηράς

2010-09-09T13:46:00.000+03:00

Καταργείται σε Ναυτικό και Αεροπορία

Σε 2,5 - 3 χρόνια καταργείται, σταδιακά όμως, η στρατιωτική θητεία στο Ναυτικό και την Αεροπορία και όλοι οι νέοι θα εκπληρώνουν στρατιωτική υποχρέωση εννέα μηνών στον Στρατό Ξηράς. Θέμα αύξησης της θητείας δεν υπάρχει.

Με αυτόν τον κατηγορηματικό τρόπο και από το βήμα της Επιτροπής Εξωτερικών και Αμυνας της Βουλής έκλεισε ο αναπληρωτής υπουργός Εθνικής Αμυνας Πάνος Μπεγλίτης το θέμα της διάρκειας της θητείας την οποία, παρά τις διαψεύσεις, η «ραδιοαρβύλα» ανεβάζει από μέρα σε μέρα σε... 14 μήνες. Μάλιστα είναι τόσο έντονη η σχετική φημολογία ώστε στις δύο τελευταίας σειρές κατάταξης αυξήθηκε ο αριθμός των προσερχομένων προκειμένου να αποφύγουν την (δήθεν) επερχόμενη αύξηση!

«Η θητεία δεν θα αυξηθεί παρά τα διάφορα που ακούγονται στο πλαίσιο μιας

κατασκευασμένης, συνειδητής ή ασυνείδητης, παραπληροφόρησης. Οχι, δεν έχουμε καμία πρόθεση να αυξήσουμε τη θητεία» τόνισε χαρακτηριστικά ο κ. Μπεγλίτης, αφήνοντας ανοιχτό το ενδεχόμενο η σχετική φημολογία να προέρχεται από συγκεκριμένο κέντρο. Ο κ. Μπεγλίτης άσκησε σκληρή κριτική στη Ν.Δ., λέγοντας ότι έκανε τη μείωση της θητείας μόλις έναν μήνα πριν από τις εκλογές του 2009 για «προεκλογικές σκοπιμότητες». Μάλιστα αποκάλυψε ότι η μείωση χωρίς μελέτη και προετοιμασία «μας έχει οδηγήσει σε πολύ σοβαρά προβλήματα», υπονοώντας ότι αυτή η κίνηση δημιούργησε προβλήματα πληρότητας σε μονάδες... Οπως είπε ο υπουργός, ένας από τους τρόπους για να αντιμετωπιστεί η κατάσταση είναι ο νέος θεσμός του Ειδικού Εφέδρου Οπλίτη που ετοιμάζεται: οι νέοι, μετά την απόλυσή τους, θα μπορούν να μένουν από 6 μήνες έως 3 χρόνια στο Στράτευμα έναντι «σημαντικής χρηματικής παροχής».

Επιλεκτικά Φύλλα Πορείας

Επίσης ο κ. Π. Μπεγλίτης κατήγγειλε ότι επί κυβερνήσεως Ν.Δ. αξιωματικοί που υπηρετούσαν σε υπουργικά γραφεία έπαιρναν 25, 28 και 30 ημερήσια Φύλλα Πορείας τον μήνα, ενώ οι ομοιόβαθμοί τους έπαιρναν από 10 έως 14. «Υπήρχε ευνοιοκρατία» είπε για την πάγια αυτή παροχή στους αξιωματικούς. Ανήγγειλε δε ότι τα Φύλλα Πορείας δεν θα καταργηθούν, όμως εξετάζεται «η ενσωμάτωσή τους στο ενιαίο μισθολόγιο, χωρίς καμία περαιτέρω μείωση των μισθών αλλά και των Φύλλων Πορείας».

ΤΑ ΝΕΑ

sourta-ferta

Και πίσσα ...και φτερά

2010-08-20T11:26:00.001+03:00

Εκτός προγράμματος εκτέλεσης έργων του Δήμου Χαλκιδέων βρίσκεται για μία ακόμη φορά η γειτονιά πίσω από νέο ΚΤΕΛ της πόλης. Σκουπίδια αναρχία στην στάθμευση των ταξί και των ΙΧ αυτοκινήτων κάνουν αφόρητη την ζωή των κατοίκων. Ο δρόμος πίσω από το πρώην εργοστάσιο Γεωργιάδη και η οδός Καλλιρρόης παραμένουν χωματόδρομοι και οι διαβρώσεις του οδοστρώματος θυμίζουν βομβαρδισμένη περιοχή. Ούτε ένα κιλό άσφαλτο δεν περισσεύει για την γειτονιά στον Δήμο Χαλκιδέων, αλλά όπου ν' είναι οι εκλογές πλησιάζουν ...κι εμείς διαθέτουμε και πίσσα ...και φτερά
Από:sourta-ferta

Εθισμένος στο τσιγάρο, στο ποτό και…στο Ίντερνετ;(!)

2010-08-04T18:41:00.000+03:00

Το Διαδίκτυο είναι για τους περισσότερους έφηβους και νέους στον ανεπτυγμένο «Δυτικό» κόσμο ένα κομμάτι της καθημερινότητας τους και η επίσκεψη σελίδων κοινωνικής δικτύωσης όπως το Facebook ή το twitter κάτι το αυτονόητο. Ολοένα και περισσότεροι ψυχολόγοι και λοιποί επιστήμονες αποδέχονται και χρησιμοποιούν τον όρο εθισμός στη χρήση του Διαδικτύου. Το Internet είναι και με τη βούλα η νέα μορφή εξάρτησης που πλήττει ολοένα και αυξανόμενο αριθμό χρηστών του παγκόσμιου ιστού. Η αλλοτρίωση και ο απομονωτισμός των σύγχρονων κοινωνιών, ο εκφυλισμός θεσμών όπως η εκπαίδευση και η οικογένεια και η ανάγκη για επικοινωνία οδηγούν στην εξάρτηση από το ιντερνέτ και εν τέλει συγκροτούν αντικοινωνικά άτομα. Διότι η φράση «παιδάκι θες να παίξουμε;» ή «θες να γίνουμε φίλοι;» σήμερα αντικαθίσταται από την φράση «τον έκανα add στο facebook». Ο χαρακτηρισμός «είναι η ψυχή της παρέας» ή «είναι πολύ κοινωνικός» αλλάζει και γίνετε «Έφτασα τα χίλια «τιτιβίσματα» (tweets).

Είναι προφανές ότι δεν διαφωνώ με την πρόοδο και δεν αρνούμαι τη χρησιμότητα του νέου αυτού μέσου. Αυτό που επισημαίνω είναι πως η ανθρώπινη επικοινωνία διαμεσολαβείτε από σελίδες κοινωνικής δικτύωσης και παύει να είναι διαπροσωπική.

Η εξάρτηση από το Διαδίκτυο είναι επικίνδυνη όπως επισημαίνουν ειδικοί ερευνητές και

έχει ψυχολογικά και παθολογικά συμπτώματα. Ο εθισμένος δηλαδή αυτός που περνά 5-10 ώρες ημερησίως μπροστά στην οθόνη του ηλεκτρονικού υπολογιστή όταν δε χρησιμοποιεί υπολογιστή νιώθει αμηχανία, ταραχή, εκνευρισμό και δεν έχει ανάγκη για κοινωνικές επαφές ή εξόδους. Όπως επισημαίνει ο καθηγητής της Ιατρικής Σχολής του University of Notre Dame στο Σύδνεϋ, Λόρενς Λαμ «Δεν θέλουν να δουν τους φίλους τους, να συμμετέχουν σε οικογενειακές συγκεντρώσεις, να περνούν χρόνο με τους γονείς ή τα αδέρφια τους». Ο δρ.Λόρενς Λαμ ξεκαθαρίζει πως πρόκειται για άτομα που δεν παρουσιάζουν διανοητικά προβλήματα αλλά αντίθετα κάνουν παθολογική χρήση του Ιντερνέτ. Συμπέρασμα της εργασία του ερευνητή είναι πως η υπερβολική πλοήγηση στο διαδίκτυο επηρεάζει τον ψυχισμό των νέων. Μάλιστα οι εθισμένοι χρήστες έχουν 150% περισσότερες πιθανότητες εμφάνισης κατάθλιψης.

Στέλιος Θεοδώρου

Sourta-Ferta

ΓΙΟΡΤΗ ΜΕΛΙΟΥ ΣΤΗ ΣΤΕΝΗ

2010-07-16T14:42:00.000+03:00

Καλοκαιρινές Εκδηλώσεις - Γιορτή μελιού στην Στενή

Σάββατο 31 Ιουλίου 2010

Για τέταρτη συνεχόμενη χρονιά στη στενή θα γίνει και φέτος η γιορτή μελιού. Αυτή τη φορά θα πραγματοποιηθεί στο χώρο του σχολικού συγκροτήματος, στην πάνω Στενή.

Διοργανωτές της γιορτής είναι ο Μελισσοκομικός Συνεταιρισμός Στενής, ο φυσιολατρικός – Ορειβατικός Σύλλογος Στενής, η Αθλητική Ένωση Διρφύων και ο Δήμος Διρφύων.

Στόχος της εκδήλωσης όπως κάθε χρονιά είναι η προβολή του μελιού και γενικά των προϊόντων της μέλισσας σε συνδυασμό με τη διασκέδαση των κατοίκων και των επισκεπτών.

Στην εκδήλωση θα προσφερθούν πολλά και διάφορα γλυκίσματα με βάση το μέλι και οι
παρευρισκόμενοι θα διασκεδάσουν υπό τους ήχους ζωντανής παραδοσιακής μουσικής.

Κατά την διάρκεια της εκδήλωσης οι μελισσοκόμοι θα ενημερώνουν και θα δίνουν απαντήσεις για θέματα που αφορούν τη μέλισσα και το μέλι.

Οι διοργανωτές της εκδήλωσης σας περιμένουν και σας υπόσχονται μια βραδιά που σίγουρα θα σας αφήσει κυριολεκτικά και μεταφορικά μια γλυκιά γεύση

http://drolapia.blogspot.com/
sourta-ferta

Τραγωδία στο Αλιβέρι

2010-07-01T10:53:00.000+03:00

Μοιραία αποδείχτηκε η πτώση ενός Ι.Χ με πέντε επιβαίνοντες, εκ των οποίων τρία παιδιά, στη θαλάσσια περιοχή Νηρέως του Αλιβερίου Ευβοίας.

Διερχόμενο αυτοκίνητο εξετράπη της πορείας του και έπεσε στη θάλασσα, με αποτέλεσμα να πνιγούν δύο ανήλικα παιδιά, ενώ οι τρεις συνεπιβάτες κατάφεραν να εξέλθουν εγκαίρως και να κολυμπήσουν στην ακτή.

Το τραγικό συμβάν σημειώθηκε λίγα λεπτά μετά τη 01:30 τα ξημερώματα στο 5ο χλμ της επαρχιακής οδού Αλιβερίου-Χαλκίδας, στο ύψος της Ακτής Νηρέως.

Στο σημείο έσπευσαν δυνάμεις της Πυροσβεστικής, της Αστυνομίας, και του Λιμενικού. Μετά από έρευνα οι Λιμενικοί εντόπισαν χωρίς τις αισθήσεις τους, μία 12χρονη και ένα βρέφος 11 μηνών.

Η 26χρονη οδηγός, ο 28χρονος συνεπιβάτης και ένα ακόμη 14χρονο κορίτσι που επέβαινε στο όχημα μεταφέρθηκαν στο Νοσοκομείο της Χαλκίδας για την παροχή των πρώτων βοηθειών.

ZOUGLA.GR

http://sourta-ferta.blogspot.com/

Ο Απόλλων της οργής μας...

2010-06-24T15:01:00.000+03:00

Το έργο του Πραξιτέλη έχει μπει στο στόχαστρο της Ιταλίας, η Ελλάδα δεν δέχτηκε συνέκθεσή του με δικά μας γλυπτά και το Μουσείο του Κλίβελαντ βγάζει το άγαλμα από τις αποθήκες και το εκθέτει, γιατί θεωρεί ότι «καθάρισε» την προέλευσή του

Είναι ίσως το μοναδικό χάλκινο άγαλμα του Πραξιτέλη που έχει σωθεί. Εδώ και χρόνια, οι διαμάχες το είχαν στείλει στις αποθήκες. Τώρα όμως, το Μουσείο Τεχνών του Κλίβελαντ θεωρεί ότι «καθάρισε» την προέλευση του Απόλλωνα Σαυροκτόνου. Ετσι, από το Σάββατο, θα κοσμεί με αυτό τους νέους εκθεσιακούς χώρους του. Ο ασκός του Αιόλου για διεθνείς διαμαρτυρίες και διεκδικήσεις ανοίγει.

Το χάλκινο άγαλμα είναι αμφιβόλου προελεύσεως και είχε μπει στο στόχαστρο της

Ιταλίας. Το διεκδικεί λέγοντας πως κλάπηκε από το έδαφός της ή κατ’ άλλη εκδοχή ότι το ψάρεψαν αρχαιοκάπηλοι στα χωρικά της ύδατα. Εμείς τους στηρίζουμε. Δεν δεχτήκαμε συνέκθεσή του με δικά μας γλυπτά στη μεγάλη έκθεση για τον Πραξιτέλη στο Λούβρο.

Ο Απόλλων της οργής μας...

Το Μουσείο Τεχνών του Κλίβελαντ προσποιήθηκε κατάπληξη όταν έμαθε ότι θεωρούμε το εύρημα αμφισβητούμενο. Ο Μάικλ Μπένετ, ο επιμελητής ελληνικών και ρωμαϊκών αρχαιοτήτων, θεωρούσε ότι έκανε την αγορά του αιώνα το 2004, οπότε το πήρε έναντι πέντε εκατομμυρίων δολαρίων. Ομως, τον Απρίλιο του 2007, η Ιταλία ζήτησε επίσημα το γλυπτό.

Σκληρή μάχη

Από τότε και μέχρι σήμερα η Ιταλία ψάχνει και το Κλίβελαντ είχε βάλει το άγαλμα στην αποθήκη. Η σχετική επιτροπή που συστάθηκε αναμένεται να παραδώσει το πόρισμά της, ωστόσο όλα δείχνουν πως η αμερικανική πλευρά θα δώσει σκληρή μάχη.

Ετσι λοιπόν, αποφάσισε να κάνει το άγαλμα κύριο έκθεμα των έξι νέων αιθουσών που ανοίγουν. Μάλιστα, ο κ. Μπένετ λέει πως πρόκειται πιθανώς για το μοναδικό έργο του Πραξιτέλη που έχει σωθεί, κάτι που είναι εντελώς λάθος. Ο καθηγητής Γεώργιος Δεσπίνης έχει αποδείξει πως αδιαμφισβήτητο έργο των χεριών του μεγάλου γλύπτη είναι η κεφαλή από το κολοσσικό άγαλμα της Αρτέμιδος Βραυρωνίας, που εντοπίστηκε στην Ακρόπολη και εκτίθεται στο μουσείο.

Το μουσείο του Κλίβελαντ λέει πως το άγαλμα έχει εντοπιστεί σε ανασκαφή πριν από εκατό και πλέον χρόνια (άρα δεν εμπίπτει στη συνθήκη της ΟΥΝΕΣΚΟ) και ότι ανήκε σε συλλέκτη που ζούσε στη μέχρι πρόσφατα ανατολική Γερμανία. Φαίνεται όμως ότι όλα αυτά αμφισβητούνται, αφού κανείς δεν έχει κάποια απόδειξη πως το γλυπτό κοσμούσε πράγματι, κατά τη δεκαετία του ‘30, έναν γερμανικό κήπο.

Διεθνές δίκτυο αρχαιοκαπηλίας

Ο Απόλλων Σαυροκτόνος έχει πωληθεί στο μουσείο του Κλίβελαντ από το πρακτορείο «Φοίνιξ» των αδελφών Αμπουτάαμ, που έχουν σωρεία καταδικαστικών αποφάσεων για αρχαιοκαπηλική δραστηριότητα. Η ιταλική αστυνομία συνδέει ευθέως τον Φοίνικα με ένα αρχαιοκαπηλικό δίκτυο διεθνούς εμβέλειας. Χιλιάδες φωτογραφίες πολαρόιντ από κατασχέσεις αποθηκών του Τζάκομο Μέντιτσι παρουσιάζουν αρχαία που διακινούνταν παράνομα. Οι Αμπουτάαμ είχαν στενή συνεργασία με τον Μέντιτσι. Κάποια αντικείμενα που πωλούνταν στα αρχαιοπωλεία τους προέρχονταν από δικές του «παρτίδες» και, όπως λέει η ιταλική αστυνομία, έχουν αναγνωριστεί. Ομορφος κόσμος, ηθικός, αγγελικά πλασμένος...

Μαρτυρίες ψαράδων

Η Ελλάδα θα ήθελε πολύ να είναι σε θέση να ζητήσει το γλυπτό, αλλά δεν έχει καμία απολύτως απόδειξη ότι βρέθηκε στο έδαφός της και βγήκε λαθραία από αυτό. Αντίθετα, μαρτυρίες Ιταλών ψαράδων λένε ότι ανασύρθηκε στα χωρικά ύδατα της γείτονος. Αυτές οι μαρτυρίες υπάρχουν συνέχεια και κάτι πρέπει να κάνει η χώρα μας γι’ αυτό, γιατί, όπως και να είναι, από την Ελλάδα κλάπηκαν αυτά τα έργα από τους Ρωμαίους.

Αγγελική Κώττη

sourta-ferta

Έρχεται το φθινόπωρο το Chrome OS της Google

2010-06-03T11:25:00.000+03:00

Νέο λειτουργικό

Την εκτίμησή της ότι μέσα στα τέλη του φθινοπώρου θα λανσάρει το νέο λειτουργικό της σύστημα ανοιχτού κώδικα Chrome OS ανακοίνωσε η Google.

Οι άνθρωποι της Google ετοιμάζουν το λειτουργικό έτσι ώστε να έχει τη βέλτιστη απόδοση σε φορητούς υπολογιστές καθώς και άλλες συσκευές που θα τρέχουν λογισμικό μέσω του Διαδικτύου.

«Θα είμαστε επιλεκτικοί όσον αφορά το πώς θα το φέρουμε στην αγορά επειδή θέλουμε να προσφέρουμε μια εξαιρετική εμπειρία χρήστη» δήλωσε στο AFP ο Σουντάρ Πιτσάι, επικεφαλής του προγράμματος Chrome, μιλώντας από την έκθεση τεχνολογίας Computex στην Ταϊβάν.

Πρέπει να υπογραμμίσουμε ότι η Google πριν περίπου ενάμισι χρόνο (Δεκέμβριο του 2008) λάνσαρε το Chrome το οποίο είναι ένα πρόγραμμα πλοήγησης στο internet όπως ο Internet Exlporer (Microsoft) ή το Safari (Mac) και σήμερα έχει 70 εκατομμύρια χρήστες.

Επειδή όπως αναφέραμε νωρίτερα το Chrome OS είναι λογισμικό ανοιχτού κώδικα, οποιαδήποτε τεχνολογική εταιρεία που κατασκευάσει laptops μπορεί ελεύθερα να το χρησιμοποιήσει καθώς και να τροποποιήσει.

Τεχνικές πληροφορίες όσον αφορά το Chrome OS δεν έχουν ανακοινωθεί πέραν του ότι θα βασίζεται στον πυρήνα της Linux.

Με λίγα λόγια, η Google, μετά και το smartphone της, κάνει το πρώτο βήμα ώστε να εισέλθει στο χώρο της Microsoft και της Apple που είναι το λειτουργικό περιβάλλον των υπολογιστών. Ανοιχτό είναι λοιπόν στο μέλλον το ενδεχόμενο να δούμε και υπολογιστή… Google!

ΘΕΜΑ

Πολίτες με διαγωνισμό θα γίνονται αξιωματικοί

2010-06-03T11:10:00.001+03:00

ΜΕΓΑΛΑ ΨΑΛΙΔΙΑ ΣΤΙΣ ΕΝΟΠΛΕΣ ΔΥΝΑΜΕΙΣ

ΚΑΡΙΕΡΑ στο στράτευμα ως αξιωματικοί ή υπαξιωματικοί θα μπορούν να κάνουν πλέον μαζικά και πτυχιούχοι των- μη στρατιωτικών- Πανεπιστημίων και ΤΕΙ ανήγγειλε χθες ο αρχηγός ΓΕΕΘΑ, πτέραρχος Γιάννης Γιάγκος, παρουσιάζοντας το γενικό στίγμα τού υπό εξέταση σχεδίου για την αναβάθμιση της εκπαίδευσης στις υπάρχουσες Ανώτατες Στρατιωτικές Σχολές. Παράλληλα, όπως είπε, λόγω της οικονομικής κρίσης η Ελλάδα τραβά προσωρινά «χειρόφρενο» στις μεγάλες αγορές όπλων εστιάζοντας ταυτόχρονα στην πλήρη αναβάθμιση καί αξιοποίηση της διαθεσιμότητας των μέσων που ήδη έχει στο οπλοστάσιό της. Παρά τη στενότητα βέβαια- τόνισεεξοπλιστικές δαπάνες θα υπάρξουν για την αγορά ανταλλακτικών και πυρομαχικών που είναι απαραίτητα, την επέκταση της χρήσης εξομοιωτών κ.λπ.

Ειδικότητες υποστήριξης

Το ελληνικό Πεντάγωνο είναι πολύ κοντά στην απόφαση να καταργήσει την εκπαίδευση αξιωματικών μη επιχειρησιακών ειδικοτήτων στις υπάρχουσες Στρατιωτικές Σχολές και
να αντλήσει στελέχη γι΄ αυτές από την αγορά, με διαγωνισμό. Οι προσλαμβανόμενοι πτυχιούχοι ΑΕΙ και ΤΕΙ πριν να φορέσουν τα γαλόνια θα υφίστανται μόνον ενός έτους στρατιωτική εκπαίδευση και εξειδίκευση. Μεταξύ των ειδικοτήτων που θα καλύπτονται από την αγορά είναι οι μετεωρολόγοι, νοσηλευτές, ηλεκτρονικοί, πολιτικοί μηχανικοί.

Ακόμα και οι ιατρικές ειδικότητες είναι πιθανόν να περιληφθούν σε επόμενο στάδιο. «Εξετάζουμε διάφορες πτυχές και κυρίως το οικονομικό κόστος» είπε ο πτέραρχος Γιάγκος. Στόχος του υπουργείου είναι ορισμένες τουλάχιστον από τις καταργούμενες ειδικότητες να μην περιληφθούν στο Μηχανογραφικό του υπουργείου Παιδείας από την επόμενη ακαδημαϊκή χρονιά. Ανάλογα με την κατάληξη της μελέτης, ίσως κλείσουν και κάποια Τμήματα που, όπως ειπώθηκε, κοστίζουν πολύ ακόμα και ως κτιριακές υποδομές.

Επαναπατρισμός στρατευμάτων

Το μεγάλο κόστος που έχει η ελληνική συμμετοχή σε πολυεθνικές αποστολές- περίπου 65 εκατ. ευρώ το έτος- οδήγησε το ΓΕΕΘΑ στον δραστικό περιορισμό τους. Για το Κόσοβο ο σχεδιασμός περιλαμβάνει τη σταδιακή απομάκρυνση του συνόλου σχεδόν της δύναμης που σήμερα αριθμεί 675 στρατιωτικούς με ετήσιο κόστος 22 εκατ. ευρώ. Το ΝΑΤΟ θα προχωρήσει σε μείωση των δυνάμεών του κατά 1/3 από τον Νοέμβριο, η Ελλάδα όμως επιδιώκει να φύγει το 50% της δύναμής της πιο νωρίς και σταδιακά να μείνουν μόνο 50 στρατιωτικοί. Οσον αφορά τη Σομαλία, η Ελλάδα που συμμετέχει στη ΝΑΤΟϊκή και ευρωπαϊκή αποστολή αντιστοίχως με δύο φρεγάτες απέσυρε ήδη από χθες τη μία («Λήμνος»). Η συμμετοχή στη ΝΑΤΟϊκή αυτή αποστολή κόστισε πέρυσι 5,7 εκατ. ευρώ.

«Οχι» στην αύξηση θητείας

Στο μεταξύ με ένα «όχι» απέκλεισε χθες ο υπουργός Εθνικής Αμυνας κ. Ευάγγ. Βενιζέλος το ενδεχόμενο να αυξηθεί η στρατιωτική θητεία, όπως ήθελε σχετική φημολογία τις τελευταίες ημέρες μέσω του... ράδιο αρβύλα. Πάντως σε διάφορα επίπεδα εντός του στρατεύματος και σε προσωπικό επίπεδο διατυπώνονταν προβληματισμοί μήπως στο πλαίσιο της εξοικονόμησης πόρων και της απαγόρευσης πρόσληψης Επαγγελματιών Οπλιτών (ΕΠΟΠ) να εξετασθεί η δυνατότητα επαναφοράς του 12μηνου για κάποιο διάστημα.

NEA

sourta-ferta

Παράλληλη επετηρίδα για τους αξιωματικούς

2010-05-26T10:25:00.000+03:00

Θα προβλέπονται προαγωγές «κατ΄ απόλυτο εκλογή» με βάση τη θητεία σε επιτελικές θέσεις

O θεσμός της παράλληλης επετηρίδας αναμένεται να αποτελέσει τη βασικότερη αλλαγή στον νέο νόμο περί ιεραρχίας και προαγωγών που προωθεί το υπουργείο Εθνικής Αμυνας. Η παράλληλη επετηρίδα θεωρείται, σύμφωνα με πληροφορίες, ο μόνος τρόπος για να προωθηθούν σε επιτελικές και κρίσιμες θέσεις άτομα που το αξίζουν και «να σπάσουν» τα στεγανά στην προαγωγή υπαξιωματικών και αξιωματικών. Για τον λόγο αυτόν θα προβλέπονται προαγωγές «κατ΄ απόλυτο εκλογή», είτε σε τακτικές είτε σε έκτακτες κρίσεις.

Το σχετικό σχέδιο νόμου επεξεργάζεται ειδική ομάδα εργασίας και ο στόχος είναι να

παρουσιαστεί πριν από το καλοκαίρι. Με την προαγωγή κατ΄ απόλυτο εκλογή θα επιλέγονται για την πλήρωση κενών θέσεων αυτοί που έχουν τα ουσιαστικά προσόντα και θα προάγονται προσπερνώντας τους αρχαιοτέρους τους. Κρίσιμη στο σημείο αυτό είναι η επιλογή των κριτηρίων εισόδου στην παράλληλη επετηρίδα. Η πείρα σε δύσκολες διοικητικές και επιτελικές θέσεις, κυρίως στο εξωτερικό (ΝΑΤΟ, ΟΗΕ, ΕΕ) και ιδιαίτερα για τους αξιωματικούς όπλων, θα θεωρείται κομβικό κριτήριο. Το ίδιο θα θεωρείται και η συμμετοχή τους σε στρατιωτικά «σχολεία». Ωστόσο δεν έχει ακόμη οριστικά αποφασιστεί αν η παράλληλη επετηρίδα θα ξεκινά από τον βαθμό του ανθυπολοχαγού ή από εκείνον του συνταγματάρχη.

Ωστόσο οι ρυθμίσεις για την ιεραρχία και τις προαγωγές στις Ενοπλες Δυνάμεις δεν θα είναι ανεξάρτητες από εκείνες για το Ασφαλιστικό των ενστόλων και τα όρια ηλικίας συνταξιοδότησης. Αυτή την περίοδο βρίσκονται σε εξέλιξη διαβουλεύσεις ανάμεσα στα υπουργεία Οικονομικών, Εθνικής Αμυνας, Προστασίας του Πολίτη και Εργασίας ώστε οι σχετικές ρυθμίσεις να ενταχθούν στο ασφαλιστικό νομοσχέδιο.

Π ηγές του υπουργείου Οικονομικών έλεγαν χθες προς «Το Βήμα» ότι «στην παρούσα συγκυρία θα πρέπει να θεωρείται δεδομένη η αύξηση των ορίων ηλικίας. Ωστόσοστις Ενοπλες Δυνάμεις υπάρχουν πολλές διαφορετικές περιπτώσεις. Αλλο θα είναι το καθεστώς που αφορά π.χ. τους ιπταμένους της Πολεμικής Αεροπορίας και άλλο αυτό των γιατρών. Κατά πάσα πιθανότητα, τα όρια για τους δεύτερους θα είναι υψηλότερα».

Στο νομοσχέδιο περί ιεραρχίας και προαγωγών προωθείται ρύθμιση, σύμφωνα με την οποία για τον υπολογισμό της 35ετούς πραγματικής υπηρεσίας θα περιλαμβάνεται:

1. Η προϋπηρεσία που πραγματικά διανύθηκε στις Ενοπλες Δυνάμεις και στις λοιπές δημόσιες υπηρεσίες.

2. Η προϋπηρεσία που διανύθηκε σε Νομικά Πρόσωπα Δημοσίου Δικαίου.

3. Ο χρόνος σπουδών σε ΑΕΙ. Ωστόσο εξακολουθούν να εκφράζονται επιφυλάξεις για το αν τα χρόνια σπουδών πρέπει να συνυπολογίζονται ως συντάξιμα.

ΒΗΜΑ

sourta-ferta

Καμιά σχέση με το σήμερα!!!!

2010-05-13T14:20:00.000+03:00

Απο:sourta-ferta

Σούπερ-παιδιά τα βρέφη που κολυμπούν

2010-05-04T10:32:00.000+03:00

ΛΟΝΔΙΝΟ Η εκμάθηση κολύμβησης από την αρχή της ζωής χαρίζει στα παιδιά εντυπωσιακές δεξιότητες αργότερα στον βίο τους, σύμφωνα με νέα μελέτη ειδικών του Νορβηγικού Πανεπιστημίου Επιστήμης και Τεχνολογίας και του Πανεπιστημίου του Λάνκαστερ. Οι επιστήμονες ανακάλυψαν ότι τα μωρά που κολυμπούν εμφανίζουν καλύτερη ισορροπία και μπορούν να αρπάζουν και να κρατούν αντικείμενα πολύ πιο εύκολα από όσα βρέφη δεν μαθαίνουν κολύμβηση. Μάλιστα η διαφορά αυτή σε σημαντικές δεξιότητες φάνηκε να ισχύει ακόμη και όταν τα παιδιά

είχαν συμπληρώσει τα πέντε έτη τους.

Οι ερευνητές συνέκριναν 19 βρέφη-κολυμβητές με αντίστοιχο αριθμό παιδιών που δεν συμμετείχαν σε μαθήματα κολύμβησης. Τα βρέφη είχαν συμμετάσχει σε πρόγραμμα κολύμβησης επί δύο ώρες την εβδομάδα από την ηλικία των δύο- τριών μηνών ως την ηλικία των επτά μηνών. Οταν τα παιδιά των δύο ομάδων εξετάστηκαν στην ηλικία των πέντε ετών, η διαφορά στις επιδόσεις τους σε ασκήσεις ισορροπίας και άλλων φυσικών δεξιοτήτων ήταν εντυπωσιακή, σημειώνουν οι ερευνητές στο επιστημονικό περιοδικό «Child: Care, Ηealth and Development». « Είδαμε καθαρά ότι οι μικροί κολυμβητές ήταν πολύ καλύτεροι σε ασκήσεις που σχετίζονταν με την ισορροπία και την ικανότητα του να πιάνουν αντικείμενα» ανέφερε χαρακτηριστικά ο καθηγητής Χέρμουντουρ Σίγκμουντσον , ένας εκ των επικεφαλής της μελέτης.

ΒΗΜΑ
sourta-ferta

Εντοπίστηκε νέος "ένοχος" για την επιληψία

2010-04-27T18:05:00.000+03:00

Νευροεπιστήμη και Υγεία

Αμερικανοί ερευνητές ανακοίνωσαν ότι έριξαν νέο φως στον μηχανισμό των επιληπτικών κρίσεων στον εγκέφαλο, γεγονός που προσφέρει πλέον ένα νέο "στόχο" για την ανάπτυξη νέων φαρμακευτικών θεραπειών στο μέλλον. Μέχρι πρόσφατα, όσον αφορά την επιληψία, η εστίαση της προσοχής των επιστημόνων γινόταν στους νευρώνες του εγκεφάλου. Τώρα όμως η νέα έρευνα από ερευνητές της Ιατρικής Σχολής του πανεπιστημίου Ταφτς και του Νοσοκομείου Παίδων της Φιλαδέλφεια, η οποία δημοσιεύτηκε στο περιοδικό "Nature Neuroscience", σύμφωνα με το BBC, επεσήμανε έναν νέο είδος εγκεφαλικών κυττάρων ως υποψήφιο "ένοχο" για την επιληψία - τα αστροκύτταρα.

Σύμφωνα με τους επιστήμονες, η συμπεριφορά των αστροκυττάρων ίσως αποτελεί το

"κλειδί" για την κατανόηση της ανεξέλεγκτης εγκεφαλικής δραστηριότητας που χαρακτηρίζει τις επιληπτικές κρίσεις και οι οποίες προκαλούνται από την υπερβολική μετάδοση ηλεκτρικών σημάτων μέσω των νευρώνων. Μέχρι σήμερα, ο λόγος για αυτή την ηλεκτρική υπερ-δραστηριότητα δεν έχει κατανοηθεί καλά.

Οι αμερικανοί ερευνητές πιστεύουν ότι αν και επιφανειακά το πρόβλημα της επιληψίας, σε μερικές τουλάχιστον περιπτώσεις, εμφανίζεται να λαμβάνει χώρα στο επίπεδο των νευρώνων, στην πραγματικότητα υπάρχει μια άλλη υποκείμενη αιτία, στο επίπεδο των αστροκυττάρων, τα οποία γειτνιάζουν με τους νευρώνες και αποτυγχάνουν να ελέγξουν τη δραστηριότητα των τελευταίων.

Τα αστροκύτταρα έχουν μια μεγάλη γκάμα λειτουργιών, όπως να παρέχουν θρεπτικές ουσίες στα άλλα εγκεφαλικά κύτταρα, καθώς επίσης να βοηθάνε τον εγκέφαλο να αποκαθιστά τις βλάβες στα κατεστραμμένα νευρικά κύτταρα. Σε μερικές όμως εγκεφαλικές παθήσεις, τα αστροκύτταρα πολλαπλασιάζονται υπερβολικά και συμπεριφέρονται διαφορετικά και είναι αυτή ακριβώς η κατάσταση που, κατά τους ερευνητές, συνδέεται με την επιληψία.

Κάνοντας πειράματα με ποντίκια, οι επιστήμονες διαπίστωσαν ότι η αύξηση των αστροκυττάρων οδηγεί σε μειωμένα επίπεδα μιας χημικής ουσίας, η οποία, υπό φυσιολογικές συνθήκες, παρεμποδίζει την υπερβολική ηλεκτρική δραστηριότητα στους νευρώνες. Στην επιληψία όμως, αυτός ο μηχανισμός ανάσχεσης της ηλεκτρικής υπερ-δραστηριότητας δεν λειτουργεί καλά (πιθανώς εξαιτίας των αστροκυττάρων), με συνέπεια η ανεξέλεγκτη μετάδοση ηλεκτρικών σημάτων μεταξύ των νευρώνων να οδηγεί στην επιληπτική κρίση.

Έτσι, τα αστροκύτταρα προσφέρουν πλέον ένα εναλλακτικό θεραπευτικό "στόχο" για την ανάπτυξη νέων φαρμάκων, που θα καταστέλλουν την ηλεκτρική υπερδιέγερση των νευρώνων.

ΘΕΜΑ

sourta-ferta

Γονίδια προδίδουν ποιος καπνιστής θα εμφανίσει τελικά καρκίνο

2010-04-09T16:50:00.000+03:00

Έρευνα

Ερευνώντας μια συγκεκριμένη ομάδα γονιδίων, στο εξής, οι επιστήμονες θα έχουν τη δυνατότητα να εντοπίζουν τα άτομα καπνιστές τα οποία έχουν αυξημένες πιθανότητες να εμφανίσουν καρκίνο των πνευμόνων. Αυτή η εξέλιξη εκτιμάτε ότι θα συμβάλει σημαντικά στην άμεση διάγνωση και προληπτική δράση για την αντιμετώπιση του καρκινώματος.

Αμερικανοί ερευνητές, χρησιμοποιώντας γενετικές τεχνικές, ανακάλυψαν μια μέθοδο να εντοπίζουν εκείνους τους καπνιστές, που αντιμετωπίζουν τον μεγαλύτερο κίνδυνο να εμφανίσουν καρκίνο των πνευμόνων. Οι επιστήμονες βρήκαν μια ομάδα γονιδίων που είναι ιδιαίτερα ενεργά στους ασθενείς με καρκίνο των πνευμόνων, ακόμα και σε υγιή ιστό, πράγμα που ίσως επιτρέψει, όπως είπαν, να ανιχνεύονται έγκαιρα στο

μέλλον οι καπνιστές, που τελικά θα αναπτύξουν καρκινικό όγκο.

Οι ερευνητές από τα πανεπιστήμια της Βοστώνης και της Γιούτα, με επικεφαλής τον καθηγητή παθολογίας, κ. Άβρουμ Σπίρα, της Ιατρικής Σχολής της Βοστώνης, δημοσίευσαν τη σχετική εργασία τους στο ιατρικό περιοδικό “Science Translational Medicine”, σύμφωνα με τα πρακτορεία Ρόιτερ και Γαλλικό.

Σύμφωνα με τους επιστήμονες, η έρευνά τους μπορεί να οδηγήσει σε προληπτική δράση που θα αποτρέπει την εμφάνιση του καρκίνου, καθώς και σε πιο προσωποποιημένες θεραπείες, ανάλογα με το προφίλ κάθε ασθενούς.

Το 90% των θανάτων από καρκίνο των πνευμόνων, που σκοτώνει γύρω στα 1,2 εκατ. άτομα κάθε χρόνο σε όλο τον κόσμο, προκαλείται από το κάπνισμα. Αν και τουλάχιστον το 10% των καπνιστών τελικά αναπτύσσουν καρκίνο των πνευμόνων κάποια στιγμή στη ζωή τους (συχνά όμως πεθαίνουν από άλλες αιτίες, όπως έμφραγμα ή εγκεφαλικό), δεν υπάρχουν μέχρι σήμερα μέθοδοι για να εντοπίσουν ποιοι από τους καπνιστές κινδυνεύουν περισσότερο. Συνήθως, λόγω της έλλειψης ξεκάθαρων συμπτωμάτων, η διάγνωση του καρκίνου του πνεύμονος γίνεται σε πολύ προχωρημένο στάδιο, όταν πια η θεραπεία αποδεικνύεται αναποτελεσματική.

Οι ερευνητές, με τη νέα μέθοδό τους, θεωρούν ότι βρήκαν ένα βιοδείκτη, με βάση την ενεργοποίηση (έκφραση) συγκεκριμένων γονιδίων, ο οποίος μπορεί να βοηθήσει στην έγκαιρη αξιολόγηση του κινδύνου που αντιμετωπίζει κάθε καπνιστής.

Σύμφωνα με τον Σπίρα, ακόμα και σε φυσιολογικά ή προκαρκινικά κύτταρα, είναι δυνατό το γενετικό τεστ να εντοπίσει την ενεργοποίηση γονιδίων που αυξάνουν τον κίνδυνο να αναπτυχθεί τελικά ο καρκίνος. Το κύριο γονίδιο είναι το ΡΙ3Κ, το οποίο εντοπίζεται στην τραχεία και με τη σειρά του επηρεάζει άλλα γονίδια.

ΘΕΜΑ

sourta-ferta

"Θεοί" και "Δαίμονες" της ελληνικής κρίσης

2010-04-09T09:01:00.000+03:00

Τελικά ναι, υπάρχει Θεός. Λέγεται …Ζαν Κλοντ Τρισέ και χθες μας έκανε την τιμή να μας σώσει για δεύτερη φορά. Το εάν θα υπάρξει τρίτη δυστυχώς είναι αμφίβολο – όπως αμφίβολο είναι και το πόσο μπορεί να αντέξει η ελληνική οικονομία σ’ αυτή την άγρια ρώσικη ρουλέτα αγορών και κερδοσκόπων.

Ηδη σήμερα, οι αντοχές της Ελλάδας δοκιμάστηκαν οριακά. Οργιο φημών, ακόμη μεγαλύτερο όργιο κερδοσκοπίας, επιθέσεις μέχρι τελικής πτώσεως στα ελληνικά ομόλογα και ο απόλυτος ίλιγγος στην αγορά: Τα spreads στις 463 μονάδες, το Χρηματιστήριο και οι τραπεζικές μετοχές στην άβυσσο, τα ασφάλιστρα κινδύνου – τα περίφημα CDS, ναι - σε νέο ιστορικό ρεκόρ να ξεπερνούν ακόμη κι εκείνα της Ισλανδίας: Της χώρας που είδε πριν από ενάμισι χρόνο το τραπεζικό της σύστημα να καταρρέει σύσσωμο και τελεί ήδη υπό την «ομπρέλα» του ΔΝΤ.

Είναι, άραγε η Ελλάδα η νέα Ισλανδία; Όχι βέβαια: Εάν ήταν δεν θα εγγυάτο ξανά χθες ο κ. Τρισέ τον δανεισμό των ελληνικών τραπεζών και, δη, με ευνοϊκούς όρους – η

Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα δεν είναι φιλανθρωπικό ίδρυμα.

Απλώς, κάποιες φορές οι τραπεζίτες έχουν μεγαλύτερη ηγετική ενόραση και εμβέλεια από τους πολιτικούς – και, κυρίως, δεν εξαρτούν την επιβίωσή τους από τους …ψηφοφόρους της Ρηνανίας-Βεστφαλίας.

Οι από μηχανής θεοί όμως – τραπεζίτες ή μη – εξαντλούνται. Όπως εξαντλείται και ο χρόνος που έχει πια στη διάθεσή της η Ελλάδα. Κι εδώ που φτάσαμε υπάρχουν δύο, σχεδόν …νομοτελειακές, αναγκαιότητες: Αφ΄ενός να σταματήσουμε να μιλάμε αδιακρίτως και ακατασχέτως στον οποιονδήποτε και οπουδήποτε και, αφ’ ετέρου, να πιέσουμε πάση θυσία και πάση δυνάμει την Ευρώπη να ξεκαθαρίσει τους όρους αυτού του περίφημου «μηχανισμού στήριξης»: Να μάθουμε, εν ολίγοις, επιτέλους και εμείς και – κυρίως – οι αγορές, με ποιο επιτόκιο είναι πρόθυμη να μας δανείσουν η ευρωζώνη και το ΔΝΤ, εάν και εφόσον, μας δανείσουν. Διότι μόνον τότε το περίστροφο θα γίνει πραγματικό περίστροφο και μόνον τότε θα αποκτήσει νόημα το περιλάλητο «δίχτυ ασφαλείας».

Υ.Γ. Η απαρέγκλιτη εφαρμογή του Προγράμματος Σταθερότητας δεν συμπεριλαμβάνεται στις εν λόγω αναγκαιότητες, διότι αποτελεί από μόνη της …νομοτελειακό αυτονόητο.

ellispoint

Το φοβισμένο ζαρκάδι…

2010-04-01T13:21:00.000+03:00

Mια πασχαλιάτικη ιστορία σωτηρίας για μικρά και μεγάλα παιδιά εμπνευσμένη από μια πραγματική είδηση.
Το ζαρκαδάκι δεν είχε καταλάβει ότι απομακρύνθηκε από τo κοπάδι και βρέθηκε να τριγυρνάει μόνο του μέσα στο δάσος στρέφοντας το βλέμμα του από δω και από κει σίγουρο ότι η μάνα του και τα άλλα ζαρκάδια έπαιζαν κάποιο παιχνίδι, ότι του μάθαιναν κάτι καινούργιο (το ψάξε να με βρεις των ζαρκαδιών ας πούμε). Εψαχνε από δω, πηδούσε γύρω γύρω από τα δέντρα, έψαχνε από κει, αλλά δεν έβρισκε κανέναν.

Σύντομα το ζαρκαδίσιο μυαλό του άρχισε να συνειδητοποιεί ότι το παιχνίδι δεν πήγαινε καλά. Ο φόβος γεννήθηκε και άρχισε να μεγαλώνει, το βλέμμα του έχασε τη λάμψη της περιέργειας και γέμισε από τη θολούρα της αγωνίας. Δεν μπορούσε να τους βρει, σαν να είχαν εξαφανιστεί, σαν να είχαν χαθεί. Τι σόι παιχνίδι ήταν αυτό αν δεν έπαιζαν όλοι μαζί;

Τότε για πρώτη φορά στη μικρή ζωή του το ζαρκαδάκι ένιωσε τον τρόμο του να είσαι χαμένος μέσα στο δάσος. Επιασε να βραδιάζει, νύκτωσε και συνέχισε να τριγυρνάει ολομόναχο στο αφέγγαρο δάσος. Από μακριά μια σταθερή λάμψη το τράβηξε προς το
μέρος της. Ετσι το ζαρκαδάκι πέρασε τα όρια της ορεινής Ροδόπης όπου βρισκόταν και χωρίς να το ξέρει μπήκε στην περιοχή των ανθρώπων, μακριά από την προστατευμένη περιοχή όπου ζούσαν με ασφάλεια οι όμορφοι σύντροφοί του.

Η λάμψη ερχόταν ολοένα και πιο κοντά και όταν το ζαρκαδάκι της ιστορίας μας πλησίασε αρκετά έγινε τετράγωνη. Ηταν το φως από ένα παράθυρο του τελευταίου σπιτιού ενός χωριού που βρισκόταν στα όρια της προστατευμένης περιοχής. Η κίνηση μιας σκιάς στο παράθυρο το τρόμαξε και στράφηκε ξανά προς το σκοτάδι ψάχνοντας με ζαρκαδίσια απόγνωση ένα καταφύγιο.

Ενας σκοτεινός όγκος ανάμεσα στα δέντρα στην αρχή το φόβισε αλλά στη συνέχεια, καθώς δεν έβλεπε ή μύριζε κάτι ξένο, πλησίασε και πέρασε τη μεγάλη ανοιχτή πόρτα. Στην αποθήκη αυτή κρύφτηκε μέσα σε ένα σωρό σανό. Ο ύπνος έκλεισε τα μεγάλα του μάτια, ονειρεύτηκε ότι έβρισκε τους δικούς του, ήταν ένα χαρούμενο όνειρο.

Ο πρωινός ήλιος όμως έφερε μαζί του τον τρόμο. Το ζαρκαδάκι τινάχτηκε από τη θέση του ακούγοντας φωνές. Στην είσοδο της αποθήκης διαγράφονταν οι φιγούρες δύο ανθρώπων. Mια φορά στη ζωή του είχε ξαναδεί ανθρώπους και είχε μάθει από τη μαμά του να τους αποφεύγει. Τότε κρατούσαν στα χέρια τους κάτι που απ’ ό,τι είχε καταλάβει ήταν και η αιτία που τους απέφευγαν τα μεγαλύτερα ζαρκάδια: Οπλα, όπως αυτά που κρατούσαν οι χωρικοί του χωριού Σώστη και ήταν έτοιμοι να τα χρησιμοποιήσουν για να δώσουν ένα τέλος στην περιπλάνηση του μικρού φίλου μας.

Διαφυγή δεν υπήρχε, τη μόνη έξοδο την είχαν αποκλείσει οι χωρικοί. Τα πόδια του μικρού ζαρκαδιού άρχισαν να τρέμουν. Ενιωθε το τέλος, μύριζε το τέλος κι ας μην είχε ξαναζήσει τέτοιες στιγμές. Ενα όπλο σηκώθηκε στον ώμο του ενός χωρικού σε θέση σκόπευσης. Ο πυροβολισμός δεν απείχε παρά λίγα δευτερόλεπτα. Και τότε φωνές ακούστηκαν που άλλαξαν το σκηνικό. «Όχι, όχι, κατέβασε το όπλο, άστο να φύγει, θα βρεις το μπελά σου».

Δύο εργάτες πλησίαζαν την αποθήκη κάνοντας τους επίδοξους θύτες να γυρίσουν τα κεφάλια τους αγριεμένα. Για λίγο η μοίρα του ζαρκαδιού στάθηκε πάνω στην κόψη του ξυραφιού, τα πόδια συνέχισαν να τρέμουν μα η καρδιά του πετάρισε από μια υποψία ανακούφισης, καταλάβαινε ότι οι φωνές ήταν υπέρ του, διστακτικά αναθάρρησε.

«Θα βρείτε το μπελά σας» συνέχισαν οι εργάτες απευθυνόμενοι στους χωρικούς «το ζώο είναι από την προστατευμένη περιοχή και εκεί πρέπει να γυρίσει, θα βρείτε τον μπελά σας από τους θηροφύλακες αν δεν το αφήσετε αμέσως να φύγει». Τα αγριεμένα πρόσωπα των χωρικών φάνηκαν να μαλακώνουν. Να μπλέξουν με την αστυνομία που καθόλου δεν την ήθελαν. Να έρθουν οι θηροφύλακες στο χωριό τους, δεν ήταν μια καλή προοπτική. Το όπλο κατέβηκε.

Η πύλη της σωτηρίας του άνοιξε και το ζαρκαδάκι με την παρότρυνση των εργατών έκανε ένα από αυτά τα γεμάτα χάρη άλματα που χαρακτηρίζουν το είδος του και εξαφανίστηκε μέσα στο δάσος στην αντίθετη κατεύθυνση από το χωριό. Λίγο αργότερα θα συναντούσε το κοπάδι, την οικογένειά του μέσα στην ασφάλεια της περιοχής τους. Διηγήθηκε την ιστορία υπό το αυστηρό και τρυφερό μαζί βλέμμα των γονιών του. Είχε απειληθεί από ανθρώπους είχε σωθεί από ανθρώπους. Δεν μπορούσε να εξηγήσει το γιατί. Ηταν περίεργα ζώα οι άνθρωποι. Αυτό ήταν σίγουρο. Δεν θα τους μάθαινε ποτέ, όπως δεν θα μάθαινε ποτέ ότι ήταν Πάσχα.

Μπορείτε να διαβάσετε την είδηση στην οποία βασίστηκε το παραμυθάκι εδώ
Ι.Κ Τσαούσης
sourta

Το χουζούρι βγάζει καλύτερους μαθητές

2010-03-27T09:10:00.001+02:00

Καλύτεροι μαθητές με μία ώρα ύπνο παραπάνω

Ενδιαφέρον πείραμα σε βρετανικό λύκειο όπου τα μαθήματα αρχίζουν αργότερα- μειώθηκαν και οι απουσίες

ΛΟΝΔΙΝΟ Απολύτως επιτυχές θεωρείται πείραμα που εφαρμόστηκε εφέτος σε βρετανικό λύκειο με 800 μαθητές και μαθήτριες: τα μαθήματα αρχίζουν μία ώρα αργότερα. Οι απουσίες μειώθηκαν εντυπωσιακά, οι επιδόσεις των μαθητών (13 ως 18 ετών) βελτιώθηκαν, ενώ καθηγητές, γονείς και παιδιά συνεργάζονται καλύτερα.

Από τον περασμένο Οκτώβριο το κουδούνι του λυκείου στο Μονκσίτον του Βορείου Τάινεσαϊντ χτυπάει στις 10 αντί για τις 9 το πρωί, προς μεγάλη χαρά των μαθητών και μαθητριών, ηλικίας 13-19 ετών που προσέρχονται με μεγαλύτερη προθυμία στο μάθημα. Στατιστικώς προέκυψε μείωση των απουσιών σε ποσοστό 8% ενώ οι κατά

σύστημα «σκασιάρχες» λιγόστεψαν κατά 27%. Κατόπιν αυτών ο λυκειάρχης Πολ Κίλεϊ κρίνει απαραίτητη την προσαρμογή του σχολικού ωραρίου με σκοπό τη δημιουργία «πολύ ευχαριστημένων και καλύτερα εκπαιδευμένων νέων». Εχει μάλιστα και ιατρικώς διαπιστωθεί, όπως είπε ο λυκειάρχης στο ΒΒC, ότι είναι καλύτερα να αρχίζουν αργότερα οι έφηβοι την καθημερινή εργασία τους στο σχολείο γιατί έτσι προκύπτει όφελος, τόσο για την πνευματική όσο και για τη σωματική υγεία τους. Εχει άλλωστε διαπιστωθεί ότι το απόγευμα αφομοιώνονται ευκολότερα οι γνώσεις.

Το πείραμα πραγματοποιείται υπό την επίβλεψη ειδικών επιστημόνων, με επικεφαλής τον καθηγητή Νευρολογίας Ράσελ Φόστερ του Πανεπιστημίου της Οξφόρδης. Από τα τεστ μνήμης στα οποία υπέβαλε τους μαθητές προκύπτει ότι τα δύσκολα μαθήματα είναι καλύτερα να διδάσκονται το απόγευμα.

Η επιστημονική εξήγηση είναι σχετικά απλή. Οταν το παιδί φτάνει στην εφηβεία, οι ρυθμοί του εσωτερικού βιολογικού ρολογιού αλλάζουν. Ο νέος θέλει εκ φύσεως να ξυπνάει πιο αργά το πρωί και δεν το κάνει από τεμπελιά αλλά επειδή έτσι είναι βιολογικά προγραμματισμένος.

- Πρωί πρωί στην τάξη;

- Παράλογο!

Ο εξειδικευμένοςστη μελέτη των διαταραχών του ύπνου καθηγητής Τιλ Ρένεμπεργκ δήλωσε στο ΒΒC ότι θεωρεί «παραλογισμό» την εμμονή να αρχίζουν τα μαθήματα νωρίς το πρωί. Διότι, όπως εξήγησε, το βιολογικό ρολόι κάθε ανθρώπου λειτουργεί σε κύκλους φωτός και σκότους οι οποίοι διαδέχονται ο ένας τον άλλο. Στην περίοδο της εφηβείας αυτή η εναλλαγή γίνεται αργότερα. Και, εκτός αυτού, οι μαθητές που ξυπνούν πολύ πρωί χάνουν το ουσιαστικότερο μέρος του ύπνου τους- και ο ύπνος είναι απαραίτητος για την αφομοίωση όσων μαθαίνει ο άνθρωπος.

ΒΗΜΑ

sourta

Συγνώμη κ. Γλέζο δεν σας γνώριζα!

2010-03-13T09:58:00.000+02:00

Ποιος δεν συγκλονίστηκε από το πλάνο μπροστά στον άγνωστο στρατιώτη άνδρες των ΜΑΤ να «ψεκάζουν» με χημικά τον Μανώλη Γλέζο...

... επειδή θεώρησαν ότι το ιστορικό στέλεχος της αριστεράς μπορούσε να τους κάνει κακό.

Και όμως άνδρες των ΜΑΤ υποτίθεται εκπαιδευμένοι για δύσκολες και επικίνδυνες καταστάσεις θεώρησαν ότι ένας 88χρονος με άσπρα μαλλιά μπορεί να διασαλεύει την δημόσια τάξη και να δημιουργήσει προβλήματα και καταστροφές στον άγνωστο στρατιώτη!

Και το πιό συγκλονιστικό ή ορθότερα τραγικό, έγινε μετά. Αφού βγήκε από το νοσοκομείο ο Γλέζος ζήτησε να δει και να μιλήσει με τον αστυνομικό που τον φοβήθηκε και τον ψέκασε. Προς τιμήν του

ο 25χρονος αστυνομικός μαζί με τον ταξίαρχο διοικητή του πήγαν στο σπίτι και μίλησαν με τον Γλέζο για αρκετή ώρα.

Και φυσικά αφού του ζήτησε συγνώμη για την πράξη του είπε αυτό που όλοι πιστεύαμε από την πρώτη στιγμή: «κ. Γλέζο συγνώμη δεν σας γνώριζα…ένιωσα απειλή και το υποσυνείδητο μου με οδήγησε να αντιδράσω και να σας ρίξω το χημικό… στην σχολή της αστυνομίας δεν μαθαίνουμε ιστορία…»

Τι να πεις και τι να σχολιάσεις; 25χρονοι σήμερα δεν γνωρίζουν ούτε καν κομμάτια και πρόσωπα της πρόσφατης ζωντανής ιστορίας της χώρας μας. Άραγε σε αυτή την ρημάδα σχολή πέραν του να χτυπάνε τους διαδηλωτές τι στο καλό άλλο τους μαθαίνουν; Πώς προετοιμάζουν αυτά τα παιδιά να βγούνε στην κοινωνία και να επιβάλουν την τάξη; Πώς εκπαιδεύουν αυτά τα παιδιά να σέβονται και να εκτιμούν τον συνάνθρωπό τους άρα και την χώρα τους;

Και η ιστορία με τον Μανώλη Γλέζο έγινε γνωστή και πήρε έκταση διότι ακριβώς ήταν ο Γλέζος. Εάν στην θέση του ήταν ένας άγνωστος 88χρονος γέροντας με άσπρα μαλλιά κανείς δεν θα έδινε σημασία ούτε και εμείς –πιθανότατα- οι δημοσιογράφοι θα είχαμε ασχοληθεί και θα το είχαμε κάνει θέμα.

Άκουγα στον Μανώλη Γλέζο στη ΝΕΤ που έλεγε ότι το θέμα δεν είναι να μου ζητήσει συγνώμη ούτε να τιμωρηθεί ο συγκεκριμένος …αλλά το θέμα είναι τι μαθαίνουν και το πώς εκπαιδεύονται να δέρνουν ανεξέλεγκτα τους διαδηλωτές.

Δεν είχε καθόλου άδικο…και εδώ είναι οι ευθύνες της πολιτείας αλλά και όλων μας. Των γονέων, των δασκάλων, των κρατικών λειτουργών των κυβερνήσεων.

Δεν μπορεί δηλαδή η σημερινή νέα γενιά να μην γνωρίζει τι έγινε στην χώρα μας ούτε τα προηγούμενα 40 ή 50 χρόνια…Δεν μπορεί δηλαδή να μεγαλώνουν τα παιδιά μας λες και η Ελλάδα ιδρύθηκε από την μέρα που γεννήθηκαν…Και εδώ ακριβώς είναι το μείζον πρόβλημα και όχι στον 25χρονο αστυνομικό που δεν γνώριζε τον Γλέζο και απλά έκανε αυτό που του έμαθαν να κάνει!

Φίλιππος Φιλιππακόπουλος

Sourta-Ferta

Πετάξτε με τον ΙΧ σας... πύραυλο

2010-03-03T13:32:00.000+02:00

Το πρώτο ατομικό τζετ θα μπορεί να διανύσει περίπου 50 χλμ. σε 30 λεπτά και θα κοστίζει 55.000 ευρώ

ΓΟΥΕΛΙΝΓΚΤΟΝ Μια εταιρεία από τη Νέα Ζηλανδία ανέλαβε να κατασκευάσει και να ρίξει στην κυκλοφορία το πρώτο ατομικό τζετ, το οποίο θα μας επιτρέπει, κυριολεκτικά, να...πεταγόμαστε στη δουλειά μας, αποφεύγοντας όλη την πρωινή κίνηση και την ταλαιπωρία των φρακαρισμένων από το μποτιλιάρισμα δρόμων. Η εταιρεία Μάρτιν Ερκραφτ Κόμπανι, την οποία σύστησε ο Νεοζηλανδός Γκλεν Μάρτιν, ανακοίνωσε ότι θα εκμεταλλευτεί εμπορικά το «Μartin Jet Ρack», ένα πυραυλοκίνητο μεταφορικό μέσο, το οποίο είναι ικανό να διανύσει, με έναν πιλότο μέσων διαστάσεων και βάρους, περίπου 50 χλμ. μέσα σε 30 λεπτά με γεμάτη τη δεξαμενή καυσίμων του.

Πρόκειται για έναν «ΙΧ» πύραυλο τον οποίο φοράς στην πλάτη, τον πυροδοτείς, εκτοξεύεσαι και πετάς. Θα κοστίζει 55.000 ευρώ, όσο δηλαδή ένα αμάξι πολυτελείας. Το jetpack είναι σαν να έρχεται από ταινίες επιστημονικής φαντασίας. Στα μάτια των αδαών μοιάζει με μπουκάλες δυτών. Ωστόσο δεν είναι όλα τα νέα καλά: καίει πολλή βενζίνη και δεν είναι καθόλου οικολογικό, ενώ δεν έχει περάσει από εξονυχιστικές δοκιμές ασφαλείας.

Ο 50χρονος κατασκευαστής εργάζεται για το συγκεκριμένο πρότζεκτ περίπου τρεις δεκαετίες. Από

την ηλικία των 18 ετών, ο κ. Μάρτιν είχε στόχο να κατασκευάσει ένα ιδιωτικό μεταφορικό μέσο που να μπορεί να κινείται εναερίως. Ξεκίνησε τον σχεδιασμό του το 1980 και έπρεπε να περιμένει άλλα 30 χρόνια προκειμένου να δει το όνειρό του να παίρνει σάρκα και οστά.

Ευτυχώς για τον ίδιο, δεν ήταν μόνος στην επίτευξη αυτού του δύσκολου εγχειρήματος. Τόσο οι φίλοι του όσο και η οικογένειά του στάθηκαν δίπλα του και τον ενθάρρυναν. Ο 18χρονος γιος του Χάρισον είχε μάλιστα το θάρρος να είναι ο κύριος πιλότος στις δοκιμές, οι οποίες κράτησαν περισσότερο από τρία χρόνια.

O εφευρέτης, ο οποίος άφησε την πρωινή του εργασία για να αφοσιωθεί στον σχεδιασμό του, σχεδίασε το ιδιότυπο αυτό μεταφορικό μέσο σύμφωνα με τα πρότυπα της Ομοσπονδιακής Διοίκησης Αεροπορίας της Νέας Ζηλανδίας. Το τζετ είναι εξοπλισμένο με αποσβεστήρες κραδασμών για ομαλότερη προσγείωση, καθώς και ένα μικρό αλεξίπτωτο, για περίπτωση ανάγκης. Μοναδικό του μειονέκτημα μέχρι στιγμής είναι ότι είναι εξαιρετικά αντιοικολογικό. Το ατομικό τζετ καίει και μάλιστα πολύ, σχεδόν 40 λίτρα βενζίνης ανά ώρα πτήσης.

Τα πρώτα 500 τεμάχια που θα βγουν στην κυκλοφορία το επόμενο έτος θα είναι ικανά να πετάξουν σε υψόμετρο ως τα 2.300 μέτρα και σύμφωνα με τον κατασκευαστή του ο χειρισμός του «θα είναι ένα παιχνιδάκι».

«Το προϊόν αυτό είναι ιδανικό για επείγοντα περιστατικά, για ιδιώτες, αλλά και για στρατιωτική χρήση» τόνισε ο γενικός διευθυντής της εταιρείας Ρίτσαρντ Λόντερ , προσθέτοντας ότι ο αγοραστής του δεν χρειάζεται καν να διαθέτει δίπλωμα πιλότου. Ο χρήστης του όμως θα περάσει σίγουρα από μερικές ώρες απαραίτητης εκπαίδευσης στα γραφεία της εταιρείας, όπου και θα του μάθουν όλες τις στάσεις του σώματος που θα χρειάζεται να έχει πριν και κατά τη διάρκεια της πτήσης.

ΒΗΜΑ

sourta

«Το απύθμενο πολιτικό θράσος του κ. Δημάρχου».

2010-03-02T12:20:00.001+02:00

Είναι αλήθεια πως είχαμε δεσμευτεί να «κλείσουμε» το ζήτημα της ΔΕΥΑΧ, με τη συνέντευξη που παραχωρήσαμε την περασμένη Παρασκευή και πηγαίνοντας ότι στοιχεία διαθέταμε στην Εισαγγελία Χαλκίδας.

Όμως η πολυσέλιδη απάντηση του κ. Δημάρχου, με προφανή στόχο τη στρέβλωση και την παραποίηση των πραγματικών γεγονότων, μας αναγκάζουν για τελευταία φορά να αποκαταστήσουμε την αλήθεια και την τάξη των πραγμάτων.

Μετά τις συνταρακτικές καταγγελίες του Σωματείου Εργαζομένων στη ΔΕΥΑΧ

Μετά την καταγγελία του Εργατικού Κέντρου

Μετά την καταγγελία του πρώην βουλευτή του Συνασπισμού

Μετά την καταγγελία και το χαρακτηρισμό « Μικρό Βατοπέδι»του πρώην Υπουργού της Ν.Δ,

Μετά τις αποκαλύψεις και καταγγελίες της Δημοτικής Μειοψηφίας,

ο κ. Δήμαρχος ανερυθρίαστα και με περισσό πολιτικό θράσος προσπαθεί να δικαιολογήσει τα

αδικαιολόγητα!

Η «ελεύθερη πτώση» του κ. Δημάρχου δεν μας απασχολεί. Αυτό που μας ανησυχεί ιδιαίτερα είναι πως μαζί του μπορεί να συμπαρασύρει και τη Δημοτική Επιχείρηση.

Στόχος μας ένας και μοναδικός: να συμβάλλουμε με βάση το θεσμικό μας ρόλο και στο μέτρο των δυνατοτήτων μας, στην προσπάθεια εξυγίανσης της ΔΕΥΑΧ.

Απαντούμε λοιπόν για τελευταία φορά :

I. Εκκρεμότητα 158.000e.

• Όλες οι πληρωμές στην Κοινοπραξία που κατασκευάζει το έργο «Διαδημοτικό Κέντρο Λυμάτων», έχουν γίνει έναντι πιστοποιήσεων για το έργο αυτό.

• Δεν έχει δοθεί ούτε μισό ευρώ για πληρωμή απολογιστικών εργασιών.

• Σύμφωνα με τα στοιχεία που προσκόμισε ο πρώην αναπληρωτής Γεν. Δ/ντής, από το προσωπικό του αρχείο, αφού κατά περίεργο τρόπο τα στοιχεία αυτά φαίνεται να έχουν χαθεί από την επιχείρηση, οι δαπάνες για τις απολογιστικές εργασίες ανέρχονται στο ποσό των 135.000 e, σύμφωνα και με τις μισθοδοτικές καταστάσεις του εργολάβου.

• Αν τώρα ο κ. Δήμαρχος επιθυμεί να δώσει στον εργολάβο 158.000e οφείλει να μας εξηγήσει τους λόγους.

Εξάλλου δεν ξεχνάμε ότι ως Πρόεδρος της επιχείρησης ανακάλεσε την οριστική έκπτωση του συγκεκριμένου εργολάβου για το ίδιο έργο, κόντρα στις αρχικές εισηγήσεις των Υπηρεσιών της ΔΕΥΑΧ, γεγονός που αποτελεί πανελλήνια πρωτοτυπία!!!

Είναι αυτονόητο πως η πολιτική φιλία και η ένθερμη προεκλογική στήριξη κάποιων, δεν αποτελούν λόγο για καταβολή μεγαλύτερου ποσού από αυτό που δικαιούνται!

•Οι αποδείξεις φέρουν υπογραφές συγκεκριμένου εκπροσώπου της Κοινοπραξίας ή του ταμία της και βεβαίως τα εντάλματα πληρωμών έχουν εκδοθεί στο όνομα της Κ/ΞΙΑΣ.

•Αν στις μισθοδοτικές καταστάσεις εμφανίζεται η υπογραφή του εκπροσώπου της Κ/Ξ και η σφραγίδα της προσωπικής εταιρίας του ενός εταίρου του κοινοπρακτικού σχήματος, σαφέστατα και δεν αποτελεί πρόβλημα για την επιχείρηση καθώς είναι ζήτημα που αφορά αποκλειστικά τους εταίρους της Κ/ΞΙΑΣ.

•Σύμφωνα με την επιστολή του πρώην αν. Γεν. Δ/ντή προς το Δ.Σ., όταν συζητήθηκε το θέμα, αναφέρθηκε με απόλυτη σαφήνεια ότι οι δαπάνες ήταν μη επιλέξιμες και έπρεπε να επιβαρύνουν την Επιχείρηση και όχι το ΠΕΠ και αφορούσαν απολογιστικές εργασίες για το συγκεκριμένο έργο.

•Η απάντηση στην ερώτηση γιατί δεν έκλεισε το θέμα το 2006, πέραν του ότι είναι γνωστή, αφού περιέχεται στην ανωτέρω επιστολή, δόθηκε και στη συνέντευξη Τύπου από τον πρώην Δήμαρχο: «Κάποιοι πίστευαν ότι αφήνοντας το θέμα ανοιχτό, στη διάρκεια της θητείας τους, θα μπορούσαν να μας «κρατήσουν» στο χέρι»!

Πλανήθηκαν πλάνην οικτράν!

II.Έργα ΔΕΥΑΧ.

•Ο ισχυρισμός μας ότι για πρώτη φορά στην ιστορία της Επιχείρησης, έχουν σταματήσει ΟΛΑ τα έργα που εκτελούνταν και οι εργολάβοι έχουν στραφεί με ΑΓΩΓΕΣ κατά της ΔΕΥΑΧ παραμένει ακλόνητος και χωρίς σοβαρή αντίκρουση!

Όπως τονίστηκε και στη συνέντευξη ο ερασιτεχνισμός και η ανικανότητα σε όλο τους το μεγαλείο.

•Είναι προφανές ότι κάποιοι προσπάθησαν να εκμεταλλευτούν την «ευελιξία» της επιχείρησης και της φόρτωσαν έργα άσχετα προς το αντικείμενό της, γεγονός που το είχαμε επισημάνει σε συνεδριάσεις τόσο του Δημοτικού Συμβουλίου όσο και σε συνεδριάσεις του Δ.Σ. της ΔΕΥΑΧ.

III.Σύμβαση ΕΣΔΑΔΚΕ – ΔΕΥΑΧ.

•Ο κ. Ζεμπίλης ή δεν έχει πάρει χαμπάρι τι συμβαίνει ή προσπαθεί να μας τρελάνει!!!

Επαναλαμβάνουμε ότι τα χρήματα για το 2009 θα «χαθούν»!!!

Η ΔΕΥΑΧ θα πρέπει να τα διεκδικήσει δικαστικά για να μπορέσει να τα εισπράξει!!!

Δυστυχώς το ίδιο θα γίνει και για το 2010 αν επιμείνουν στον ίδιο τύπο της σύμβασης.

Εμείς θέλοντας όντως να συνδράμουμε στην αντιμετώπιση του προβλήματος και να βοηθήσουμε την ΔΕΥΑΧ, προτείναμε λύση στο συγκεκριμένο ζήτημα, πιστεύοντας ότι έτσι ξεπερνιούνται οι όποιες δυσκολίες του Ελεγκτικού Συνεδρίου. Θα χαρούμε αν την υιοθετήσουν.

Την επαναλαμβάνουμε προς εμπέδωση:

-Τα τιμολόγια θα εκδίδονται στο όνομα του ΕΣΔΑΔΚΕ.(Οι πολίτες δεν επιβαρύνονται με ΦΠΑ).

- Ο ΕΣΔΑΔΚΕ παρακρατά το ποσοστό που αντιστοιχεί στο κόστος αποκατάστασης – μεταφροντίδας και το εγγράφει ως αποθεματικό.(Νομική υποχρέωση).

- Αποδίδει το υπόλοιπο ποσοστό στη ΔΕΥΑΧ, για να καλύψει το άμεσο λειτουργικό της κόστος.(Νέα Προγραμματική Σύμβαση)

IV.ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΔΕΥΑΧ.

•Ο κ. Δήμαρχος μάλλον βρίσκεται σε πλήρη σύγχυση. Συγκρίνει ανόμοιους ισολογισμούς, αφού στηρίχτηκαν σε διαφορετικές προγραμματικές συμβάσεις, συμπεραίνοντας ότι τον εξυπηρετεί προκειμένου να συμψηφίσει και να εξισώσει!

Συνιστούμε προσεκτικότερη ανάγνωση τόσο των συμβάσεων όσο και των ισολογισμών!

•Σχετικά με το ΦΠΑ που αναφέρεται στην 1924/2007 διαπιστωτική πράξη της ΕΔΕΛ, ουδέποτε επιστράφηκε στη διαχειριστική αρχή του ΕΠΤΑ και συνεπώς η απόφαση, -που σημειωτέον ήταν σε γνώση των διαχειριστικών αρχών- για την ανάλωση του ποσού προς όφελος του έργου καθώς και ο συμψηφισμός του ήταν κέρδος της επιχείρησης! Άρα δεν τίθεται θέμα διόρθωσης των ισολογισμών της περασμένης περιόδου και βέβαια αν ετίθετο τέτοιο θέμα, έπρεπε να γίνει το 2007 μετά τη διαπιστωτική πράξη της ΕΔΕΛ.

•Τέλος στην έκθεση του ο νυν κ. Γενικό Δ/ντής, όπως προκύπτει από τα πρακτικά του Δ.Σ. της ΔΕΥΑΧ που έδωσε στη δημοσιότητα ο κ. Ζεμπίλης και τα αρνήθηκε στον Πρόεδρο του Σωματείου(;) αναφέρονται τα εξής:

«Δηλαδή άκοπα τιμολόγια προμηθευτών, εργολάβων, χωματουργών τα οποία δεν γνωρίζουμε αυτή τη στιγμή πόσα είναι».!!!!

Ομολογία της τραγικής οικονομικής αλλά και διοικητικής κατάστασης της επιχείρησης που αντί να προβληματίσει το κ. Δήμαρχο και να αφοπλίσει τη νάρκη που υπάρχει στα θεμέλια της επιχείρησης, το προσπερνά με λεονταρισμούς και απρεπείς ειρωνείες προς τον εκπρόσωπο των εργαζομένων!!!

•Αντί ο κ. Ζεμπίλης να εγκαλέσει και να νουθετήσει, το πολιτικό και διοικητικό προσωπικό της επιχείρησης, για αυτήν τη συγκλονιστική παραδοχή άγνοιας για το που και πόσα χρωστάει η επιχείρηση, εξαντλείται γράφοντας διάφορες αστείες δικαιολογίες σε μορφή απαντήσεων στα όσα του καταμαρτυρούν πολίτες και φορείς!

Αξιότιμε κ. Δήμαρχε,

ασχοληθείτε επιτέλους έστω και τώρα με τα προβλήματα της πόλης και αφήστε τις φτηνές δικαιολογίες που δεν σας τιμούν!

Έστω και τώρα πάρτε τις αναγκαίες πρωτοβουλίες και προωθήστε λύσεις που έχει ανάγκη η πόλη μας.

Αξιότιμε κ. Δήμαρχε,

μην υπεκφεύγετε άλλο των ευθυνών σας.

Προσπαθήστε έστω και τώρα να μην σας θυμούνται μόνο ως Δήμαρχος των δανείων, της αδράνειας και της απραξίας!

Ο επικεφαλής της παράταξης

Δημήτρης Αναγνωστάκης
sourta-ferta

Συνελήφθησαν για κτηνοβασία

2010-02-27T12:10:00.002+02:00

Δύο νεαροί που συνελήφθησαν για κτηνοβασία, έχουν να αντιμετωπίσουν κάτι πολύ χειρότερο από την επιβολή προστίμου. Ο ιδιοκτήτης της κατσίκας που «ατίμασαν» ζητεί την αποκατάστασή της

Δύο νεαροί από τη Μοζαμβίκη που συνελήφθησαν για κτηνοβασία, έχουν να αντιμετωπίσουν κάτι πολύ χειρότερο από την επιβολή του προβλεπόμενου προστίμου, καθώς ο ιδιοκτήτης του ζώου, μίας κατσίκας, ζητεί την αποκατάστασή της μέσω της σύναψης παραδοσιακού γάμου.

Οι δύο νεαροί συνελήφθησαν επ' αυτοφόρω από την αστυνομία, κοντά σε ένα χωριό στην κεντρική Μοζαμβίκη.

Αυτόπτης μάρτυρας επιβεβαίωσε στο κρατικό ραδιόφωνο της χώρας ότι οι δύο άνδρες βίασαν το ζώο.

Ο εισαγγελέας της περιοχής δήλωσε ότι θα διωχθούν σίγουρα για απόπειρα κλοπής του ζώου, καθώς το είχαν πάρει από τον ιδιοκτήτη του, αλλά αυτό είναι το λιγότερο από τα προβλήματά τους: ο ιδιοκτήτης της κατσίκας απαιτεί τώρα να του καταβάλουν την "λόμπολα", την προίκα που σύμφωνα με την παράδοση ο γαμπρός πρέπει να καταβάλει στους γονείς της νύφης πριν τον γάμο.

ΕΘΝΟΣ

sourta

Κατατέθηκε στη Βουλή το νομοσχέδιο για την ιθαγένεια

2010-02-27T10:42:00.000+02:00

Χωρίς ουσιαστικές αλλαγές - σε σχέση με το τελευταίο προσχέδιο που είχε δοθεί στη δημοσιότητα - κατατέθηκε χτες στη Βουλή, προς ψήφιση, το νομοσχέδιο του υπουργείου Εσωτερικών, για τη χορήγηση ιθαγένειας στους μετανάστες. Παρά το βαρύγδουπο τίτλο του («σύγχρονες διατάξεις για την ελληνική ιθαγένεια...») το νομοσχέδιο εισάγει το πιο βάρβαρο, αναχρονιστικό και βαθιά αντιδραστικό νομικό πλαίσιο αντιμετώπισης των μεταναστών, αφού τους χωρίζει σε «νόμιμους» και «παράνομους», αντιπαραθέτοντας τους μεν στους δε, ενώ σαφέστατα υπονοεί ότι για τους «μη νόμιμους» ισχύει το δόγμα της μηδενικής ανοχής, των επιχειρήσεων - σκούπα, των συλλήψεων και των απελάσεων, τους αφήνει έρμαια των εκβιασμών και της υπερεκμετάλλευσης.

Να θυμίσουμε ότι το συγκεκριμένο νομοσχέδιο επιδιώκει την ενσωμάτωση των «νόμιμων» μεταναστών στην κυρίαρχη πολιτική και ιδεολογία της εκμετάλλευσης, αναγκάζοντάς τους να πάρουν την

ελληνική ιθαγένεια προκειμένου να έχουν δικαιώματα και να μη ζουν διαρκώς κυνηγημένοι. Εξάλλου, οι διατάξεις που προβλέπονται για την απόκτηση ιθαγένειας μέσω πολιτογράφησης, μόνο «πιστοποιητικό κοινωνικών φρονημάτων» δεν απαιτούν από τους μετανάστες. Την ίδια στιγμή, το νομοσχέδιο αρνείται και το παραμικρό δικαίωμα σε όσους μετανάστες δεν έχουν χαρτιά, ή κινδυνεύουν να τα χάσουν, που είναι και η πλειοψηφία στη χώρα. Ολα τα προβλήματα των μεταναστών και των προσφύγων παραμένουν και σύμφωνα με τις εξαγγελίες της κυβέρνησης και την πολιτική της ΕΕ, οξύνονται.

Σύμφωνα με τις διατάξεις του νομοσχεδίου, η ελληνική ιθαγένεια θα παρέχεται άμεσα:

Στα παιδιά των μεταναστών που γεννιούνται στην Ελλάδα, από γονείς που διαμένουν νόμιμα στη χώρα μας - με 5ετή, και οι δύο, νόμιμη διαμονή - εφόσον οι γονείς τους υποβάλουν κοινή σχετική δήλωση και αίτηση εγγραφής του παιδιού τους στο δημοτολόγιο του δήμου της μόνιμης κατοικίας του, μέσα σε τρία έτη από τη γέννηση.

Στα παιδιά των μεταναστών, που δεν γεννήθηκαν στην Ελλάδα αλλά έχουν ολοκληρώσει επιτυχώς την παρακολούθηση έξι τουλάχιστον τάξεων ελληνικού σχολείου και κατοικούν μόνιμα και νόμιμα στη χώρα, ύστερα από αίτηση των γονιών τους.

Σε ό,τι αφορά στην απόκτηση ιθαγένεια μέσω πολιτογράφησης το νομοσχέδιο προβλέπει:

Οι μετανάστες που με την έναρξη ισχύος του νέου νόμου συμπληρώνουν τουλάχιστον 5 χρόνια συνεχούς νόμιμης διαμονής στη χώρα μπορούν να υποβάλλουν αίτηση για την απόκτηση της ελληνικής ιθαγένειας.

Οσοι από τους μετανάστες δεν συμπληρώνουν τα προαναφερόμενα 5 χρόνια νόμιμης και συνεχούς διαμονής αλλά και όσοι αλλοδαποί θα έρθουν στη χώρα νόμιμα, μετά την ψήφιση από τη Βουλή του εν λόγω νομοσχεδίου, θα χρειάζονται 7 χρόνια νόμιμης παραμονής για να ζητήσουν την ελληνική ιθαγένεια.

Ως ουσιαστικές προϋποθέσεις πολιτογράφησης το νομοσχέδιο, ανάμεσα σε άλλα, προβλέπει ότι ο αλλοδαπός πρέπει να γνωρίζει επαρκώς την ελληνική γλώσσα, να είναι εξοικειωμένος με την ελληνική ιστορία και τον ελληνικό πολιτισμό, ενώ «ειδική βαρύτητα στην εκτίμηση της ένταξης έχουν συστάσεις όσον αφορά το πρόσωπο, την κοινωνική και την επαγγελματική ζωή του αιτούντος, που παρέχουν Ελληνες πολίτες, γεννημένοι στην Ελλάδα». Η ιθαγένεια δε θα χορηγείται σε όσους έχουν υποπέσει σε μια σειρά αδικήματα μεταξύ των οποίων περιλαμβάνονται η αντίσταση κατά της αρχής που στην ουσία θέτει το μετανάστη όμηρο των διαθέσεων κάθε αστυνομικού οργάνου, καθώς και η εξασφάλιση καταλύματος για απόκρυψη σε μη νόμιμους μετανάστες, γεγονός που υποχρεώνει τον νόμιμο μετανάστη να στραφεί εναντίον του μη νόμιμου καταδίδοντάς τον, πετώντας τον στο δρόμο ακόμη κι αν είναι γνωστός, φίλος, συμπατριώτης, συγγενής κ.ο.κ

Στο νομοσχέδιο ακόμη προβλέπεται η μείωση του παραβόλου για τους «επί μακρόν διαμένοντες» από τα 900 στα 600 ευρώ, ενώ το παράβολο για την πολιτογράφηση καθορίζεται στα 700 ευρώ.

Τέλος, σε ό,τι αφορά στο δικαίωμα ψήφου στις τοπικές εκλογές πρώτου βαθμού σε ομογενείς και μετανάστες που διαμένουν νόμιμα στη χώρα, το προσχέδιο νόμου προβλέπει ότι οι μετανάστες θα μπορούν να εκλέγονται έως το αξίωμα του Δημοτικού Συμβούλου.

ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ

sourta

Φάλαινα δολοφόνος σκοτώνει την εκπαιδεύτριά της

2010-02-25T20:10:00.002+02:00

Εκπαιδεύτρια στο πάρκο SeaWorld στο Ορλάντο της Φλόριντα, έχασε τη ζωή του αφού δέχθηκε επίθεση από φάλαινα δολοφόνο.

Σύμφωνα με τους αυτόπτες μάρτυρες, η φάλαινα πήδηξε και άρπαξε από τη μέση την Dawn Brancheau, που βρισκόταν στην πλατφόρμα της πισίνας, ενώ στη συνέχεια την παρέσυρε κάτω από το νερό.

Οι επισκέπτες εκκένωσαν το πάρκο ενώ σωστικές ομάδες προσπάθησαν να σώσουν τη σαραντάχρονη, χωρίς επιτυχία.

Η φάλαινα δολοφόνος, Tilikum, ήταν επίσης μία από τις τρεις φάλαινες που ευθύνονταν για το θάνατο άλλης εκπαιδεύτριας, το 1991 στον Καναδά.

Όρκες έχουν επιτεθεί στο παρελθόν σε εκπαιδευτές Sea World πάρκων, το 2006 στο Σαν Ντιέγκο και το 2004 στο Σαν Αντόνιο.

Παρόλο που αποκαλείται φάλαινα δολοφόνος, η Orcinus orca, είναι στην πραγματικότητα το μεγαλύτερο μέλος της οικογένειας θαλάσσιων δελφινιών.

Η φιλοζωική οργάνωση Peta, ζητά εδώ και καιρό από το SeaWorld να σταματήσει την αρπαγή άγριων θηλαστικών του ωκεανού και τη φυλάκισή τους σε ένα χώρο που για αυτά είναι στο "μέγεθος της μπανιέρας".

ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ
sourta-ferta

Μαρούσι: Εκδήλωση για τις αναπτυξιακές διαταραχές στα παιδιά

2010-02-25T18:21:00.000+02:00

Πανελλαδικό Πρόγραμμα Πρόληψης των Αναπτυξιακών Διαταραχών σε 9.000 βρέφη και νήπια

Δύο στα δέκα Ελληνόπουλα προσχολικής ηλικίας, παρουσιάζουν αναπτυξιακές διαταραχές και μαθησιακά προβλήματα τα οποία είναι αδιάγνωστα, με αποτέλεσμα να χάνεται πολύτιμος χρόνος για την αντιμετώπισή τους.

Περισσότερα από 9.000 βρέφη και νήπια από όλη την Ελλάδα ,ηλικίας από δύο μηνών έως πέντε ετών, συμμετείχαν στο Πανελλαδικό Πρόγραμμα Πρόληψης των Αναπτυξιακών Διαταραχών ,με το ανιχνευτικό τεστ Denver ,που εκπονεί η Α΄ Πανεπιστημιακή Παιδιατρική Κλινική του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης, με την συνεργασία του Διαδημοτικού Δικτύου Υγείας και Κοινωνικής Αλληλεγγύης

Στόχος του προγράμματος που ξεκίνησε το 2006 και ολοκληρώνεται μέσα στο 2010 είναι η πρόληψη, δηλαδή η αναγνώριση βρεφών και παιδιών προσχολικής ηλικίας, που είναι υποψήφια να εμφανίσουν μαθησιακά προβλήματα και αναπτυξιακές διαταραχές, πριν όμως τις εμφανίσουν. Όπως προέκυψε ένα ποσοστό 12%-20% των παιδιών προσχολικής ηλικίας στη χώρα μας, παρουσιάζουν αναπτυξιακές διαταραχές.

Το ενδιαφέροντα αυτά στοιχεία παρουσιάστηκαν στο πλαίσιο ενημερωτικής εκδήλωσης, για την έναρξη του προγράμματος στο Δήμο Αμαρουσίου ,από τον Ιωάννη Τσίκουλα, Καθηγητή Παιδιατρικής - Αναπτυξιολογίας Α.Π.Θ, την Ελένη Δουλιανάκη, ιατρό - master instructor DDST II και τον πρόεδρο του Διαδημοτικού Δικτύου Υγείας και Δήμαρχο Αμαρουσίου Γιώργο Πατούλη.

Το τεστ πραγματοποιείται από την ομάδα του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης, για τα βρέφη και τα νήπια του Δήμου Αμαρουσίου, κατόπιν τηλεφωνικού ραντεβού ( τηλ. 210 8067888) απογευματινές ώρες και Σαββατοκύριακα, στο κτίριο του Διαδημοτικού Δικτύου Υγείας ( Θεμιστοκλέους 3).

ΣΚΑΪ

sourta-ferta

Εγώ ελπίζω να τη βολέψω...

2010-02-24T10:16:00.000+02:00

Αυτός είναι ο τίτλος ,του βιβλίου ενός ιταλού δάσκαλου ,που μάζεψε και δημοσίευσε «αφελείς» εκθέσεις των μικρών μαθητών του, που κρύβουν –όμως- μεγάλες αλήθειες. Τι σχέση άραγε μπορεί να έχουν όλα αυτά με την απεργία της ΓΣΕΕ και της ΑΔΕΔΥ. Με μία πρώτη ανάγνωση προφανώς καμία. Με μία δεύτερη όμως;

Πριν ξεφυλλίσουμε το σχετικό βιβλίο, ας σκεφτούμε τον τίτλο. Το δόγμα αυτό στριφογυρίζει διαρκώς μέσα στο μυαλό του καθένα, ιδιαίτερα στις δύσκολες αυτές εποχές. Την ώρα που γύρω μας όλα αλλάζουν με δυσμενέστερους όρους ,ο καθένα από μας, πιστεύει ότι ο ίδιος δεν θα έχει την τύχη του διπλανού του, που ενδεχομένως καταστρέφεται. Δεν πρόκειται ο ίδιος να απολυθεί. Δεν πρόκειται να του συμβεί τροχαίο. Δεν πρόκειται αυτός να αρρωστήσει.. Αποκλείεται το παιδί του να πάρει ναρκωτικά. Αυτά συμβαίνουν στους άλλους….

Εξάλλου τους φόβους αυτούς μεγεθυνθούν οι ασφαλιστικές εταιρείες, για να

διευρύνουν την πελατεία τους. Για όλα αυτά έχουν προβλεφθεί τα ανάλογα ασφαλιστικά προγράμματα. Όποιος μπορεί παίρνει τα μέτρα του. Οι προνοητικοί ή έχοντες τη δυνατότητα, πλέον;

Και επειδή δεν είμαστε ασφαλιστές ,αλλά έχουμε να δούμε την πραγματικότητα, γεγονός είναι ένα: Αυτά που ξέραμε να τα ξεχάσουμε.. Αλλάζουν τα πάντα από αυτά που μέχρι τώρα θεωρούσαμε ως κατακτήσεις στη Δυτική Ευρώπη και ήταν το ζητούμενο για όλους τους υπόλοιπους λαούς του κόσμου. Η κάλυψη των βασικών αναγκών των απλών ανθρώπων θεωρείτε... καλοπέραση. Η αξιοπρεπής εργασία είναι... βόλεμα. Οι δαπάνες για την υγεία και την παιδεία είναι πια κονδύλια που απλώς αυξάνουν το έλλειμμα. Αυτό που μετράει είναι μόνο τα νούμερα. Αριθμοί… είναι οι πολίτες, που παράγουν πάλι αριθμούς…..

Η μαζική ανεργία, οι χαμηλοί μισθοί και η διαρκής ανασφάλεια θα συνοδεύουν την καθημερινότητα του καθένα δημιουργώντας ένα εφιαλτικό σκηνικό, σε ένα «διαρκές ραντεβού στον αέρα» …Ο φόβος, γίνεται καθημερινός μας συνεπιβάτης σε αυτό το ταξίδι που ξεκινάει αυτή την εποχή.

Ας σκεφτούμε το απλό: Πως ήταν τα πράγματα πριν από ένα χρόνο ή πριν πέντε. Και αυτό έχει ενοχοποιηθεί, αυθαίρετα, στο όνομα του σπάταλου και αλόγιστου κράτους.

Με την ίδια ευκολία που σβήνουν και γράφουν αριθμούς σε ένα χαρτί, διαγράφονται δικαιώματα και υποχρεώσεις. Οι αποφασίζοντες περικόπτουν από τους πολλούς και θέλουν να τους κάνουν «συνένοχους» στο δικό τους παιχνίδι, λες και έχουν όλοι το ίδιο μερίδιο ευθύνης για τη σημερινή κατάσταση. Και όλα αυτά χωρίς να φαίνεται κάποιο φως στην άκρη του τούνελ. Όσες καλές προθέσεις και αν υπάρχουν, κανείς δεν υπόσχεται σοβαρά ότι υπάρχει ημερομηνία λήξης. Ποιός μπορεί να εγγυηθεί ότι αν σήμερα συνεισφέρουμε όλοι τον οβολό μας, αύριο δεν θα μας ζητήσουν και άλλα. Κάθε πέρυσι και καλύτερα, δείχνει η καθημερινότητα …

Ποιος θα καταφέρει να τη βολέψει σ΄ αυτόν τον ορυμαγδό των αλλαγών; Υπάρχει πιθανότητα ο μέσος πολίτης να μείνει στο απυρόβλητο;

Και όλα αυτά θα τα λύσει μία απεργία. Προφανώς όχι .Αλλά επειδή μέχρι τώρα μιλούν μόνο οι ρήτορες ή οι έχοντες την κύρια ευθύνη που φτάσαμε εδώ σήμερα -και επειδή και αυτοί έχουν στο μυαλό τους πως θα τη βολέψουν- , καιρός είναι να ακουστεί η φωνή και αυτών που δεν φαίνεται ότι θα τη βολέψουν εύκολα. Αυτοί που θα πληρώσουν το μάρμαρο, ας δείξουν ότι υπάρχουν και ότι έχουν φωνή και ότι δεν είναι απλοί αριθμοί….

Δεν γίνεται όλα αυτά να αφορούν μόνο τους άλλους.

Γιάννης Σμυρλάκης
sourta-ferta

Πανελλαδικές: Εως τις 22/2 οι αιτήσεις

2010-02-17T13:55:00.000+02:00

Εως τις 22 Φεβρουαρίου θα μπορούν να υποβάλλουν τις αιτήσεις-δηλώσεις τους οι υποψήφιοι για συμμετοχή στις πανελλαδικές εξετάσεις του 2010 των Γενικών Λυκείων (ΓΕΛ) και των Επαγγελματικών Λυκείων (ΕΠΑΛ – ΟΜΑΔΑΣ Β΄) για εισαγωγή στην Τριτοβάθμια Εκπαίδευση

Πιο συγκεκριμένα υπόχρεοι για την υποβολή της ανάλογης Αίτησης – Δήλωσης είναι:

Α) οι μαθητές της τελευταίας τάξης των Γενικών Λυκείων (ΓΕΛ)

Β) οι απόφοιτοι που επιθυμούν να λάβουν μέρος στις πανελλαδικές εξετάσεις των ΓΕΛ

Γ) οι απόφοιτοι – κάτοχοι βεβαίωσης πρόσβασης ημερήσιου ΓΕΛ ή ημερήσιου ΕΠΑΛ (ΟΜΑΔΑ Β΄) που επιθυμούν να είναι υποψήφιοι για το 10% των θέσεων εισακτέων των ημερησίων ΓΕΛ χωρίς νέα εξέταση για εισαγωγή στις Στρατιωτικές και Αστυνομικές Σχολές, στις Σχολές των Ακαδημιών Εμπορικού Ναυτικού και στα ΤΕΦΑΑ.

Δ) οι μαθητές της τελευταίας τάξης Επαγγελματικών Λυκείων (ΕΠΑΛ) - ομάδας Β΄.

Ε) οι απόφοιτοι ΕΠΑΛ που επιθυμούν να λάβουν μέρος στις πανελλαδικές εξετάσεις των ΕΠΑΛ (ΟΜΑΔΑ Β΄)

Η Αίτηση – Δήλωση υποβάλλεται ηλεκτρονικά. Τα πέντε κατά περίπτωση υποδείγματα της Αίτησης – Δήλωσης έχουν αναρτηθεί στην επίσημη ιστοσελίδα του Υπουργείου Παιδείας : www.ypepth.gr/exams. Ο υποψήφιος, είτε από το διαδίκτυο, είτε από το Λύκειό του, μπορεί να προμηθεύεται την Αίτηση – Δήλωση που αναλογεί στην περίπτωσή του, να συμπληρώνει όλα τα απαραίτητα στοιχεία για τη συμμετοχή του στις πανελλαδικές εξετάσεις σύμφωνα και με τις οδηγίες που αναγράφονται στην Αίτηση - Δήλωση και να προσέρχεται στο Λύκειο για την υποβολή της ηλεκτρονικά.

Επισημαίνεται ότι η ανωτέρω προθεσμία είναι αποκλειστική και μετά την παρέλευσή της δεν γίνεται δεκτή καμία υποβολή ή τροποποίηση Αίτησης – Δήλωσης.

Επίσης, από το υπουργείο Παιδείας υπενθυμίζεται ότι οι υποψήφιοι για συμμετοχή στις πανελλαδικές εξετάσεις των ΓΕΛ και ΕΠΑΛ (ΟΜΑΔΑΣ Β΄) με αναπηρία και ειδικές εκπαιδευτικές ανάγκες που επιθυμούν να εξεταστούν σύμφωνα με την κείμενη νομοθεσία προφορικά ή γραπτά κατά περίπτωση, πρέπει ως τις 22 Φεβρουαρίου να υποβάλουν σχετική αίτηση με τα απαιτούμενα δικαιολογητικά στο Λύκειό τους.

naftemporiki